## ???? ตอนที่ 4: คำสั่งจากเสี่ยเล้ง
ค่ำคืนนั้น หลังจากลินญากลับจากร้านอาหาร เธอเดินเข้าคฤหาสน์ด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า
แต่ยังไม่ทันได้ขึ้นบันได เสียงเข้ม หนักแน่น และเย็นะเืก็ดังขึ้นกลางโถง
> “จะกลับมาจากไหนก็ไม่บอกไม่กล่าว?”
เธอหยุดกึก หันไปมอง
พ่อของเธอ — เสี่ยเล้ง นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำลายจระเข้ สูบบุหรี่ ควันลอยวนรอบดวงตาแหลมคมที่จับจ้องมาที่เธอ
ข้างหลังเขาเป็ลูกน้อง 2 คนในชุดสูทดำที่เธอคุ้นหน้า
บรรยากาศทั้งห้องอึดอัด และเย็นเยียบจนลมหายใจแทบกลายเป็น้ำแข็ง
> “พ่อ...ยังไม่นอนเหรอคะ?” ลินญาถามเสียงเบา
> “นอนไม่หลับหรอก ถ้ายังไม่รู้ว่าลูกสาวตัวเองคบอยู่กับใคร”
หัวใจเธอกระตุกวูบ
> “พ่อพูดอะไร?”
> “ไอ้เด็กล้างจานนั่น...ชื่อ ‘ภีม’ ใช่มั้ย?”
ลินญาเบิกตากว้าง เธอเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว
> “พ่อให้คนตามฉันเหรอ?”
> “ลูกหนีออกจากบ้านกลางดึกแบบนั้น พ่อไม่มีวันปล่อยไว้เฉย ๆ หรอก”
เธอเม้มปากแน่น มือที่กำกระเป๋าสะพายแน่นจนสั่น
> “พ่อไม่มีสิทธิ์...เขาไม่ได้ทำอะไรผิด!”
> “ผิด!!” เสียงตวาดก้องของเสี่ยเล้งทำให้ลูกน้องข้างหลังยังสะดุ้ง
> “ผิดที่กล้าคิดจะอยู่ในโลกเดียวกับลูกพ่อ!”
> “เขารักหนู...” ลินญากลั้นน้ำตา
> “รักเหรอ? ไอ้จน ๆ นั่นน่ะเหรอจะรักลูกจริง? หรือหวังแค่ได้เมียเป็ลูกมาเฟีย!”
> “พ่อไม่รู้จักเขาเลย อย่าตัดสินแบบนั้น!”
เสี่ยเล้งยิ้มเหี้ยม ๆ ยกมือโบกให้ลูกน้องคนหนึ่งเดินมาข้างหูกระซิบ
> “ตามตัวมันมาให้ได้ภายในคืนนี้”
ลินญารีบเข้าไปขวาง
> “พ่อจะทำอะไรเขา!?”
> “แค่สั่งสอน...ว่าอย่าหวังสูง!”
---
เช้ามืดวันถัดมา
เสียงทุบประตูห้องเช่าขนาดเล็กย่านคลองตันดังลั่น
**ปัง! ปัง! ปัง!**
> “เปิดเดี๋ยวนี้!”
ภีมสะดุ้งตื่น ขยี้ตาแล้วเดินไปเปิดประตู
ทันทีที่บานเปิด ร่างของเขาก็ถูกกระชากออกไปชนผนังโดยชายชุดดำสองคน
> “อะ...อะไรครับ!? พวกคุณเป็ใคร!?”
> “เสี่ยเล้งอยากเจอแก”
ภีมพยายามขัดขืน แต่ก็สู้แรงผู้ชายสองคนไม่ได้
ถูกลากขึ้นรถตู้สีดำที่จอดอยู่หน้าหอพัก ก่อนรถจะแล่นออกไปในความเงียบ
---
ภายในโกดังร้างริมแม่น้ำ
ภีมถูกโยนลงกับพื้นอย่างไม่ปรานี หน้าผากแตกเืซึมเล็กน้อย
และที่นั่งอยู่หน้าประตูเหล็กก็คือเขา — เสี่ยเล้ง ในชุดสูทราคาแพง แววตาเ็าที่มองเหมือนภีมเป็แค่ฝุ่น
> “ไอ้ภีมใช่มั้ย?”
> “ครับ...”
> “รู้มั้ยว่ามึงไปยุ่งกับใคร?”
> “ผมรู้ครับ...รู้ว่าลินญาเป็ลูกของคุณ”
> “แล้วมึงไม่กลัว?”
> “กลัวครับ...แต่ผมกลัวเสียเธอมากกว่า”
เสี่ยเล้งหัวเราะเยาะเย้ย
> “ความรักมันไม่ทำให้มึงมีเงินซื้อข้าวแดก!”
> “ผมไม่หวังจะรวยจากเธอ ผมแค่...อยากอยู่ข้างเธอ”
> “มึงก็รู้ว่ากูไม่ให้ ผ่านไปไม่ได้! แล้วมึงก็ไม่มีวันเหมาะสมกับลูกกู!”
> “ความเหมาะสมไม่ได้วัดที่เงินนะครับ!”
> “แต่มันวัดที่ชีวิต! คนอย่างมึงมันไม่มีทางเข้าใจโลกของกู!”
เสียงะโสุดท้ายของเสี่ยเล้งดังก้องไปทั่วโกดัง ภีมนั่งนิ่ง แม้จะถูกทำร้ายหรือกดดัน แต่แววตาของเขายังแน่วแน่
> “ต่อให้คุณฆ่าผมตอนนี้ ผมก็ยังเลือกที่จะรักเธอครับ”
เสี่ยเล้งนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะปรายตามองลูกน้อง
> “พาไปปล่อย...แต่จงจำไว้ ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับลูกกู คราวหน้าอาจไม่ได้กลับไปพร้อมชีวิต”
---
ค่ำวันนั้น ลินญารีบไปหาเขาในห้องเช่า
ประตูเปิดออก เธอเห็นเขานั่งพิงผนัง แขนเสื้อขาดเืซึมเล็กน้อย
> “ภีม!”
> “ไม่เป็ไรครับ แค่แผลเล็กน้อย”
> “ฉันขอโทษนะ ฉันไม่น่าพาอะไรแบบนี้เข้ามาในชีวิตคุณเลย”
> “ไม่ครับ...ผมต่างหากที่ดีไม่พอสำหรับคุณ”
> “อย่าพูดแบบนั้น...อย่าทำให้ฉันต้องเสียคุณเพราะคำพูดแบบนั้นอีก”
เธอโผเข้ากอดเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม
ภีมกอดเธอแน่นขึ้น แม้จะเจ็บแผล
> “ต่อจากนี้ เราต้องระวังมากขึ้น” เขากระซิบ
> “ฉันจะไม่ยอมให้ใครพรากคุณไปอีก ไม่ว่าจะเป็พ่อ...หรือใครก็ตาม”
---
**จบตอนที่ 4**
(ตอนต่อไป: **หัวใจที่ยังมั่นคง** – แม้จะโดนทำลายทุกอย่าง แต่ภีมยังยืนยันจะยืนเคียงข้างลินญา)
---
3K
