พันธนาการมังกร [ท้องได้] (ทดลองอ่าน)

龙束缚

Chapter 5

หลังจากวันที่ได้เจอเสี่ยวเจียนหลินวันนั้นก็ผ่านมา5วันแล้ว ผมกลับมาทำงานเหมือนเดิมส่วนเ๱ื่๵๹ร่างกายหายดีร้อยเปอร์เซ็นต์

       “อาลู่ รีบเตรียมตัว”เสียงนุ่มของรุ่นพี่เลียนหรงเอ่ยด้วยความรีบร้อนผมจึงรีบคว้าปืนแล้ววิ่งตามรุ่นพี่ไป

พวกเรามาถึงที่ย่านTsim Sha Tsui แล้วบุกเข้าไปในร้านขายของโบราณร้านหนึ่งที่ได้รับแจ้งมาว่ามีการค้าของผิดกฎหมายใบหน้าเนียนเงยหน้ามองป้ายชื่อหน้าร้าย

“เสี่ยวเฟง”เสียงใสพึมพำขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินตามรุ่นพี่เลียนหรงเข้าไป

       “มีเ๱ื่๵๹อะไรหรอครับ”เสียงใสของเ๽้าของร้านเลยถามดวงตากลมฉายแววงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะมีชายอีกคนเดินออกมาจากหลังร้าน ท่าทางของเขาดูกดดันมากกว่าเสี่ยวเจียนหลิน

       “เราได้รับแจ้งมาว่าที่นี่มีการลอบขายของโบราณ”รุ่นพี่เลี่ยนหลินเอ่ยบอก พลางกวาดสายตามองไปรอบๆร้าน

      “คงเป็๲เ๱ื่๵๹เข้าใจผิด เพราะที่ร้านนี้มีแต่ของที่ถูกกฎหมายถ้าไม่เชื่อ ก็เชิญตรวจได้เลย” เมื่อเสียงเข้มเอ่ยจบก็เดินหลบไปทางอื่นเพื่อให้พวกเราทำการตรวจสอบตามที่เขาพูด

เมื่อได้รับคำอนุญาตแล้วพวกเราจึงทำการตรวจสอบทั่วร้าน แต่ก็ไม่พบอะไรที่ผิดกฎหมาย

ถูกหลอกเป็๞ครั้งที่2

      “ถูกหลอกอีกแล้วหรอ” เสียงนุ่มของรุ่นพี่สบถอย่างหงุดหงิดดวงตาเรียวฉายแววไม่พอใจ

      “ใครเป็๞คนแจ้งความมา” ผมเอ่ยถามรุ่นพี่เลียนหรงด้วยความสงสัยใบหน้าหล่อจึงหันมามองผม ก่อนจะเอามือถือตัวเองขึ้นมาหาเบอร์ของใครบางคนพลันกดโทรออกด้วยอารมณ์หงุดหงิด

      “หยางหลิน! นายเห็นสำนักงานตำรวจเป็๲อะไร” เสียงนุ่มตวาดดังลั่นร้าน จึงทำให้เป็๲จุดสนใจของทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น

      “นาย!” เสียงนุ่มสบถอย่างเกรี้ยวกราดก่อนจะกดวางสายไปแล้วเดินไปหาเ๯้าของร้าน

      “ผมต้องขอโทษด้วยกับเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้น ผมจะรับผิดชอบเอง”

      “ไม่เป็๞ไรครับ” เมื่อเสียงใสเอ่ยจบรุ่นพี่เลียนหรงก็ก้มหัวให้ ก่อนจะรีบเดินออกจากร้านทันที ผมจึงก้มหัวให้พวกเขา2คนก่อนเดินออกจากร้าน

เมื่อเดินออกมาจากร้านแล้วรุ่นพี่เลียนหรงก็หันมาบอกว่าจะออกไปข้างนอก ผมจึงได้แต่ยืนมองรุ่นพี่ขับรถออกไปเงียบๆก่อนจะมีข้อความมาดึงสติของผม

       จิวซือ : (“ชั้นกลับมาแล้ว มาเจอกันที่ SKY TERRACE 428”)

เมื่อผมอ่านข้อความที่ส่งเข้ามาก็พลันยกยิ้มหวานเต็มใบหน้าเนียน แล้วเดินไปที่รถของตัวเอง เพื่อไปหาจิวซือเพื่อนสนิทสมัยเรียน และยังเป็๞นายน้อยตระกูลเผิง เพียงคนเดียวในสามตระกูลที่ผมไว้ใจ

      SKY TERRACE428

ผมขับรถมาที่ SKY TERRACE 428 ตามที่ข้อความบอก พอเดินมาถึงจุดชมวิว ก็เห็นจิวซือยืนมองวิวตรงหน้าอยู่ผมจึงยกยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปหาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน2ปี

      “ไง” เสียงใสเอ่ยทักเบาๆจิวซือหันมามองพลันยกยิ้มให้

      “นานกลับมาตอนไหน”

      “ฉันกลับมาได้3วันแล้ว” เสียงนุ่มเอ่ยบอกพลางตบไหล่ผมเบาๆ แล้วหันไปมองวิวของฮ่องกง

      “งานนายเป็๞ไงบ้าง” เสียงนุ่มเอ่ยถาม

      “ก็ดี แต่พักนี้เจอพวกกวนประสาท” เมื่อเอ่ยจบใบหน้าของเสี่ยวเจียนหลินก็พลันฉายเข้ามาในหัวผมจึงสะบัดหน้าเพื่อให้ใบหน้าหล่อคมนั้นออกไปจากหัว

      “เป็๞อะไร?” เสียงนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็๞ห่วงผมจึงหันมายกยิ้มแห้งๆให้จิวซือ ก่อนจะหันไปมองวิวด้านหน้าต่อ

ผมและจิวซือมาทานอาหารในภัตตาคารหงส์ภัตตาคารที่เป็๞อันดับหนึ่งในฮ่องกง และตระกูลหงยังเป็๞อดีตตระกูที่มีอำนาจแต่เพราะเ๹ื่๪๫ราวที่ซับซ้อนภายในตระกูล ถึงทำให้ตระกูลหงเป็๞ตระกูลที่ไม่มีอำนาจแต่ปัจจุบันนี้ตระกูลหงดูเหมือนจะเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาคงเพราะคนที่เป็๞เ๯้าบ้านอยู่ตอนนี้ แถม...ตระกูลเผิงและตระกูลหงยังเป็๞ตระกูลพี่ตระกูลน้องกันเพราะเ๯้าบ้านหงคนก่อน ท่านย่าเฟยหง ได้แต่งงานกับคนในตระกูลเผิงเลยทำให้ตระกูลหงมีอำนาจมากขึ้น

      “นายเลี้ยงนะ” ผมยกยิ้มหวานให้จิวซือจนตาเป็๲สระอิส่วนจิวซือนั้นยกยิ้มขำแต่ยังตีหน้าเก๊กไว้

      “ได้” เสียงนุ่มเอ่ยตอบ พลันเดินนำหน้าผมไปที่ห้องอาหารส่วนตัว

      “คุณชายเผิง เชิญทางนี้คะ” พนักงานสาวเดินมาต้อนรับจิวซือเป็๲อย่างดี

เมื่อเดินมาถึงห้องอาหารเมนูอาหารที่จิวซือสั่งไว้ก่อนหน้านี้ก็เริ่มมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันนานผมและจิวซือจึงคุยกันไปเรื่อย

      “จิวซือ กลับมาเมื่อไหร่ทำไมไม่บอกฉันบ้าง” เสียงทุ้มต่ำของคนมาใหม่เอ่ยทักจิวซือด้านหลังผมจึงหันไปมองพร้อมใบหน้าสงสัย

       “เพราะฉันรู้ไงว่านายต้องไม่ว่างมาเจอฉัน” เสียงนุ่มเอ่ยเล่นกับอีกคนก่อนจะเดินไปกอดกัน

      “สำหรับนาย ฉันว่างเสมอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพลันตบไหล่จิวซือไม่แรงมากนักความสนิทของทั้ง2คนยิ่งทำให้ผมขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน

       “แล้วนี่...” ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองผมพร้อมคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหากันแน่นพลันยกขึ้นด้วยความสงสัยเช่นกัน

      “นี่ลู่เสี่ยน เพื่อนสนิทฉันเอง” เมื่อจิวซือเอ่ยนำแนะเสร็จผมจึงลุกขึ้นยืนจับมือหนาทำความรู้จักตามมารยาท