โชคกำลังจะลาจากร้านตีเหล็ก ลุงช่างมองเห็นรถตุ๊กๆ 3 ล้อไฟฟ้าคันที่โชคขับมาจอดอยู่ด้านนอก แล้วตาโตเป็ประกาย
“โชคหลาน... ของที่หลานขับมานี่มันดูน่าสนใจกว่าอันที่เอามาขายให้ลุงอีกนะ! มันเงาๆ มีกล่องข้างหลัง ดูสะดวกกว่ามาก หลานจะเอามาขายอีกมั้ย?”
โชคหัวเราะหึๆ โบกมือปฏิเสธ “อันนี้ไม่ขายครับลุง ไม่ได้คิดจะขายหรอก มันสะดวกกว่าเยอะ แต่ทำได้ยากมากๆ ลุงทำตามแบบจักรยานปั่น 3 ล้อก่อนดีกว่า”
ลุงช่างยังมองไม่วางตา “แล้วหลานไปเอามาได้ยังไง? ดูแปลกๆ จัง”
โชคยิ้มลึกลับ “ความลับ์อ่ะครับลุง บังเอิญได้มา แต่บอกไม่ได้ ไม่ได้ขโมยใครมาหรอกลุง 555+ เดี๋ยวผมไปแล้วนะลุง จักรยานขนของ 3 ล้อก็ทำวางขายเยอะๆ นะลุง ทำเยอะๆ เลย หากไม่รู้จะทำอะไร เผื่อวันหน้าผมจะมีอะไรน่าสนใจเอามาให้ลุงลองทำดูอีก”
ลุงช่างพยักหน้า “ได้เลยหลาน! ลุงจะเร่งทำเพิ่มให้”
โชคโบกมือลา แล้วขับรถตุ๊กๆ ตรงไปตลาด พอไปถึงก็เห็นนินกับโอกำลังยกของใส่รถกันพอดี ของเต็มกระบะอีกแล้ว
“พี่โชคมาแล้ว!” โอโบกมือร่าเริง
นินยิ้ม “พี่ซื้ออะไรมาอีกเหรอคะ?”
โชคช่วยยกของให้ “ไม่มากหรอก ช่วยนิดหน่อย เดี๋ยวกลับบ้านกัน”
เขาหันไปบอก “นินขับรถคันนี้กลับ ส่วนรถของพี่... โอขับได้มั้ย? พี่นั่งเฉยๆ จะได้หัดขับต่อ”
โอตาเป็ประกาย “ได้ค่ะพี่! โออยากขับคันพี่บ้าง!”
ทั้งสามจัดที่นั่งใหม่ นินขับรถตุ๊กๆ คันนำ โอขับตามหลัง โชคนั่งข้างโอคอยสอน
รถสองคันวิ่งออกจากเมืองช้าๆ ผ่านหกหมู่บ้าน โชคมองสองน้องแล้วยิ้มในใจ “ฮ่าๆ... น้องสาวขับรถตุ๊กๆ ไฟฟ้า สองคัน ชีวิตนี้มันเจ๋งจริงๆ