ตอนที่1 ฉันอยากให้มันตาย
“เป่ยเฉิง กู้หนานเซิงเป็คนทำให้ลูกของเราต้องตาย เมื่อไหร่คุณจะช่วยฉันฆ่ามัน แก้แค้นเพื่อลูกของเรา…” เสียงจากผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นดังข้ามกำแพงเข้ามา
“แต่เธอยังตั้งครรภ์ไม่ถึงเจ็ดเดือนเลยรออีกหน่อยนะ…” เสียงของลู่เป่ยเฉิงตอบกลับมาอย่างนุ่มนวลปลอบโยน
“เพียงแค่วันเดียวฉันก็ไม่อยากรอแล้ว” เธอพูดจบ ก็ปล่อยโฮออกมา “ไม่ใช่จะครบเจ็ดเดือนแล้วเหรอคลอดก่อนกำหนดได้แล้วนี่ อย่างมากลูกคลอดออกมา ให้อยู่ตู้อบนานหน่อย ตอนนี้พวกเราให้มันรีบคลอดลูกออกมาเถอะหลังจากนั้นค่อยฆ่ามันทิ้งดีไหม”
เงียบไปหลายวินาทีลู่เป่ยเฉิงจึงตอบกลับอย่างเอาใจว่า“ดี”
ข้างนอกประตูกู้หนานเซิงได้ยินทุกคำพูดของพวกเขาเธอกลัวจนรีบปิดปากตัวเอง รีบเร่งหันหลังหนีลงบันได
คนสองคนที่พูดคุยในห้องนั้นคนหนึ่งเป็พี่สาวเธอชื่อกู้ไป่ซวงอีกคนคือลู่เป่ยเฉิงเป็สามีที่เธอแต่งงานด้วยสองปีแล้ว
กู้หนานเซิงตื่นตระหนกใวิ่งไปถึงบันไดแต่กลับมีเสียงผู้หญิงะโไล่หลังมา“กู้หนานเซิง เธอคิดจะหนีเหรอ” กู้หนานเซิงรู้สึกเย็นเยือกไปทั้งแผ่นหลังยิ่งทำให้เธอไม่กล้าหันกลับไปมองเธอรีบเร่งฝีเท้าวิ่งไปข้างหน้า
แต่เพราะท้องกลมใหญ่ทำให้เคลื่อนไหวได้ลำบากวิ่งไปยังไม่ถึงไหน ก็ถูกกู้ไป่ซวงไล่ตามมาคว้าผมเธอไว้ได้
“กู้หนานเซิง คิดจะหนีไปไหม หนี้ที่เธอติดฉันไว้ยังไม่ได้คืน” กู้ไป่ซวงจิกผมเธอแล้วลากไปตามกำแพง
“ปล่อยฉัน!” ขาของกู้หนานเซิงสะดุดล้มลงไป หลังเธอชนเข้ากับขอบบันได เจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างหนัก “โอ๊ย! เจ็บ…”
“เจ็บเหรอ” กู้ไป่ซวงหัวเราะอย่างเยือกเย็น“ความเจ็บของแกเทียบได้กับตอนฉันเกิดอุบัติเหตุไหม!?แกรู้ไหมตอนนั้นฉันทั้งแท้งลูกแถมยังต้องเห็นพ่อของตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตารู้ไหมว่าใจฉันมันเจ็บแค่ไหนแกนั้นแหละที่เป็ฆาตกร!”
“ฉันเปล่านะ” กู้หนานเซิงร้องไห้พลางอธิบาย“ฉันไม่รู้เื่จริงๆ ว่าทำไมรถมีปัญหา พี่ไป่ซวง ฉันไม่เคยคิดทำร้ายพ่อแม่เลยนะ!”
เธอกับกู้ไป่ซวงเกิดวันเดียวกันและเกิดเหตุการณ์ถูกอุ้มสลับตัวกันที่โรงพยาบาลกู้หนานเซิงเลยกลายเป็พี่สาวคนโตของบ้านส่วนกู้ไป่ซวงกลับต้องตกละกรรมลำบาก
พออายุได้สิบห้าปีตระกูลกู้ก็ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับความผิดพลาดนี้จึงไปรับกู้ไป่ซวงกลับบ้าน แต่พ่อแม่ยังคงห่วงใยและสงสารกู้หนานเซิงอยู่เลยไม่ได้ไล่เธอไปไหน แถมยังให้เธอเป็พี่รองของตระกูลอีกด้วย
แต่นี่กลับเป็จุดเริ่มต้นฝันร้ายของกู้หนานเซิง…
ตอนนี้แม้เธอใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด แต่ก็ไม่ง่ายเลยที่จะดิ้นหลุดจากกู้ไป่ซวงขณะกำลังจะวิ่งหนี เงาสูงโปร่งของลู่เป่ยเฉิงกลับมาขวางทางเธอไว้อย่างกะทันหัน
“เป่ยเฉิง…” กู้หนานเซิงใรีบร้อนจับแขนเขา พูดขอร้อง “ฉันขอร้องละ คุณอย่าบังคับให้ฉันคลอดก่อนกำหนดเลยนะลูกยังไม่ครบเดือนเลย คลอดออกมาลูกจะได้รับอันตรายได้…”
หลังจากเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นกู้ไปซวงก็ตั้งครรภ์ไม่ได้อีกเลยดังนั้นลู่เป่ยเฉิงเลยต้องทำข้อตกลงแต่งงานกับเธอให้เธอมาเป็แม่อุ้มบุญ คลอดบุตรสืบตระกูลแทนกู้ไป่ซวง
ลู่เป่ยเฉิงมองนิ่งั์ตาไร้ซึ่งอารมณ์ใด รู้สึกได้เพียงความเยือกเย็นของเขา
“เจ็ดเดือนน่าจะพอแล้วมั้ง”
ครรภ์เจ็ดเดือนคือ่เวลาน้อยสุดที่เด็กจะคลอดก่อนกำหนด
กู้หนานเซิงลูบท้องของตัวเองเดินถอยหลังช้าๆ “ไม่! ครรภ์ยังแค่หกเดือนกว่า คลอดออกมายังไงลูกก็ไม่รอดแน่! ลู่เป่ยเฉิง นี่มันฆาตกรรมชัดๆ”
ลู่เป่ยเฉิงมองเธอด้วยสายตาเยือกเย็น“ไป่ซวงรอไม่ไหวแล้ว ไม่ว่ายังไง คืนนี้ลูกก็ต้องคลอดออกมา ถ้าหากลูกไม่รอดชีวิต เธอก็แค่ตั้งท้องอีกคน จะยากอะไร”
จากคำพูดพวกนั้นเห็นได้ชัดเจนว่ากู้หนานเซิงถูกมองเป็เพียงแค่เครื่องมือช่วยผลิตลูกให้เขาเท่านั้น
“ไม่…ฉันไม่เอา…กรี๊ดดดด!”กู้หนานเซิงส่ายหัวพูดปฏิเสธยังไม่ทันจบก็ถูกผลักจากด้านหลังอย่างแรง
ข้างหน้าเธอคือบันไดวน
กู้หนานเซิงทรงตัวไม่อยู่ล้มไถลตัวลงไปตามขั้นบันได ลู่เป่ยเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังจะยื่นมือไปช่วยกู้หนานเซิง…
“เป่ยเฉิง อย่าไปช่วยมัน!” เสียงกู้ไป่ซวงะโมาลู่เป่ยเฉิงที่ยื่นมือมาได้ครึ่งทางก็หยุดชะงักไว้อย่างนั้น ทำเพียงจองมองกู้หนานเซิงกอดท้องตัวเองกลิ้งตกลงบันไดไป
ร่างกายและท้องของเธอกระแทกไปกับขันบันไดนับไม่ถ้วนเจ็บจนกู้หนานเซิงหมดสติ เธอขดตัวหมดสภาพอยู่บนพื้น กอดท้องกลมใหญ่แน่น ถึงแม้หน้าจะไร้ซึ่งคราบเื แต่ขาตั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยของเหลวสีแดง…
มันคือเื!
“เป่ยเฉิง ฉันจะแท้งแล้ว…” กู้หนานเซิงรู้สึกหวาดกลัวมากเธอเหลือสติเพียงน้อยนิด และรีบขอความช่วยเหลือจากสามี
“แท้งไปได้ยิ่งดี!” กู้ไป่ซวงหัวเราะอย่างเยือกเย็น จับแขนของลู่เป่ยเฉิง แสยะยิ้มมุมปาก “เป่ยเฉิง คุณรีบเรียกโรงพยาบาลเตรียมคนทำคลอดกู้หนานเซิง! พอเด็กคลอดออกมา ฉันอยากให้มันรีบๆ ตายไปซะ!”