ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เจียงหงหย่วนตอบ “เชื่อสิ เหตุใดจะไม่เชื่อ คนที่ลอบกัดพวกเราเริ่มแรกสุดก็คือสวีเทาแต่จู่ๆ สวีเทากลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด เบื้องหลังต้องมีกระไรเป็นแน่และดูจากวันนี้ สวีฝูคงยื่นมือเข้ามาแทรก มีเพียงสวีฝูที่ยื่นมือเข้ามาแทรกเท่านั้นถึงจะทำให้สวีเทาลามือได้แต่สวีฝูไม่ถูกกับบ้านพวกเรา เหตุใดต้องช่วยพวกเราด้วย? ลุงหวางบอกเช่นกันว่าสวีฝูสองสามีภรรยาแวะมาดูบ้านพวกเราเป็นประจำสวีฝูยังบอกลุงหวางอีกว่าถ้าผู้ใดมาสร้างปัญหาให้บอกเขาได้เลยเขาต้องว่างขนาดไหนถึงได้มายุ่งเรื่องบ้านพวกเราเช่นนี้?”

        หลินหวั่นชิวพยักหน้าเห็นด้วย “มีเหตุผลไม่มีประโยชน์ก็ไม่รู้จะทำไปเพื่อเหตุใด ฟังจากที่ท่านพูดข้าว่าสวีฝูคงมองบ้านพวกเราเป็นสมบัติในกระเป๋าตัวเองเสียแล้ว สวีเทาก็ต้องการเช่นกันเมื่อเขารู้ว่าตัวเองสู้สวีฝูไม่ได้จึงร่วมมือกับบ้านเหล่าหลินมารีดเงินจากพวกเราแต่เหตุใดเขาจึงไปหาบ้านเหล่าหลิน? คนทั้งหมู่บ้านต่างรู้ว่าพวกเราไม่ถูกกับบ้านเหล่าหลินตามหลักแล้วสวีเทาก็ไม่ได้โง่ ควรหาผู้อื่นที่ไม่ใช่บ้านเหล่าหลินหรือไม่”

        เจียงหงหย่วนมีการคาดเดาคำตอบของเรื่องที่หลินหวั่นชิวสงสัยเขาคิดไปคิดมาแล้วก็ตัดสินใจพูดกับว่า “ข้าเดาว่าสวีเทากับหลินซย่าจื้ออาจมีความสัมพันธ์กัน!”

        “โอ้…ข้าจำได้แล้วก่อนที่ข้าจะถูกบ้านเหล่าหลินใส่ร้ายข้าเคยเห็นหลินซย่าจื้อกับสวีเทาคุยกันตามลำพัง!”

        ตอนนั้นสายตาที่สวีเทามองเจ้าของร่างนี้ลามกยิ่งนักผ่านไปแค่สองวัน นางก็ถูกหลินซย่าจื้อใส่ร้ายว่ายั่วยวนโจวเอ้อร์เหนิงทรมานนางจนใกล้ตายถึงได้ตามเจียงหงหย่วนมาซื้อตัวนางกลับไป

        “ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ความคาดเดาของข้าน่าจะถูกถึงเจ็ดส่วน” เจียงหงหย่วนพูด

        มีเพียงคำอธิบายนี้เท่านั้นที่จะอธิบายได้ว่าเหตุใดสวีเทาต้องให้บ้านเหล่าหลินร่วมมือด้วย

        “เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไร?” หลินหวั่นชิวถาม

        เจียงหงหย่วนตอบว่า “พวกเรารอไปก่อน รอให้พวกเขาเปิดเผยแผนการเสียก่อน” อย่างไรเสียสวีฝูก็อยากได้บ้าน ไม่มีทางทำอันตรายต่อตัวบ้านเป็นแน่

        “ยืมเรื่องนี้มาดึงสวีฝูลงจากตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านได้จะดีที่สุดจากนั้นค่อยสนับสนุนให้คนที่มีความสัมพันธ์ดีกับพวกเราเป็นหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่ไม่เช่นนั้นวันหน้าพวกเราอยู่ในหมู่บ้านต่อไปก็ต้องเจอปัญหาอยู่ดี” หลินหวั่นชิวพูด แม้นางจะไม่กลัวปัญหาแต่หากมีคนคอยขัดขาอยู่ตลอดก็น่ารำคาญอีกทั้งคนที่มีปัญหาด้วยยังเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน มีโอกาสกลั่นแกล้งเจ้านับไม่ถ้วน

        “ดังนั้นพวกเราทำเรื่องนี้ให้ใหญ่โตไปเลย! เอาให้ถึงที่ว่าการอำเภอได้ยิ่งดี” เจียงหงหย่วนพูด“เบื้องหลังของบ่อนทรงอิทธิพลมาก แม้แต่ท่านนายอำเภอยังต้องยอมไว้หน้าสองสามวันนี้เหลียงต้าเกอพาข้าไปพบนายอำเภอมาแล้วอีกสองวันข้าจะขึ้นเขาไปล่าของมาเป็นของขวัญให้เขา ผูกความสัมพันธ์ให้ดี…”

        “หย่วนเกอฉลาดมากเลย!” หลินหวั่นชิวเห็นว่ารอบข้างไม่มีผู้ใดก็เขย่งเท้าจูบคางเขาหนึ่งที

        มีตอหนวด ทิ่มเจ็บมาก

        แต่นางกลับมีความสุข

        ความรู้สึกที่มีบุรุษให้พึ่งพิงช่างดีเหลือเกิน

        ชาติก่อนนางมีพ่อแม่แต่เหมือนไม่มีตั้งแต่เล็กจนโตพึ่งพาผู้ใดไม่ได้

        ทุกครั้งที่เห็นเพื่อนนักเรียนมีเรื่องเล็กน้อยก็โทรหาพ่อแม่แค่มีพ่อแม่ช่วยโอ๋เรื่องทุกอย่างล้วนคลี่คลาย นางมักดูถูกที่เพื่อนๆ พวกนั้นว่าไม่มีความสามารถแต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกอิจฉาและอยากได้รับความรู้สึกเช่นนั้นบ้าง

        คิดไม่ถึงว่าการทะลุมิติจะทำให้นางได้เจอกับบุรุษบึกบึนตัวนางในตอนนี้…ไม่อยากกลับยุคปัจจุบันอีกแล้ว

        อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขาไปตลอดชีวิต

        เจียงหงหย่วนรู้สึกคันยุบยิบในใจหลังจากถูกหลินหวั่นชิวจูบทว่ารอบข้างกลับไม่มีที่ลับตาใดๆ แต่เขานึกได้ว่าคืนนี้ภรรยาตัวน้อยบอกให้เขากลับบ้านเร็วหน่อย…

        หึหึหึ

        ชายบึกบึนยิ้มในใจราวกับดอกไม้บาน

        ตัดสินใจว่าจะยอมปล่อยภรรยาตัวน้อยไปเสียก่อน

        “ถ้าเช่นนั้นสวีเทาล่ะ? หลินซย่าจื้อด้วย หากเรื่องระหว่างสองคนนั้นเป็นความจริงทางที่ดีก็ทำให้อับอายต่อหน้าฝูงชนไปเลย! เวลาคนในหมู่บ้านจับชู้ได้ต้องเอาไปถ่วงน้ำไม่ใช่หรือครั้งก่อนตะโกนบอกให้จับข้าไปถ่วงน้ำปาวๆ หากจับสวีเทากับหลินซย่าจื้อได้ข้าอยากเห็นนักว่าบ้านเหล่าหลินกับหัวหน้าหมู่บ้านจะร้องให้จับพวกเขาถ่วงน้ำด้วยหรือไม่!”

        “วางใจเถิดข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้ดี ไม่ยอมให้พวกเขาสบายเป็นแน่!” จะช่วยแก้แค้นให้เจ้าเอง!

        เจียงหงหย่วนนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาเพิ่งล่าสัตว์กลับมาคราวก่อนตอนนั้นคนพวกนี้บุกมาที่บ้านเขา จะจับภรรยาตัวน้อยไปถ่วงน้ำ

        หากเขากลับมาช้าอีกแค่นิดเดียว…เช่นนั้นผลลัพธ์เจียงหงหย่วนไม่กล้าคิด

        เขาจดจำความแค้นนี้มาโดยตลอด

        “ได้ เช่นนั้นข้าจะรอฟังข่าวดีจากหย่วนเกอ!” ดวงตาหลินหวั่นชิวยกยิ้มขึ้น เจียงหงหย่วนจ้องอย่างใจลอย

        “ถึงเวลานั้นเจ้าจะตอบแทนอย่างไร?” เจียงหงหย่วนรีบคว้าโอกาสหาประโยชน์เข้าตัว

        หลินหวั่นชิว “ทำอาหารที่ท่านชอบกินให้ท่านจนเต็มโต๊ะให้ท่านกินจนอิ่ม!”

        เจียงหงหย่วน “…”

        ข้าชอบกินเจ้า

        เจ้าบอกเองนะว่าให้ข้ากินจนอิ่ม

        “ที่หมู่บ้านยังมีเรื่องกระไรอีกหรือไม่? ถ้าไม่มีแล้ว พวกเรากินข้าวแล้วรีบกลับกันเถิด เดี๋ยวท่านจะเสียเวลางาน” หลินหวั่นชิวไม่อยากคุยหัวข้อนี้กับเจียงหงหย่วนต่อ กลัวว่าเขาจะพูดกระไรที่นางตอบไม่ได้จึงพูดขึ้น

        “เจ้าไปบ้านกุ้ยเซียงก่อนเถิดข้าจะไปบ้านตระกูลจ้าว ประเดี๋ยวข้าจะรีบตามไป” มีการค้นพบข้อมูลใหม่เขาต้องกำชับจ้าวสุ่ยเซิง

        เจียงหงหย่วนไปบ้านตระกูลจ้าวเรียกจ้าวสุ่ยเซิงออกมาคุยตามลำพัง “เจ้าจับตาดูหลินซย่าจื้อไว้แอบพาขอทานน้อยมาดูหน้านางที่หมู่บ้าน ให้เขาจำหน้านางให้ดี หากหลินซย่าจื้อปรากฏตัวในตำบลเมื่อไรก็ให้คนคอยดูไว้”

        “อื้ม ข้าทราบแล้วเจียงต้าเกอ!” จ้าวสุ่ยเซิงตบหน้าอกดังปั่กๆ

        “ซื้อเสื้อผ้าซื้อผ้านวมเก่าให้ขอทานนั่นด้วยเข้าหน้าหนาวแล้ว อย่าให้เขาหนาวตาย” เจียงหงหย่วนพูดจบก็ให้เงินจ้าวสุ่ยเซิงไปสองสามตำลึงไปซื้อจากโรงรับจำนำจะราคาถูก

        จ้าวสุ่ยเซิงเก็บเงินลงในอกเสื้อเจียงหงหย่วนกำชับเพิ่มว่า “เลือกเด็กผู้ชายที่ไว้ใจได้กับต่อสู้เก่งมาสักสองคนถามพวกเขาว่าอยากฝึกล่าสัตว์กับข้าหรือไม่ถ้าอยากเรียนก็ให้พามาที่อำเภอตอนสิ้นเดือน แล้วก็เลือกเด็กผู้หญิงที่ฉลาดมาอีกสองคน ส่งไปอยู่กับพี่สะใภ้เจ้า คอยช่วยนางทำงาน”

        “ได้เลยขอรับ!” จ้าวสุ่ยเซิงดีใจมากหลายวันมานี้เขาติดต่อกับขอทานมานานจนเริ่มเกิดความรู้สึกที่ดีกับพวกเขารู้สึกว่าพวกเขาน่าสงสาร

        ในนั้นมีพี่น้องหลายคู่ที่ซื่อสัตย์หากขออาหารมากินได้ก็กิน แต่ถ้าขอไม่ได้ ถึงจะหิวมากเท่าไรก็ไม่ไปขโมยผู้อื่น

        แต่แน่นอนว่าในบรรดาขอทานก็มีคนที่เลวมากเช่นกันจ้าวสุ่ยเซิงไม่กล้าเข้าใกล้ขอทานกลุ่มนี้คนที่เขาตีสนิทด้วยมีแต่ขอทานที่อ่อนแอที่สุดและซื่อสัตย์ที่สุดส่วนใหญ่แล้วยังเป็นเด็ก

        คุยกับจ้าวสุ่ยเซิงเสร็จจังหวะที่เจียงหงหย่วนผ่านบ้านตระกูลจ้าวตอนกลับ จ้าวหงฮวาโผล่หน้าออกมาจากด้านในมอบห่อผ้าใบหนึ่งให้เจียงหงหย่วน “หย่วนเกอ นี่คือของที่พี่สะใภ้ให้ข้าช่วยทำเมื่อคราวก่อนฝากท่านนำไปให้นางที”

        ขณะที่พูดก็มองหน้าเจียงหงหย่วนพบว่าหน้าตาเจียงหงหย่วนเหมือนจะไม่ได้น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนแล้วอดมองเพิ่มอีกไม่ได้

        เจียงหงหย่วนไม่ได้รับของ สายตาของจ้าวหงฮวาทำให้เขารู้สึกรำคาญ

        “เจ้าค่อยให้นางเองเถิด แล้วก็วันหลังอย่าเรียกข้าว่า ‘หย่วนเกอ’ อีก” เจียงหงหย่วนพูดจบก็จากไปไม่ได้สนใจจ้าวหงฮวาอีก

        “หย่วน…”

        “เจ้าทำกระไรน่ะหงฮวาบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เรียกว่าเจียงต้าเกอ? อีกอย่าง พี่สะใภ้ให้เจ้าทำงานเจ้าก็ไปส่งให้นางเสียสิ เหตุใดถึงให้เจียงต้าเกอ” จ้าวสุ่ยเซิงสอนน้องสาวขนาดเขายังเรียกว่าหย่วนเกอไม่ได้ น้องสาวช่างไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย

        จ้าวหงฮวา “…”

        ผู้ใดอยากได้พี่ชายน่าหงุดหงิดนี่ก็มาเอาไปเสียเถิด!