“คุณชอบคุณอากิระเหรอครับ” ฟารีสยังสุภาพกับเธอเหมือนเดิมหากแต่หางเสียงห้วน ดุดัน
“เปล่านี่ค่ะ” ลลิตารีบตอบในซอยเปลี่ยวร้างนี้ เธอไม่แน่ใจว่าหากเธอทำให้เขาโกรธจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
“ไม่ชอบ แล้วคุณคุยกับเขาทำไม?”น้ำเสียงยังคงดุดันแต่อ่อนลงเล็กน้อย
“ก็คนรู้จักกันคุยกันไม่เห็นแปลกนี่คะ เขาคือคนที่....”ลลิตาเผลอขึ้นเสียง เธอพูดยังไม่ทันจบริมฝีปากบางก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากร้อนดุดัน
“อื้อ...เจ็บ” ลลิตาร้องแ่พยายามดันไหล่ของคนที่โน้มตัวคร่อมร่างเธอออกไป ฟารีสถอนริมฝีปากอย่างหงุดหงิดหากแต่ใจก็ไหววูบเมื่อเห็นดวงหน้าหวานมีน้ำตาคลอหน่วย ปากบางบวมเจ่อมีเืไหลซึมจากการตะโบมจูบและเผลอกัดตามอารมณ์โกรธของตัวเขาเองเมื่อครู่
“ผมขอโทษ” มือใหญ่ประคองหน้าหวานขึ้นสบตาใช้นิ้วมือไล้เืออกจากริมฝีปากเบาๆ ก่อนประทับจูบปลอบประโลมอ้อยอิ่งจนร่างบางโอนอ่อนไปตามอารมณ์ที่ถูกปรนเปรอปากบางเผยอรับลิ้นร้อนให้ซอกซอนดูดดื่มมือใหญ่เริ่มบีบคลึงอกอิ่มผ่านชุดเพหรั่นตัวสวยแล้วสอดมือเข้าไปดึงบราตัวน้อยให้ลงมากองอยู่ที่เอวบาง
ฟารีสถอนจูบจากปากบางก้มลงเม้มดูดยอดอกแข็งที่ปราศจากชั้นในผ่านเสื้อเพหรั่นจนเปียกชื้นเป็วงมือใหญ่สอดเข้าไปในกางเกงลูบคลำเนินเนื้อใต้ท้องน้อยแล้วแทรกนิ้วใหญ่ถูไถไปตามกลืบเนื้ออ่อนที่เริ่มชื้นแฉะจากการปลุกเร้า
“ตรงนี้ไม่ได้นะคะ” ลลิตาครางกระเส่าเมื่อร่างสูงเริ่มรุกหนักมากกว่าจูบ นิ้วใหญ่ถูกสอดใส่เข้าออกในร่างเธอไม่หยุดหน้าอกอิ่มถูกรุกรานโลมเลียด้วยปากร้อนชื้น ความเสียวซ่านแล่นพล่านจนร่างบางแอ่นลอยไม่ติดเบาะกางเกงถูกถอดออกไปกองข้างล่างเหลือเพียงกางเกงในตัวน้อยภายใต้เสื้อเพหรั่น
ลลิตาหวีดร้องเมื่อร่างถูกยกลอยรู้ตัวอีกทีเธอก็นั่งคร่อมอยู่บนตักของ ฟารีสบนที่นั่งฝั่งคนขับมือใหญ่รั้งเป้ากางเกงในตัวน้อยของเธอไปด้านข้าง จับท่อนเนื้อใหญ่ที่ตอนนี้แข็งเกร็งถูไถกับกลีบเนื้ออ่อนสีชมพูชื้นแฉะ
“อื้อ...ตรงนี้ไม่ได้นะคะเดี๋ยวใครมาเห็น”
“ตอนนี้ยังไม่มีใครมาครับแต่อีกสักพักมาแน่”ฟารีสพูดเสียงพร่า พร้อมกับเสือกท่อนเนื้อแข็งเข้าไปช่องคับแคบทันทีมือใหญ่จับเอวบางโยกบดเบียดไปบนหน้าตัก เสียงหวานครางแ่อย่างเสียวซ่านวงแขนบอบบางโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อพยุงตัว
“ให้หยุดไหมครับ” เขากระซิบถามเบาๆที่ใบหูขาวผ่อง เมื่อได้ยินเสียงนักท่องเที่ยวอยู่ไกลๆสองมือยังจับเอวบางบดคลึงไปบนหน้าตักหนักหน่วง
“อื้อออ...หยุด...หยุดไม่ได้แล้วค่ะ”มือเล็กจับไหล่แกร่งไว้แน่นก่อนยกสะโพกขึ้นร่อนขย่มช่องทางรักเข้ากับท่อนเนื้อแกร่งไปตามอารมณ์ที่เตลิดสุดกู่
ฟารีสโอบประคองร่างบางไว้ ฝังหน้าคมลงบนอกอิ่มที่ไหวเด้งตามแรงขย่มริมฝีปากร้อนดูดดึงยอดอกแข็งเป็ไตเพื่อระบายความเสียวซ่านใต้ท้องน้อย
“เร่งอีกนิดครับ นักท่องเที่ยวเดินใกล้เข้ามาแล้ว”ฟารีสกระซิบบอกเสียงพร่า
ยิ่งกลัวคนเห็นยิ่งเร้าใจให้อารมณ์เตลิดร่างบางออกแรงรัวขย่มจนรถไหวยวบยาบ
“ฉันจะ...เสร็จแล้ว”เธอกระซิบบอกซบหน้าลงกัดบ่าแกร่งเมื่อความเสียวซ่านวิ่งมาถึงจุดสุดยอด
ร่างบางเริ่มกระตุกเป็จังหวะเป็สัญญาณว่าเ้าตัวใกล้ถึงฝั่งฝันฟารีสจับสะโพกกลมกลึงลอยขึ้นก่อนเด้งเอวสอบกระแทกสวนท่อนเนื้อยาวขึ้นใส่ร่างบางไม่ยั้งเสียงหวานครางระงม ช่องทางคับแคบตอดรัดท่อนเนื้อแข็งที่กระตุกรัวตอบรับมือใหญ่กดสะโพกกลมกลึงแนบสนิทกับตักแกร่งร่างบางวาบไหวเมื่อรู้สึกได้ถึงระลอกน้ำรักที่ปล่อยปล่อยในถุงยางที่อยู่ในร่างเธอ
ฟารีสจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากบางหนึ่งทีก่อนปล่อยร่างบางเป็อิสระเสียงจอกแจกจอแจของนักท่องเที่ยวดังใกล้เข้ามา ถึงเวลาเดินเล่นยามเย็นชมบ้านเรือนในย่านเมืองเก่าของนักท่องเที่ยวที่มาแคชเมียร์แล้ว
ลลิตานั่งนิ่งเมื่อนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่เดินผ่านรถไปหลายคนมองเข้าในรถด้วยความสงสัยใคร่รู้ ภายใต้เสื้อเพหรั่นยาวถึงเข่านั้นบราตัวน้อยยังกองอยู่ที่เอว ส่วนกางกางตัวสวยของเธอนั้นถูกถอดกองอยู่ตรงที่พักเท้าเหลือบมองคนตัวสูงก็เห็นนั่งทำหน้านิ่งอมยิ้มสบายอารมณ์
‘...ใช่สิของตัวเองแค่รูดซิปติดกระดุมนิ...’เธอนึกคันไม้คันมืออยากฟาดคนข้างๆ สักทีสองที
เมื่อกลุ่มนักท่องเที่ยวเดินพ้นทางโค้งลับสายตาหญิงสาวรีบดึงบราตัวน้อยขึ้นกระชับอกสองมือควานหากางเกงจากที่พักเท้าก่อนขยับตัวเพื่อสวมใส่มือน้อยฟาดไปที่ต้นแขนคนตัวสูงแรงๆ
“โอ้ย...ตีผมทำไม” ฟารีสแสร้งร้องลั่นเหมือนเ็ปอย่างเหลือแสน
“ถ้าโดนเห็นเข้าจะทำยังไงคะ?”
“ผมถามแล้ว แต่คุณไม่ยอมหยุดเองนะครับ”ฟารีสเถียง
ลลิตาส่งสายตาค้อนจังหวะนั้นจะให้เธอหยุดได้ยังไง ‘...คนที่เริ่มสิผิด...’
มือใหญ่เอื้อมสางเปียผมยุ่งเหยิงออกจนผมยุ่งเหยิงทิ้งตัวสลวยลลิตาหันมองหน้าคมเต็มตา ฟารีสวันนี้ดูหล่อเหลาเป็พิเศษั์ตาชวนฝันทอประกายอ่อนแสงยามจ้องมองเธอ ริมฝีปากบางใต้ไรหนวดเม้มสนิทผมที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างประณีตยุ่งเหยิงนิดๆ จากบทรักที่เพิ่งผ่านมาแผงอกภายใต้เสื้อกุรต่าคอตั้งนั้นกว้างชวนซบ หญิงสาวจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเผลอไผล
“จ้องขนาดนี้ กินเลยไหมครับ?”เขากระซิบที่ข้างหู ตะหวัดอ้อมแขนดึงร่างบางเขามากอด
“อิจฉาภรรยาในอนาคตของคุณจังเลยนะคะได้สามีหล่อขนาดนี้”ลลิตาพูดอย่างจริงใจ
ฟารีสถอนหายใจหนักด้วยความกลุ้มใจกับคนตัวเล็กตรงหน้าเขารึก็รักเธอแทบจะคลั่งตายอยู่ทุกวัน ตัวเธอเองต่างหากที่ไม่ยอมให้สถานะใดๆกับเขา แต่มาบอกว่าอิจฉาภรรยาในอนาคตของเขา เฮ้อ....
“ถอนหายใจทำไมคะ?”
“ผมไม่อยากให้คุณคุยกับคุณอากิระอะไรนั่น”เขาวกกลับมาเื่เดิม
“ก็คนรู้จักกันเขาเป็คนที่ช่วยฉันไว้ที่ลานสกีที่เคยเล่าให้ฟังไงคะ”
“ไม่รู้แหล่ะ” ฟารีสพูดอย่างดื้อดึง
ลลิตาโกรธทั้งขำนี่เขาจะไม่ให้เธอพูดคุยกับผู้ชายคนไหนในโลกเลยหรือไง ไม่ได้เป็แฟนกันซะหน่อยแต่หญิงสาวก็ไม่ได้พูดออกไป เพราะเกรงว่าจะถูกลงโทษอีก
“กลับกันเถอะค่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว” ลลิตาพยายามเปลี่ยนเื่
“หิวไหมครับ?คุณแม่บอกว่าคุณกับเพื่อนกินข้าวได้นิดเดียว” ฟารีสถามเขานึกขำเมื่อแม่มาบอกว่าลลิตากับเพื่อนกินข้าวได้นิดเดียว...อันที่จริงเหมือนหว่านข้าวรอบวงมากกว่า
“ก็ข้าวมันหยิบไม่ติดนี่คะแกงก็ร้อนแสบมือไปหมด” หญิงสาวแก้ตัว
“คุณแม่เข้าใจครับ เลยจัดกับข้าวให้คุณเอากลับมากินด้วย”ฟารีสพูดพลางสตาร์ทรถ บังคับพวงมาลัยมุ่งหน้าสู่ท่าเรือชิคารา
“ราจีฟไม่อยู่ ทำยังไงดีคะ” ลลิตาร้องถามวันนี้พนักงานทั้งหมดไปร่วมงานแต่งและอยู่ช่วยหลังจบงานด้วย
“ผมพายเอง อยากไปบึงบัวอีกไหมครับ?”ฟารีสถามส่งสายตายั่วเย้า
“ไม่เอาค่ะ”ลลิตารีบปฏิเสธทันควันพร้อมส่งสายตาค้อนให้คนตัวสูง
‘...จัดOut door วันละ 2 ที่มันก็จะโหดไปหน่อยไหมพ่อคุณ...’
2K
