ตะวันเห็นแววหวาดกลัวในดวงตาเธอก็พูดปลอบว่า“คุณไม่ต้องกลัวนะคุณปลอดภัยแล้ว”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้วหมอก็เปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง
“สวัสดีครับ”หมอพูดทักทาย
“สวัสดีครับ”ตะวันลุกขึ้นยืนไหว้แล้วก็บอกว่า “เธอเพิ่งฟื้นเมื่อสักครู่นี้เองครับ”
หมอพยักหน้ารับรู้แล้วก็หันไปทักทายคนไข้ว่า“สวัสดีครับ รู้สึกเป็ยังไงบ้างครับ”
เ้าหญิงจันทรามองอย่างระวังตัว
“ขอหมอตรวจหน่อยนะครับ”หมอพูดเสียงนุ่มพลางยิ้มให้
เ้าหญิงจันทราพยักหน้า
หมอก็จัดแจงตรวจตามหน้าที่เขาสั่งให้ทำอะไรเ้าหญิงจันทราก็ทำตามอย่างงุนงง
พอตรวจเสร็จหมอก็บอกว่า“โอเคครับ ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง อาการโดยรวมทั่วไปปกติดีครับถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
“ขอบคุณครับคุณหมอ”ตะวันพูดพลางยกมือไหว้
หมอยิ้มรับแล้วก็เดินออกไป
แล้วตะวันก็หันไปถามเ้าหญิงจันทราว่า“หิวมั้ยครับ”
เ้าหญิงจันทราส่ายหน้าแต่เสียงท้องร้องเบาๆ
ตะวันยิ้มแล้วก็บอกว่า“ถ้างั้นเดี๋ยวผมสั่งอาหารมาให้นะครับ” แล้วเขาก็หันไปโทรสั่งอาหาร
พอสั่งเสร็จเขาก็นั่งลง
เ้าหญิงจันทรามองเครื่องโทรศัพท์อย่างสงสัยว่ามันคืออะไรที่นี่มีแต่ข้าวของแปลกๆ คนก็ใส่เสื้อผ้าแปลกๆ มีแต่คนแปลกหน้าที่นางไม่รู้จักนางอยู่ที่ไหนหรือ...? นางมองไปรอบๆตัวอย่างงงๆสงสัย
เสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้วเ้าหน้าที่ก็เปิดประตูเข้ามา “อาหารที่สั่งมาแล้วค่ะ”
“ขอบคุณครับ”ตะวันลุกขึ้นยืน
เ้าหน้าที่วางอาหารไว้บนโต๊ะแล้วก็ออกไป
“โจ๊กมาแล้วทานสักหน่อยนะครับ” ตะวันบอกแล้วก็กดปุ่มปรับหัวเตียง
“ว๊าย!”เ้าหญิงจันทราใผวาลุก
ตะวันชะงัก!รีบบอกว่า “ใจเย็นๆนะครับ ผมแค่จะปรับหัวเตียงให้” แล้วเขาก็กดปุ่ม
เ้าหญิงจันทรามองอย่างหวาดระแวง
“ใจเย็นๆนะครับไม่ต้องใครับ” ตะวันปลอบ พอปรับหัวเตียงเสร็จเขาก็เอาหมอนวางรองให้ “นั่งตรงนี้นะครับ”เขายื่นมือไปแตะไหล่
เ้าหญิงจันทราปัดมือเขาออกอย่างถือตัว
ตะวันหดมือกลับพลางยิ้มให้แล้วเขาก็หันไปเลื่อนโต๊ะอาหารเข้าไปให้
เ้าหญิงจันทรามองอย่างสงสัยนางมองดูทุกการกระทำของเขาอย่างแปลกใจ
ตะวันเปิดฝาชามออก
เ้าหญิงจันทราจ้องอาหารในชามเขม็งกลิ่นอาหารลอยเตะจมูกชวนกิน นางเห็นช้อนวางอยู่ข้างชามก็เอื้อมมือไปหยิบแต่มือไม่ค่อยมีแรง นางจึงทำช้อนตก เคร้ง!
“คุณไม่มีแรง งั้นให้ผมช่วยนะ”ตะวันบอกอย่างอาสา
เ้าหญิงจันทราเงียบ
ตะวันจึงถือวิสาสะช่วยเขาหยิบช้อนตักโจ๊กเป่าให้แล้วก็ป้อน
เ้าหญิงจันทรามองหน้าเขา
ตะวันพยักหน้า“ทานหน่อยนะคุณจะได้มีแรง”
เ้าหญิงจันทราจึงยอมอ้าปากกินโจ๊ก
ตะวันตักป้อนอีก
เ้าหญิงจันทรากินโจ๊กน้ำตาเริ่มคลอในดวงตา นานแล้วที่ไม่เคยมีใครป้อนอาหารให้แบบนี้นับั้แ่ท่านแม่จากไปภาพในอดีตหวนคืนมาให้คิดถึง น้ำตาค่อยๆรินไหล
ตะวันชะงัก!“โจ๊กร้อนเหรอครับ?”
เ้าหญิงจันทราส่ายหน้าแล้วก็ปล่อยโฮ“ฮือๆๆๆ...” นางผวากอดเขาเหมือนหาที่พึ่ง
ตะวันใรีบวางช้อนลง ไม่รู้จะทำยังไงได้แต่กอดพลางลูบหลังปลอบ
เ้าหญิงจันทราร้องไห้พักใหญ่ก็เริ่มเบาลงนางสะอื้นผละออกพลางปาดน้ำตาทิ้ง
“รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่มั้ยครับ”ตะวันถามพลางย่อตัวลงจ้องดวงตาคู่สวย เขาเห็นั์ตาคู่นั้นชัดๆเป็ครั้งแรกเธอไม่ใช่ทิวาแน่นอนเพราะทิวามีดวงตาสีน้ำตาลเข้ม แต่ดวงตาคู่นี้เป็สีน้ำเงินเข้ม
เ้าหญิงจันทราพยักหน้าแล้วก็ก้มหน้าหลบอย่างขัดเขินก็นางไม่เคยให้ใครได้เห็นความอ่อนแอของนางเช่นนี้เลยสักครั้ง
ตะวันล้วงผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้แล้วก็บอกว่า “ถ้างั้นทานต่อนะครับ คุณจะได้แข็งแรงไวๆ
เ้าหญิงจันทราพยักหน้าตะวันตักโจ๊กป้อน
จนกระทั่งกินไปได้ค่อนชามเ้าหญิงจันทราก็ยกมือทำท่าว่าพอ
ตะวันหยุดป้อนแล้วก็ส่งแก้วน้ำให้
เ้าหญิงยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดแล้วก็วาง
ตะวันเลื่อนโต๊ะออกแล้วก็นั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงแล้วก็ถามว่า “คุณรู้สึกดีขึ้นมั้ยครับ”
เ้าหญิงจันทราพยักหน้า
ตะวันก็ถามอีกว่า“คุณมาจากไหนเหรอครับ?”
“นครจันทรา”เ้าหญิงจันทราตอบ
“แล้วคุณเอาเสื้อผ้าของทิวามาจากไหนครับ?”ตะวันถามแล้วก็หันไปหยิบถุงใส่เสื้อผ้าที่เก็บมาจากโรงพยาบาลพลางหยิบเสื้อผ้าเครื่องประดับทั้งหมดออกมาวางข้างเตียง
เ้าหญิงจันทราส่ายหน้าอย่างงุนงง
ตะวันจ้องหน้าอีกฝ่ายแล้วก็ถอนหายใจอย่างหนักใจเขาหยิบโทรศัพท์มาเปิดรูปแล้วก็ยื่นให้อีกฝ่ายดูพร้อมกับถามว่า“แล้วคุณรู้จักผู้หญิงคนนี้มั้ยครับฦ”
เ้าหญิงจันทราจ้องภาพบนมือถืออย่างงงๆ“เอ๊ะ! นั่นข้าหรือ” นางจับโทรศัพท์ไปจ้องมองใกล้ๆ “ไม่ใช่” แล้วนางก็ถามว่า“นางเป็ใครหรือ? ไยจึงหน้าตาเหมือนข้ายิ่งนัก”
“นี่คือทิวาเธอเป็น้องสาวของเพื่อนของผมครับ เธอเหมือนกับคุณมาก ส่วนเสื้อผ้าพวกนี้ของพวกนี้ก็เป็ของเธอ”ตะวันบอกแล้วก็ถามว่า “แต่ทำไมคุณถึงใส่เสื้อผ้าของเธอล่ะครับ?”
เ้าหญิงจันทราชี้ไปที่เสื้อผ้าแล้วก็ถามว่า“ข้าสวมใส่สิ่งของพวกนี้หรือ?”
ตะวันพยักหน้าแล้วก็เล่าว่า“คือตอนที่พวกเราพบคุณน่ะครับ คุณนอนสลบไม่ได้สติ คุณใส่เสื้อผ้าพวกนี้อยู่แล้วเราก็เห็นคุณได้รับาเ็” เขาชี้ที่แผลที่ข้อมือแล้วก็เล่าต่อว่า “พวกเราก็เลยรีบพาคุณส่งโรงพยาบาลคุณหน้าตาเหมือนกับเธอมาก พวกเราก็เข้าใจผิดคิดว่าคุณคือเธอ ส่วนทิวา” เขาชี้ที่รูปในมือถือ“เธอหายไปไหนก็ไม่รู้ ผมถึงอยากรู้ว่าคุณเอาของๆเธอมาได้ยังไงครับ”
เ้าหญิงจันทราส่ายหน้า“ข้าไม่รู้”
ตะวันเครียดแล้วเขาก็ถามว่า “ถ้างั้นแผลนี่คุณไปได้มายังไงครับ” เขาชี้ที่ข้อมือ
เ้าหญิงจันทราก้มมองแผลที่ข้อมือ“ข้ากรีดเืบวงสรวงเทพีจันทรา”
ตะวันอึ้ง!กรีดข้อมือตัวเองเนี่ยนะ...พระเ้าช่วย นี่เขากำลังคุยกับคนบ้าอยู่รึไง
“เมื่อกี้คุณว่าคุณมาจากไหนนะนครๆอะไรนะครับ?” เขาถามอีก
“นครจันทรา”เ้าหญิงจันทราตอบ
“นครจันทราเหรอ?”ตะวันทวนคำแล้วก็ถามว่า “แล้วนครจันทรานี่มันอยู่ตรงไหนของแผนที่โลกเหรอครับ?”
“ท่านอยากเห็นนครของข้าหรือ?”เ้าหญิงจันทราถาม
“ครับ”ตะวันพยักหน้า
เ้าหญิงจันทรามองไปรอบๆห้องแล้วก็ชี้มือไปที่กะละมังสแตนเลส“สิ่งนั้นมีน้ำหรือไม่?”
ตะวันมองตามแล้วก็ส่ายหน้า“ไม่มีครับ” แล้วเขาก็ถามว่า “คุณอยากเช็ดตัวเหรอครับ?”
เ้าหญิงจันทราส่ายหน้าแล้วก็บอกว่า“ไม่ใช่ ข้าจะให้ท่านดูนครของข้า” นางหันไปเห็นเหยือกน้ำข้างเตียง นางก็สั่งว่า“ท่านเอาสิ่งนั้นมาให้ข้า”
ตะวันลุกไปหยิบกะละมังให้อย่างงงๆ
เ้าหญิงจันทราชี้ให้วางกะละมังบนเตียงข้างตัวนางตะวันทำตาม
แล้วเ้าหญิงก็สั่งว่า“ท่านเอาน้ำเทใส่ให้ข้าด้วย”
ตะวันหันไปหยิบเหยือกน้ำเทน้ำลงไป
“เททั้งหมด” เ้าหญิงจันทราสั่งตะวันทำตาม พอเทหมดแล้วเขาก็วางเหยือกไว้ที่เดิม
เ้าหญิงจันทรายกมือขึ้นเหนือกะละมัง“ท่านดูในน้ำนี่ซิ” นางสั่งเขา
ตะวันก้มมองน้ำพลัน! ก็มีแสงสว่างอ่อนๆเปล่งออกมาจากมือของเ้าหญิงจันทรา
“เฮ้ย!”ตะวันใ แล้วในน้ำก็มีภาพขึ้นมา เขาจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่อาจจะละสายตาได้เขาเห็นเมืองกลางหุบเขา ใจหนึ่งอยากจะใส่เกียร์หมาแล้วโกยอ้าว แต่อีกใจสั่งให้เผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเอาวะ! จะเป็ไงให้มันรู้กันไปซิวะ
“นครจันทรา”เ้าหญิงจันทราบอก นางก็ก้มลงมองภาพในน้ำเช่นกัน
ภาพในน้ำเป็ภาพมุมสูงแล้วก็เปลี่ยนเป็ตึกรามบ้านช่อง
ตะวันหยิกแขนตัวเองให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝันและมีสติดีทุกอย่างแมร่งเอ้ย...เจ็บฉิบ เธอทำได้ยังไง...!?
“เมืองของข้า”เ้าหญิงจันทราบอก
แล้วภาพก็เลื่อนไปเหมือนกำลังเดินไปที่ปราสาท
ภาพหายวับ!พร้อมกับเ้าหญิงจันทราฟุบหมดแรง
“เฮ้ย!”ตะวันใรีบยกกะละมังน้ำออกไป แล้วเขาก็ช่วยพยุงเธอ “คุณๆ คุณเป็อะไรครับ?”
เ้าหญิงจันทราฝืนเงยหน้ามองบอกเสียงแ่ว่า“ข้าเหนื่อย”
“เหนื่อยเหรอ...ถ้างั้นคุณก็นอนก่อนนะครับ”ตะวันรีบกดปุ่มปรับหัวเตียงลง แล้วก็พยุงเธอนอนลง
เขาเห็นเหงื่อเต็มหน้าเธอจึงล้วงกระเป๋าหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อให้
เ้าหญิงจันทราตะลึงงัน!ใจหนึ่งอยากจะปัดมือนั้นออก แต่อีกใจหนึ่งกลับสั่งให้นิ่งเฉย นี่ข้าเป็อะไรไป...ไยข้าจึงยอมให้เขาทำเช่นนี้...
ตะวันซับเหงื่อให้แล้วก็ถามว่า“ดื่มน้ำสักหน่อยมั้ยครับ”
เ้าหญิงจันทราส่ายหน้าแล้วก็หลับตาลง
ตะวันมองใบหน้างามอย่างครุ่นคิดนี่เขากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่? คนที่มีพลังพิเศษแบบในหนังไซไฟรึไงกันหรือว่ามนุษย์ต่างดาว? หรือว่า...เอ่อ...คิดไม่ออก
เขาหันไปมองกะละมังพลางยกขึ้นสำรวจก็กะละมังธรรมดาๆ น้ำก็น้ำดื่มธรรมดา งั้นที่ไม่ธรรมดาก็คือเธอแล้วล่ะยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เจอแต่เื่ปวดหัวทั้งนั้น นับั้แ่สุริยะปราคานั่นแล้วล่ะสุริยะปราคาที่เกิดขึ้นฉับพลันจนกลายเป็ข่าวดังไปทั่วโลกแต่สิ่งที่เขาเผชิญอยู่ในขณะนี้มันพิลึกพิลั่นเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด นี่เขาควรจะทำยังไงดีนะ?
เขาหลับตาลงอย่าง้าพักสายตาชั่วครู่
“เ้า...เ้า...”เขาได้ยินเสียงเรียกจึงลืมตาขึ้น “เฮ้ย!” เขาใ ก็เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศเขามองรอบตัวแล้วก็ต้องใยิ่งกว่า “เฮ้ย! ไรวะเนี่ย”ก็ตัวเขากำลังลอยอยู่กลางอากาศเช่นกัน เบื้องล่างของเขากับผู้หญิงคนนั้นเป็ดวงจันทร์ส่องแสงเรืองๆ
“ไม่ต้องใไปหรอกสิ่งที่เ้าเห็นขณะนี้เป็เพียงการชักนำจิติญญาของเ้ามาสู่โลกของข้า”ผู้หญิงคนนั้นพูดแล้วก็บอกว่า “ข้าคือเทพีจันทรา”
ตะวันมองอย่างอึ้งๆนี่มันอะไรอีกวะเนี่ย?
“ข้าอยากขอร้องเ้าให้เ้าช่วยดูแลนางด้วยข้าขอฝากนางไว้ในโลกของเ้าสักพัก” เทพีจันทราพูด
ตะวันงงนางไหนวะ เพียงแค่คิด...เบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏภาพเ้าหญิงจันทราขึ้น
“นางคือเ้าหญิงจันทรา”เทพีจันทราบอกแล้วก็พูดอีกว่า “ข้าขอร้องเ้าให้เ้าช่วยดูแลนางสักพักจนกว่าสถานการณ์ในนครจันทราจะกลับสู่สภาวะปกติเ้าคงสงสัยว่าสิ่งที่ข้าพูดหมายถึงเื่ใด ข้าให้เ้าเห็นเองดีกว่า เ้าจะได้เข้าใจเื่ราวได้เร็วขึ้น”
แล้วภาพเ้าหญิงจันทราก็หายไปกลายเป็ภาพนครจันทราปรากฏขึ้น
ตะวันมองอย่างงุนงง
ตึกรามบ้านช่องในนครมายาสว่างไสวสะท้อนแสงจันทร์อ่อนๆผู้คนต่างใช้ชีวิตอย่างปกติสุขจนกระทั่งภาพเปลี่ยนไปกลายเป็ชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น
“าาภากร”เทพีจันทราบอกแล้วภาพใหม่ก็ปรากฏขึ้นกลายเป็กลุ่มคนมากมายดูฮึกเหิมคล้ายๆทหารในกองทัพ
“กองทัพของาาภากร”เทพีจันทราบอกอีก แล้วภาพาาภากรกับกองทัพบุกเข้านครมายา
กองทัพของทั้งสองนครห้ำหั่นฆ่าฟันกันด้วยพลังแห่งสุริยะและพลังแห่งจันทราแล้วกองทัพของาาภากรก็ยึดครองนครจันทราได้
ภาพเปลี่ยนไปเป็ภาพาาอนธการถูกาาภากรทารุนภาพเ้าหญิงจันทราถูกเฆี่ยนตี ผู้คนในนครมายาถูกทารุนอย่างโหดร้าย
ตะวันตะลึง!เสียงผู้คนกรีดร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมานดังก้องอยู่ในหัว “หยุด! หยุดนะโว้ย!”
ภาพหายวับ!เหลือเพียงความเงียบสงัด ตะวันมองเทพีจันทรา “นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!?”
“เ้าก็ได้เห็นแผลที่หลังของนางแล้วเ้าคงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดข้าถึงส่งนางไปที่โลกของเ้า” เทพีจันทราพูดแล้วก็อธิบายว่า“ดินแดนมายาเป็มิติคู่ขนานของโลกมนุษย์ เมื่อสิ่งหนึ่งหายไปย่อมต้องมีสิ่งหนึ่งเข้ามาทดแทน”
ตะวันมองเทพีจันทราอย่างงุนงง
“ข้ามอบสิ่งนี้ให้แก่เ้า”เทพีจันทราพูดพร้อมกับวาดมือกลางอากาศ พลัน! ก็ปรากฏดวงจันทร์ดวงเล็กขนาดเท่าลูกเทนนิสขึ้นมา
แล้วดวงจันทร์ดวงนั้นก็แปรสภาพกลายเป็สร้อยคอกับจี้รูปดวงจันทร์กลมๆเล็กๆจากนั้นสร้อยก็ลอยไปสวมที่คอของตะวัน
“เมื่อถึงเวลาเ้าจะรู้ว่าสิ่งนี้มีไว้เพื่ออะไร”เทพีจันทราบอกแล้วร่างของตะวันก็ตกวูบลงไป
“เหวอ...” ตะวันร้องลั่นตะเกียดตะกายไขว้คว้า
“คุณ คุณคะ คุณ”นางพยาบาลเขย่าตัวตะวัน
“เหวอ...” ตะวันสะดุ้งลืมตาขึ้น
“คุณเป็อะไรคะ?”นางพยาบาลถาม
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรเตอร์ได้ทางเพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
และทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
253K
![Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738232945_48148710.webp)
