บทที่0 ลาโลก
บนโต๊ะไม้หนาดูเรียบง่ายกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งกำลังถูกฝ่ามือซีดเซียวกุมดินสอไม้ขีดเขียนบางอย่างด้วยความบรรจง
‘นับั้แ่จำความได้มีสักกี่คนจดจำ่เวลาวัยเด็กได้ครบถ้วน
นับั้แ่่เวลาแห่งวัยเยาว์เริ่มเคลื่อนหามีสักกี่คนพบพานประสบการณ์เลวร้ายเกินรับไหว
นับั้แ่่เวลาวัยแรกรุ่นสู่วัยรุ่นเต็มตัวมีกี่คนเดินเข้าสู่หนทางยากย้อนกลับ
นับั้แ่่เวลาวัยรุ่นเต็มตัวมีกี่คนเลือกตายแทนการดำรงอยู่จวบจนสิ้นอายุขัย’
ฝ่ามือซีดเซียวกุมดินสอไม้ หยุดขีดเขียนชั่วครู่ฉับพลันน้ำสีใส่สองสามหยดร่วงหล่นใส่แผ่นกระดาษสีขาวเกิดเป็รอยเปียกชื้นก่อนฝ่ามือซีดเซียวกุมดินสอไม้เริ่มขีดเขียนบนแผ่นกระดาษสีขาวอีกครั้ง
‘ขอโทษ! ผมไม่รู้ว่าควรทำอะไรอีกต่อไป ทุกอย่างมันมาถึงทางตัน ไม่มีทางให้เดินหน้าหรือถอยหลังกลับ...
นับั้แ่จำความได้ผมเจอเื่ร้ายๆมาตลอดถึงมีเื่ดีก็เป็เสี้ยวเดียวของเื่เลวร้ายทั้งหมด..
ผมจำได้ดีว่าเสียงแรกในความทรงจำแรกคือการทะเลาะของพ่อกับแม่จากนั้นเป็ความรู้สึกเ็ปของการตบตีอย่างไร้เหตุผล
ทุกอย่างมันวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาจนผมอายุได้สี่ขวบได้เข้าโรงเรียนอนุบาลเป็ครั้งแรก
วันแรกมันเหมือนสรวง์ที่ผมไม่เคยรู้จักได้รับความรู้สึกดีและอบอุ่นมากมาย มองบ้านเป็เหมือนนรก แต่พอมาวันที่สองสรวง์ในความคิดได้เปลี่ยนไปเป็นรกขุมที่สองเพราะมีคนมารังแก มันรังแกผมเรื่อยมาจนอายุแปดขวบ..
เหตุผลที่ไม่ตอบโต้กลับไปล้วนมาจากบ้านนรกขุมนั้นผมไม่กล้าตอบโต้ ไม่กล้าสู้กลับ แต่น่าเจ็บใจไปกว่านั้นเป็เพราะบอกใครก็ไม่เชื่อ รู้ไหมเพราะอะไร?..เพราะคนที่รังแกมันรวมหัวกับทุกคนในห้องโกหกครูหลังจากนั้นก็โดนเพ่งเล็งและเกลียดชัง..
แต่โชคดีผมได้ย้ายไปโรงเรียนใหม่ด้วยอำนาจบารมี..วันแรกที่ผมไปคิดว่าได้หลุดพ้นจากทุกอย่างได้หลุดพ้นแล้วจริงๆ แต่ปรากฏว่าการกระทำของผมมันทำให้ทุกอย่างเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมผมได้รับความเลวร้ายมาตลอด แน่นอนว่าผมไม่ใช่คนดีอะไร
มาวันแรกก็เริ่มกลั่นแกล้งกับคนไร้ทางสู้เหมือนที่เคยโดนผลลัพธ์คือความสะใจ ความรู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อและไม่เคยเป็มาก่อนพอกลั่นแกล้งไป..แกล้งไปเรื่อยเรื่อย กรรมก็ตามสนอง ถูกคนที่กลั่นแกล้งสวนกลับ
ไม่ใช่แค่นั้นทุกคนยังมองว่าผมเป็สิ่งน่ารังเกียจอยู่คนเดียวเข้ากับใครไม่ได้ เป็แบบนั้นจนอายุสิบสอง..
อายุสิบสองผมจบการศึกษาระดับประถม่เวลานั้นความรู้สึกเหมือนได้หลุดพ้นจากขุมนรกอีกครั้ง แต่กลายเป็ว่าโดนกวดขันให้ไปเรียนต่อในระดับมัธยมต้น..รู้ไหมว่ามันกลายเป็นรกอีกครั้ง
นรกยาวนานสามปีบอกใครก็ไม่มีใครเชื่อเหมือนเดิม ชีวิตมันบัดซบ โชคชะตามันกลั่นแกล้งซ้ำร้ายยังโดนรุมซ้อมเหมือนกระสอบทราบทุกวันเลวร้ายกว่าโดนครูระยำตีก้นด้วยด้ามไม้กวาดกว่าร้อยที
ไม่มีใครรู้ว่าความรู้สึกผมมันบอบช้ำขนาดไหนถึงจะหาที่พึ่งยังไม่มี ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว มองคนนอก..ดีกว่านรกสองขุมเรียนรู้กับคนในโลกภายนอกไม่เหมือนสัตว์นรกที่ผ่านมาสุดท้ายก็ถูกพ่อไม่ให้ยุ่งกับคนเ่าั้ แม่ก็ไม่เคยช่วยอะไรเอาแต่อยู่เงียบๆ ทุกคนมีแต่ตอกย้ำซ้ำเติม..พวกแกมันเป็ตราบาป!’
ฝ่ามือซีดเซียวกดดินสอไม้เน้นหนักจนกระดาษสีขาวทะลุแม้ว่าไม่สามารถเขียนบรรยายรายละเอียดทั้งหมดให้ครบถ้วน แต่นี่เป็ความรู้สึก..ความรู้สึกที่ส่งจากปลายนิ้วผ่านลงบนหน้ากระดาษ
ไม่นานเสียงลมหายใจร้อนๆกับเสียงสะอื้นก็ดังขึ้นมันเหมือนกับผู้เขียนแผ่นกระดาษกำลังเกิดความรู้สึกด้านลบเกินบรรยายแต่เมื่อฝ่ามือซีดเซียวเริ่มขยับอีกครั้ง ตัวอักษรมันกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
‘ชีวิต่มัธยมปลายไม่รู้ว่าอะไรมันเล่นตลก ่เวลาแรกมันเลวร้ายน้อยลงอย่างไม่น่าเชื่อเหมือนคำสาปร้ายจางหายไป่เวลานั้นได้มีเพื่อนครั้งแรก ทุกอย่างกลายเป็มีเหตุมีผลรองรับได้รู้จักหลายสิ่ง ได้เปิดโลกกว้างได้ค้นพบเส้นทางของตนเอง ได้เริ่มทำสิ่งใหม่ๆเริ่มวาดภาพ ฝึกอยู่เงียบๆจนพ่อพบเห็นและบอกว่ามันไม่มีอนาคตไม่ว่าจะทำยังไงก็โดนต่อต้าน สุดท้ายเดินเส้นทางสายใหม่คือการเขียนนิยาย
ผมกัดฟันใช้เงินเก็บส่วนหนึ่งในชีวิตซื้อโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งและเริ่มเดินบนเส้นทางสายนั้น..การเขียนนิยายแม้ว่าโดนต่อต้านอีกครั้งก็ยังยืนหยัดทำมันเป็กิจวัตร เป็ส่วนหนึ่งของชีวิตจนเริ่มมีเงินเล็กน้อย
เริ่มวางแผนชีวิตใหม่แทนแผนที่ถูกทำลายไปกว่าสิบริเริ่มศึกษาเลี้ยงสัตว์หวังขายใช้เงินดำเนินชีวิต ทุกอย่างมันดำเนินมาอย่างดีตลอดจนผมเข้ามหาลัย
หลายอย่างเริ่มเลวร้ายลงอีกครั้งมันเกิดจากโรคระบาดและความเห็นแก่ตัวของพ่อ ทำให้ผมเข้าใจแม่จากประสบการณ์หลายอย่างในชีวิต่หลังการทะเลาะยังเริ่มต่อไปและรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
สุดท้ายผมกับแม่ถูกกดดันจนต้องไปอยู่ที่อื่นหลายสิ่งของผมพังทลายอีกครั้ง คุณมันเป็ตราบาป ระยำบัดซบที่สุดในชีวิตของผม!
รู้อะไรไหม! ผมไม่มีทางเลือกอะไรอีกต่อไปแล้วถ้าไม่เคยคุยกับคนคนหนึ่งคงยื้อความคิดในการมีชีวิตไม่ได้นานขนาดนี้
ส่วนปัจจุบันนี้ผมขายอวัยวะบางส่วนในร่างกายไปเพื่อเอาเงินส่วนนั้นเก็บไว้ให้แม่ใช้ชีวิตสุขสบายจนถึง่เวลาสุดท้ายของชีวิต
สุดท้ายในตอนนี้ผมคงไม่มีลมหายใจเขียนให้ละเอียดกว่านี้ได้ ผมเขียนบอกได้แค่ว่าทุกอย่างในชีวิตของผมไม่มีอะไร มีแค่ความว่างเปล่า และผมนั้นรู้สึกว่าอยู่คนเดียวมาโดยตลอดอยู่ในมุมมืดเล็กๆไม่มีใครให้ความสนใจ ความรู้สึกดี ประสบการณ์ดีๆน่าจดจำทั้งหมดถูกความมืดในจิตใจกลืนกินไม่เหลืออะไรอีกแล้วนอกจากความเกลียดชังมนุษย์กับความดำมืดในใจ
ขอบคุณ ขอโทษและลาก่อนแม่’
พอไม้เอกถูกตวัดเสร็จสมบูรณ์ฝ่ามือซีดเซียวได้คลายดินสอไม้ แล้วไหลตกลงมาจากโต๊ะไม้หนาดูเรียบง่าย ถัดมาเสียงตึ้ง! พลันดังขึ้น เป็ของร่างกายชายหนุ่มเปลือยกายท่อนบนล้มลงไปกับพื้น..เ้าของฝ่ามือซีดเซียวได้สิ้นลมหายใจสุดท้ายในสภาพไม่น่ามอง
บนร่างกายไร้สีเืของชายหนุ่มมีาแถูกเย็บหยาบๆอยู่สองแห่ง หนึ่งคือหน้าอก สองคือกลางท้องน่าแปลกคือมีดาบคาตานะ ปักอยู่ตรงท้องกับรอยลากยาวอันน่าหวาดกลัว ใครเห็นอันเป็ต้องรู้สึกสยดสยอง
ปัง!
เสียงประตูถูกกระแทกอย่างรุนแรงร่างของหญิงวัยกลางคนในสภาพเหงื่ออาบกายพุ่งตรงเข้ามาภายในห้องทันใดนั้นเธอทรุดลงกับพื้น เพราะเห็นร่างกายไร้ชีวิตนอนแน่นิ่งอยู่บนแอ่งเื
“ไม่! ลูกแม่!!!”
หญิงมีอายุร้องเสียงหลงน้ำเสียงของเธอแฝงความเ็ปล้ำลึกเธอเข้าไปโอบกอดร่างไร้ชีวิตของชายหนุ่มเอาไว้
“มันเป็ความผิดของแม่มันเป็ความผิดของแม่ ถ้าแม่รู้ตัวเร็วกว่านี้ ฮื้อออออออออออออออออออออออออออออ!”
2K
