Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]

        เหอชูซานอยู่ในห้องมืดนานมาก ไม่รู้ว่าไปชนอะไรเข้าเสียงดังโครมคราม คนที่เฝ้าอยู่นอกห้องเริ่มจะหมดความอดทนหยิบไม้มาเคาะประตูอย่างแรง "ทำอะไรของแก!อยู่นิ่งๆ หน่อย!"

        ข้างในเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ได้ยินเสียงของเหอชูซาน "ผมเสียเลือดมากช่วยห้ามเลือดให้หน่อยได้ไหม"

        "โวยวายอะไร! แค่แผลเล็กๆ น้อยๆ!"

        "หัวหน้าแกยังได้ประโยชน์จากผมถ้าผมเป็นอะไรไป แกจะไปบอกหัวหน้ายังไง"

        อันธพาลสบถคำหนึ่ง แล้วหยิบพลาสเตอร์ยาออกมา เปิดประตูดึงเสื้อของเหอชูซานขึ้นมา แล้วตบไปที่หน้าผากของเขาอย่างแรง

        เหอชูซานเจ็บจนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ ถูกโยนกลับลงไปนอนกับพื้นตัวสั่นและขดตัวเป็นก้อน

        อันธพาลปิดประตูแล้วจากไป กำลังดื่มเหล้าและเล่นไพ่กับเพื่อนๆก็ได้ยินเสียงพนักงานออฟฟิศผู้อ่อนแอในห้องพูดขึ้นมาอีก "พื้นมันเย็นเกินไป ขอเสื้อผ้าสักชิ้นได้ไหม"

        "แม่งเอ๊ย! แกนี่น่ารำคาญจริงๆ !"เขาตะโกนอย่างโกรธจัดพร้อมกับเตะประตูให้เปิดออกเขาคว้าผ้าขี้ริ้วสกปรกผืนหนึ่งขึ้นมา แล้วก็กำลังจะยัดเข้าไปในปากของเหอชูซาน

        "เดี๋ยวก่อน!" เหอชูซานร้องตะโกนก่อนที่ผ้าขี้ริ้วที่เปื้อนน้ำมันสีดำจะถูกยัดเข้าปาก"พี่ชายครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่จริงๆ!"

        อันธพาลมองเขาด้วยความสงสัย

        "แค่ก" เหอชูซานกระแอมไอเล็กน้อยแล้วกล่าวชมอย่างจริงใจและจริงจังว่า "พี่ชายผมเห็นว่าพี่เป็นคนเปิดเผยและตรงไปตรงมา คล่องแคล่วว่องไว!แถมยังจงรักภักดีต่อหัวหน้า มีน้ำใจ! - ผมอยากจะถามพี่ว่า พี่รู้จัก 'เงินน้อยสร้างเงินใหญ่' ไหม?"

        ……

        ชย่าลิ่วอีเรียกประชุมลูกน้องด่วนในคืนนั้นเพื่อวางแผนเร่งด่วนเสี่ยวหม่าและหัวบากพาลูกน้องที่ว่องไวและแข็งแรงหลายสิบคนออกไปตามหาเหอชูซานทั่วทุกหนแห่งลูกน้องระดับล่างในแก๊งก็ระดมกำลังกันออกตามหาเบาะแสโดยใช้เส้นสายที่มีอยู่ชุยตงตงโทรศัพท์ติดต่อใครบางคนในโถงทางเดิน จากนั้นก็ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน

        ชย่าลิ่วอีนั่งอยู่บนโซฟา ก้มหน้าเช็ดปืนลูกโม่

        "ถ้าหาตัวเขาไม่เจอล่ะ?" ชุยตงตงพูด "ปู่เฉียวเป็นคนรอบคอบและระมัดระวังตัวสูงเขาต้องซ่อนเจ้าหนูเสี่ยวซานไว้ในที่ห่างไกลแน่ๆ คงไม่ยอมให้เราหาเจอได้ง่ายๆตอนนี้เราอยู่ในที่แจ้ง ปู่เฉียวอยู่ในที่ลับ สู้โทรไปถามเงื่อนไขของเขาดูเลยดีไหม?"

        ชย่าลิ่วอีมองไปที่กระสุนในซองกระสุน ใบหน้าไร้อารมณ์พูด "ตอนนี้ฉันยังไม่แสดงท่าทีเขาจะยิ่งสงสัยและไม่ลงมือทำอะไรง่ายๆ แต่ถ้าเขารู้ว่าฉันแคร์จริงๆเขาจะไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แน่ เพื่อที่จะข่มขู่ฉันเขาอาจจะตัดมือตัดเท้าแล้วส่งมาให้ฉันก็ได้ ไม่ว่าฉันจะตกลงตามเงื่อนไขอะไรของเขาก็คงยากที่จะช่วยชีวิตคนเอาไว้ได้"

        เขาชูมือซ้ายขึ้นมาเล็งปืนพกไปที่แมวกวักบนโต๊ะทำงานแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย "ฉันฆ่าพี่น้องร่วมสาบานของเขาทำลายหน้าตาของเขาและแก๊งเหออี่ เขาจะยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ ได้อย่างไร"

        แม้เสียงของเขาจะเย็นชา แต่ชุยตงตงก็ยังได้ยินเสียงสั่นๆที่เขาพยายามกลั้นเอาไว้ เธอจึงนั่งลงข้างๆ แล้วจับไหล่เขาไว้ "นายอย่าเพิ่งกังวลไปเลยเสี่ยวหม่ากับคนอื่นๆ ออกไปตามหาแล้ว ถ้ามีข่าวอะไรจะรีบรายงานทันทีตอนนี้สีหน้านายไม่ค่อยดีเลย กินอะไรหน่อยก่อนเถอะ"

        ……

        ชุยตงตงยืนอยู่ในโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยแสงสีสันสดใสระยิบระยับฟังเสียงซดน้ำซุปดังมาจากห้องทำงานด้านหลัง

        ชย่าลิ่วอีกินหนิวจ๋าไปแล้วสามชามและยังสั่งชามที่สี่ต่อโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเขาซัดก๋วยเตี๋ยวเข้าปากคำแล้วคำเล่าโดยไม่แม้แต่จะดื่มน้ำน้ำซุปสีดำข้นไหลทะลักออกมานอกชามพลาสติกทุกครั้งที่เขาตักเข้าปากอย่างตะกละตะกลามหยดลงบนพรมราคาแพงที่ปูพื้นอย่างสวยงาม

        เธอหยิบซิการ์ออกมาหนึ่งมวน คีบไว้ระหว่างนิ้วแล้วบิดเบาๆก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

        แม้จะเป็นเรื่องตลก แต่เธอไม่คิดว่าชย่าลิ่วอีจะให้ความสำคัญกับเด็กคนนี้มากขนาดนี้

        เจ้าหนูเสี่ยวซาน นายต้องพยายามหน่อยนะถ้านายยังเป็นแบบนี้อีก เฮ้อ…

        ในโกดังร้างที่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรเจ้าหนูเสี่ยวซานไม่ทำให้ผิดหวัง เขากำลังพยายามอย่างเต็มที่ในตอนนี้เขากำลังถูกคนร้ายสองคนที่ตัวใหญ่และแข็งแรงล้อมรอบตัวเขาถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเก่าๆ ที่คนร้ายคนหนึ่งให้และนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังเก่าๆ ที่ขาด เชือกที่มัดข้อมือของเขาถูกแกะออกแล้วและตอนนี้เขากำลังใช้ดินสอที่หักเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษแข็งของซองบุหรี่

        "มีคำกล่าวที่ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในการลงทุนคือการเข้าใจ 3R พวกคุณรู้ไหมว่า3R คืออะไร? ผลตอบแทน ความเสี่ยงและมูลค่าสัมพัทธ์ ซึ่งหมายความว่า..."

        เขาพูดพล่ามภาษาต่างประเทศพร้อมกับทำท่าทางประกอบอย่างจริงจังเขาพอใจที่เห็นสีหน้าของคนร้ายทั้งสองเปลี่ยนจากสงสัยเป็นงุนงงจากนั้นเขาก็พูดต่อด้วยคำศัพท์ภาษาต่างประเทศที่ซับซ้อนมากขึ้นตามด้วยคำศัพท์เฉพาะทางที่ "พวกนายรู้จักทุกคำแต่เมื่อรวมกันแล้วพวกนายก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร" ... เมื่อเห็นว่าคนร้ายทั้งสองคนมีอาการมึนงง เขาจึงยังคงพูดพล่ามต่อไปอย่างมั่นคง

        "วางใจเถอะ ผมไม่ได้มาขายหุ้นให้พวกคุณหุ้นมันของเก่าไปแล้ว พวกคุณรู้จักแต่หุ้น ไม่เคยได้ยิน 'ฟิวเจอร์ส'ใช่ไหม? 'ออปชั่น' ก็ไม่เคยได้ยินใช่ไหม?เคยได้ยินดัชนีฮั่งเส็งของฮ่องกงไหม? ไม่เคยได้ยิน'ออปชั่น' ดัชนีฮั่งเส็งใช่ไหม?นี่คือผลิตภัณฑ์ทางการเงินยุคใหม่! เพิ่งเปิดตัวในเดือนมีนาคมปีนี้และถูกซื้อหมดเกลี้ยงทันทีที่เปิดตัว คุณแค่ต้องลงทุนเล็กน้อยและมันจะเพิ่มเป็นสองเท่าในวันครบกำหนด เร็วกว่าการปล้นบนถนนเสียอีก! แน่นอนว่าคุณไม่สามารถทำมันเองได้ หากไม่ผ่านเทรดเดอร์ที่มีคุณสมบัติและความสัมพันธ์ภายในอย่างผมคุณเคยได้ยินเกี่ยวกับ 'จินซ่วนผัน'  เจ้ตงตง เจ้เป็นผู้จัดการใหญ่ของแก๊งเซียวฉี และมีชื่อเสียงในโลกนักธุรกิจ'จินซ่วนผัน' มอบหมายให้ผมเป็นตัวแทนจัดการการลงทุนส่วนตัวของเธอทั้งหมดและแค่ในออปชั่น เดือนที่แล้วผมก็ทำเงินให้เธอได้สามล้านเหรียญ!พวกคุณรู้ไหมว่าเงินสดสามล้านเหรียญมันเท่าไหร่? ถ้าเอามาวางซ้อนกันบนโต๊ะมันจะสูงขนาดนี้! ..."

        ……

        ค่ำคืนอันยาวนานแม้แต่เข็มวินาทียังเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมื่อเวลาผ่านไปถึงช่วงเช้ามืดเสี่ยวหม่าวิ่งมาจากสุดทางเดินด้วยเหงื่อท่วมตัว แล้วพยักหน้าให้กับชุยตงตง

        ชย่าลิ่วอี ซึ่งกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟาอย่างเงียบๆก็เงยหน้าขึ้นทันที "อยู่ที่ไหน?"

        "ลูกน้องของหัวบากสืบรู้มาว่าเขาถูกขังอยู่ที่ท่าเรือทางเหนือตอนนี้หัวบาดกำลังนำคนไปที่นั่นแล้ว!"

        ชย่าลิ่วอีคว้าปืนแล้ววิ่งออกจากห้องทำงาน "พาคนไปกับฉันเยอะๆบอกหัวบากว่าอย่าเพิ่งลงมือ รอฉันอยู่ที่นั่น"

        ชุยตงตงวิ่งตามไป "นายจะไปเองหรือ?ถ้ามันเป็นกับดักล่ะ?"

        "เธออยู่ที่นี่แหละ" ชย่าลิ่วอีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาโดยไม่หันกลับมามอง "ถ้าฉันเป็นอะไรไป เธอก็ดูแลทุกอย่างแทนฉัน"

        ชย่าลิ่วอีพาลูกน้องไปสองคันรถ ไปถึงท่าเรือทางเหนือท่ามกลางแสงอรุณเขาออกคำสั่งให้ทุกคนรออยู่ห่างๆจากนั้นก็พาเสี่ยวหม่าและลูกน้องอีกสองสามคนที่คล่องแคล่วว่องไวแอบเข้าไปใกล้โกดังแห่งหนึ่งใกล้ท่าเรือ

        หัวบากและลูกน้องสองสามคนกำลังถือมีดซ่อนตัวอยู่หลังเพิงเล็กๆใกล้ๆ โกดัง เมื่อเห็นชย่าลิ่วอีและเสี่ยวหม่าเข้ามาใกล้ พวกเขารีบรายงานว่า "อยู่ข้างในนี่คือสถานที่เล่นการพนันที่อยู่ภายใต้แก๊งเหออี้คนเฝ้ายามแถวนี้บอกว่าเมื่อคืนเห็นรถของลูกน้องคนสนิทของปู่เฉียวมาที่นี่แล้วพาคนเข้าไป และก็ไม่เห็นออกมาอีก นี่คือประตูหน้า และมีประตูหลังอยู่ทางนั้น"

        "เสี่ยวหม่า พาลูกน้องสองคนเฝ้าอยู่ที่นี่หัวบากพาลูกน้องของแกไปที่ประตูหลังกับฉัน"

        กลุ่มคนเดินตามชย่าลิ่วอีอย่างเงียบเชียบไปยังประตูหลังของโกดังคนสองคนที่เฝ้าประตูอยู่กำลังหาวหวอดๆ และมองไปรอบๆ ชย่าลิ่วอีส่งสัญญาณมือหัวบากและลูกน้องอีกคนก็ย่องเข้าไปจากทางซ้ายและขวาจับปิดปากพวกนั้นแล้วใช้มีดกรีดที่คออย่างรวดเร็ว ทำให้พวกนั้นล้มลงไปอย่างเงียบๆ

        หัวบากแนบหูฟังเสียงที่ประตูจากนั้นหันกลับมาส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ลูกน้องหยิบเส้นลวดออกมาแล้วงัดกุญแจประตูอย่างรวดเร็ว ค่อยๆ ดันประตูเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ

        เขาเกาะขอบประตูแง้มดูข้างใน แต่ยังไม่ทันได้มองเข้าไปดีๆก็โดนชย่าลิ่วอีถีบกระเด็นออกไป ชย่าลิ่วอีพุ่งเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกมือซ้ายขึ้นแล้วยิงทันที!

        “ปัง!”

        เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นขณะที่อันธพาลที่กำลังลาดตระเวนในโถงทางเดินทรุดลงกับพื้นพร้อมกับจับที่น่องของเขาความโกลาหลเกิดขึ้นทันทีในห้องที่แขกกำลังเล่นไพ่นกกระจอก ดื่มและสูบบุหรี่ตลอดทั้งคืน! ชย่าลิ่วอีเป็นคนแรกที่พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเตะโต๊ะไพ่นกกระจอก และเหยียบมัน จากนั้นเขาก็ยิงอีกหลายนัด ฆ่าผู้คุมที่กำลังควานหาปืนของพวกเขาอย่างตื่นตระหนกหัวบากพาลูกน้องของเขาบุกเข้ามา สังหารสมาชิกแก๊งเหออี้ที่พยายามจะต่อต้านทั้งหมด