ิคังใช้มือหยาบๆลูบไปที่หัวของชูหลานเหมือนเด็ก ก่อนที่เขาจะเเยกตัวไปที่ครัว ชูหลานรีบไปปลุกเพ่ยเพ่ยและอาหลงมาช่วยงานิคังทันที เช้าวันนั้นทั้งชูหลาน เพ่ยเพ่ย อาหลงและิคังนั่งกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตากันเหมือนตอนเด็กๆ..มันยิ่งทำให้ชูหลานมีความสุขมากๆ ถึงตอนนี้แล้วเขาก็อยากจะพาเสี่ยวลู่มามีชีวิตที่มีความสุขแบบนี้เช่นกัน ชูหลานรีบกินข้าวและขอตัวกลับไปยังบ้านของหลิวอี้ทันที เพราะนี่ก็ออกมานานมากแล้ว ชูหลานลาพ่อและน้องโดยบอกว่าจะมาหาบ่อยขึ้น แล้วเขาก็เดินลงเขาไปทันที ชูหลานใช้เวลาเดินทางกลับมาถึงบ้านของหลิวอี้ไม่ถึงวัน ทันทีที่มาถึงเขาก็ตรงเข้าไปหาหลิวอี้ที่ศาลาริมน้ำทานที
"ข้ากลับมาแล้วขอรับท่านหลิวอี้"
"อืม..ลำบากหน่อยนะ..ข้าขอบใจเ้ามากที่ช่วยนำร่างของอี้เถียนไปจัดการให้เรียบร้อย"
"มันเป็หน้าที่ของข้า ที่ต้องตอบแทนผู้มีพระคุณอย่างท่านอยู่แล้วขอรับ ข้าไม่ได้มองว่านี่เป็บุญคุณใดๆเลย"
"เมื่อคืนที่เ้าไม่อยู่ จอมโจรม่านดำ มันบุกมาที่บ้านของข้า" ชูหลานหันไปมองหน้าของหลิวอี้เเบบฉันพลัน เพราะกลัวว่าหลิวอี้จะจับแผนการของเขาได้แล้ว
"จริงหรือขอรับ แล้วมันได้ทำอะไรท่านหรือเปล่าขอรับ?"
"มันจะเข้ามาฆ่าข้า เพื่อแก้แค้นให้กับอี้เถียน เ้ารู้อะไรไหมว่าจอมโจรม่านดำนั้น มันคือคนรักเก่าขอเมียข้า ซึ่งข้าก็ได้เห็นโฉมหน้ามันแล้วเมื่อคืนนี้ ชูหลานมันถึงเวลาแล้วแหละที่เ้าจะต้องตอบแทนบุญคุณของข้า"
"ท่านหมายความว่าอย่างไรงั้นรึ ท่านหลิวอี้!!"
"ข้ารู้ว่าในใจของเ้าคิดยังไงกับเสี่ยวลู่ ลูกสาวของข้า" ชูหลานเลิ่กลั่กเพราะกลัวว่าหลิวอี้จะรู้ทันแผนของเขากับเสี่ยวลู่แล้ว
"เอ่อ..คือ..คือว่าข้า...ข้า.."
"เ้าจงนำคนของข้า ออกไปตามล่าจอมโจรม่านดำซะ และถ้าหากเ้าตัดหัวของมันมาให้ข้าได้ ข้าจะยอมยกเสี่ยวลู่ให้เป็เมียเ้า เ้าจะตกลงหรือไม่ชูหลาน?" ชูหลานมองหน้าของหลิวอี้อยู่นานเพราะเขานึกไม่แน่ใจว่านี่คือแผนการตลบหลังของหลิวอี้ หรือหลิวอี้ตั้งใจจะใช้เขาเป็เครื่องมือในการฆ่าจอมโจรม่านนดำกันแน่ ชูหลานก้มหน้าเงียบและไม่ตอบอะไร เพราะเขากำลังจะพิสูจน์ว่าหลิวอี้รู้เื่ของเขากับเสี่ยวลู่แล้วหรือไม่นั่นเอง
"ข้ารู้ว่าเ้าลำบากใจ แต่ในเมื่อข้าไม่สามารถส่งเสี่ยวลู่เข้าวังได้อีกแล้ว ข้าก็อยากจะได้ลูกเขยดีๆ ที่จะมาอยู่ดูแลข้าและลูกสาวของข้าให้ดีที่สุด และตอนนี้ข้าก็เห็นว่าเ้า คือคนที่เหมาะสมที่สุดชูหลาน"
"ในเมื่อท่านมั่นใจและไว้ใจในตัวข้า ข้าก็จะทำเต็มที่ขอรับ ข้าจะรีบนำศีรษะของจอมโจรม่านดำมาให้ท่านจงได้ขอรับ"
"ดีมาก!! ข้าเชื่อใจในตัวเ้าและหวังว่าเ้าจะทำให้ข้าสมหวังนะชูหลาน เ้ารีบไปเตรียมตัวเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะเตรียมม้าและข้าวของจำเป็ไว้ให้แก่เ้า ส่วนข้าจะขอนั่งอยู่ตรงนี้อีกซักพัก เ้าเดินทางมาเหนื่อยๆรีบไปพักเถิด"
"ขอรับท่าน" ชูหลานเดินจากไป ทิ้งให้หลิวอี้นั่งอยู่ริมน้ำตามลำพัง กระเเสน้ำที่ไหลมากระทบกันทำให้เขามองเห็นปอยผมที่ิคังนำมาโยนลงน้ำเมื่อคืน ซึ่งมันก็คือปอยผมของหลิวอี้นั่นเอง หลิวอี้เอื้อมมือลงไปหยิบปอยผมที่ริมน้ำขึ้นมาดู เมื่อแน่ใจว่าเป็ปล่อยผมของตัวเองนั่น หลิวอี้กำปอยผมติดมือแน่น เพราะเขารู้สึกแค้นให้กับิคังเป็อย่างมาก ด้วยเหตุนี้หลิวอี้จึงจะใช้มือของชูหลานในการฆ่ากมิงคังนั่นเอง
"เ้าจะไม่มีวันได้อยู่เป็เสี้ยนหนาม คอยทิ่มตำใจข้าอีกต่อไปิคัง ทันทีที่ข้าเจอตัวเ้า ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้ามาเปิดเผยความลับของข้าอีก!!" หลิวอี้ขว้างปอยผมลงไปในแม่น้ำพร้อมกับตั้งสัตย์อธิษฐานว่าจะต้องนำตัวของิคังมาฆ่าให้ตายต่อหน้าให้ได้ หลิวอี้ทรุดเข่าลงทั้งสองข้างพร้อมกับมองแม่น้ำที่ไหลไม่ขาดสาย วินาทีนั้นเขาก็อดที่จะนึกถึงหน้าอี้เถียนขึ้นมาไม่ได้
"ทุกลมหายใจเข้าออกของเ้า มันไม่เคยรักข้าเลยงั้นหรืออี้เถียน เ้าถึงได้ยอมตายเพราะมันขนาดนี้ เ้าไม่เคยมองเห็นค่าความรักของข้าเลยงั้นหรือ เ้าไม่รู้เลยหรือว่าข้ารักเ้ามากเเค่ไหน ทำไมเ้าต้องจากข้าไปเช่นนี้อี้เถียน" หลิวอี้เอาแต่โวยวาย ด่าทอต่อแม่น้ำจนกระทั่งพายุลมพัดมากระทบเข้าที่ตัวของเขาระลอกใหญ่จนเขานึกใเล็กน้อย ก่อนจะมองไปดูปอยผมที่เขาขว้างลงน้ำไป ซึ่งตอนนี้มันได้หายไปไหนแล้วก็ไม่ทราบ หลิวอี้ปาดน้ำตาทั้งสองข้างก่อนจะเดินขึ้นบ้านไป
กลางดึกคืนนั้น ชูหลานรอให้คนในบ้านเงียบสงบและนอนหลับหมด ก่อนที่เขาจะย่องเข้าไปหาเสี่ยวลู่ที่ห้อง
"ท่านพี่!!ข้าได้ยินว่า ท่านพ่อจะส่งท่านออกไปตามล่าจอมโจรม่านดำ มันเป็ความจริงงั้นหรือ?"
"มันคือความจริงเสี่ยวลู่ ถ้าของเ้าบอกว่าถ้าพี่ตัดหัวของจอมโจรม่านดำมาให้ท่านได้ท่านจะยอมยกเ้าให้แต่งงานกับพี่โดยไม่มีข้อครหาอีกต่อไป"
"ท่านพ่อพูดกับท่านพี่อย่างนั้นรึ...นี่ท่านพ่อกำลังคิดจะทำอะไรอยู่?ทำไมถึงยอมยกข้าให้ท่านง่ายๆเช่นนี้"
"ข้าก็ไม่แน่ใจนักหรอก แต่พ่อของเ้าบอกข้าว่า ในเมื่อเ้าไม่สามารถเข้าวังได้อีก พ่อของเ้าก็อยากจะหาคนที่ดีมาเป็สามีเ้าและดูแลเ้ากับท่านให้ดีที่สุด"
"ท่านเชื่อที่ท่านพ่อพูดนั้นรึ..ถ้าคิดว่าท่านพ่อคงเพียงแต่จะหลอกใช้ท่านให้ท่านจัดการกับจอมโจรม่านดำ ท่านอย่าลืมสิว่าท่านพ่อกำลังเข้าใจผิด ท่านพ่อคงคิดว่าจอมโจรม่านดำเป็คนที่ทำให้ท่านแม่ต้องตาย"
"ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ข้าไม่สน ข้าจะออกไปตามล่าจอมโจรม่านดำและนำหัวของมันกลับมาให้พ่อของเ้าให้ได้ ถึงตอนนั้นเ้ากับข้าก็จะได้อยู่ด้วยกันอย่างไม่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้อีก"
"ท่านพี่..ข้าขอบอกตามตรง ข้าเป็ห่วงท่านและข้าไม่อยากให้ท่านไปเลย ข้ากลัวว่า….."
"เ้ากลัวว่าข้า จะโดนจอมโจรม่านดำ ฆ่าตายใช่ไหม..เ้าอย่ากังวลไปเลยเสี่ยวลู่ ชีวิตของข้าเกิดมาครั้งเดียว ตายครั้งเดียว ข้าอยากทำทุกอย่างให้เต็มที่และอีกอย่างข้าอยากจะพิสูจน์ให้พ่อเ้าเห็นว่า ข้าก็สามารถดูแลเ้าได้ไม่น้อยไปกว่าตัวท่านเอง"
"แล้วถ้าพี่จะเดินทางเมื่อไหร่งั้นหรือ?"
"พ่อของเ้าให้ข้าเดินทางพรุ่งนี้เช้า เ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้านะเสี่ยวลู่ ข้อสัญญาว่าข้าจะกลับมา วันนี้ข้าขอนอนกอดเ้าแบบนี้ไปทั้งคืนได้ไหมเสี่ยวลู่"
"ได้..ข้าขอให้การออกไปสู้กับจอมโจรม่านดำในครั้งนี้ ท่านชนะกลับมาด้วยเถิด"
"นอนเถิด อย่าคิดเื่นี้อีกเลย..ข้าให้สัญญาว่าข้าจะกลับมา" ชูหลานจูบที่หน้าผากของเสี่ยวลู่ก่อนจะล้มตัวลงนอนกอดนางไม่ห่าง เพราะชูหลานก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะได้กลับมากอดนางอีกหรือไม่ เพราะหลังจากที่เขาเคยเจอกับจอมโจรม่านดำมาแล้วนั้น ฝีมือของมันก็ไม่ธรรมดา ชูหลานจึงอยากจะใช้คืนนี้ในการกอบโกยความรักจากเสี่ยวลู่ให้มากที่สุด พวกเขาทั้งสองคนพลอดรักกันจนถึงเกือบเช้า ชูหลานรีบเเต่งตัวและรีบกลับห้องของตนไปก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า ศึกครั้งนี้หลิวอี้วางแผนจะทำกาลอะไรอยู่ และชูหลานจะตามจอมโจรม่านดำได้หรือไม่ ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
302K
