USAGICHAN 13/12/2023 --------------------------- ✩
หลังจากคุยกับแม่บ้านเรียบร้อยแล้ว พวกเขาทั้งสองก็เดินตัดผ่านห้องครัวมาที่ห้องรับแขก
วันนี้แม่ของเขาออกไปทำบุญไหว้พระกับเพื่อนั้แ่เช้า วันนี้จึงเหลือแค่เขาคนเดียวในบ้าน
ริวคินวางถาดอาหารบนโต๊ะทานข้าวอย่างเบามือ เขาค่อยๆ หยิบถ้วยโจ๊กและซุปไข่มักกะโรนีวางเรียงไว้บนโต๊ะ ก่อนหยิบแก้วน้ำทับทิมวางเป็อย่างสุดท้าย
ลินด์เดินไปนั่งบนเก้าอี้ ก้มลงมองเมนูอาหารที่วางเรียงรายอยู่ด้านหน้าของเขาโดยไม่คิดจะทำอะไร
"คุณกินไปก่อนได้เลยนะ"
พ่อครัวจำเป็พูด ก่อนเดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งเพื่อไปหยิบส่วนของเขาที่ยกมาไม่หมดในคราวเดียวในห้องครัว
ลินด์มองตามแผ่นหลังของผู้ชายร่างสูงในชุดผ้ากันเปื้อนที่เดินทิ้งห่างเข้าไปในครัว
มือเล็กค่อยๆ หยิบช้อนกระเบื้องขึ้นมาคนโจ๊กที่ส่งกลิ่นหอมอยู่ตรงหน้าเขาก่อนค่อยๆ ตักมาเป่าเบาๆ ค่อยๆ ชิมที่ปลายช้อน
'อร่อยจัง' ทั้งที่เป็อาหารเพื่อสุขภาพเหมือนกับโจ๊กที่แม่ทำให้เขากินแต่กับมีรสชาติที่เข้มข้นไม่จืดชืดไม่มีรสชาติ
เมนูมื้อเช้าวันนี้มีสามอย่าง โจ๊กหมูโรยขิงสับละเอียด ซุปไข่มักกะโรนีและน้ำทับทิมคั้นสดใหม่ เขาค่อยๆ ชิมไปทีละอย่าง
อร่อยทุกอย่าง รสชาติที่รู้ทั้งรู้ว่าเป็อาหารคลีนเพื่อสุขภาพ แต่กลับมีรสชาติที่ดีกว่าปกติที่เคยกิน ผู้ชายคนนี้ทำให้ทุกอย่างจริงๆ อย่างนี้ใครจะไม่อยากได้มาเป็ลูกเขยล่ะ
ริวคินเดินถือถาดกลับมาจากห้องครัว เขาถอดผ้ากันเปื้อนออกเรียบร้อยแล้ว พอเดินมาถึงที่โต๊ะ เขาหยิบจานเล็กๆ ที่หั่นแอปเปิ้ลเป็รูปกระต่ายอย่างสวยงามวางอยู่ 3-4 ชิ้น วางไว้ข้างๆ แก้วน้ำทับทิมของเขา
"มีผลไม้ด้วยเหรอ" สารอาหารครบถ้วนสุดๆ ไปเลย
"ใช่ครับ ผมปลอกให้น่ารัก คุณจะได้อยากกิน" อย่ามายิ้มด้วยใบหน้าแบบนั้นน่ะ
ลินด์มองแอปเปิ้ลที่ปลอกเป็รูปกระต่ายอย่างน่ารัก ผู้ชายคนนี้รู้จักทำของน่ารักๆ แบบนี้ด้วยเหรอ ดูแลดีไปรึเปล่า แบบนี้ใครมันจะไม่หลงไหว มันจะแสนดีเพอร์เฟคเกินไปแล้วนะ!
"คุณทำได้ทุกอย่างเลยนะ ใครเป็คนสอนทำเหรอ? หรือว่าคุณไปเรียนมา?"
"เปล่าหรอก แม่ของผมปลอกให้ผมกินแบบนี้ั้แ่เด็กแล้ว ผมเลยเคยชินกับการปลอกแอปเปิ้ลแบบนี้ แน่นอนแบบธรรมดาผมก็ปลอกได้นะ" แม่ของเขาต้องมีความเป็กุลสตรีมากแน่ๆ แม่บ้านแม่เรือนสุดๆ
ริวคินพูดไปพร้อมหยิบอาหารของเขาวางเรียงก่อนบนโต๊ะ ก่อนทรุดนั่งเก้าอี้ที่อยู่ข้ามกับลินด์
"พอทานได้ไหม?" พ่อครัวถาม
"ก็พอกินได้" อยากจะบอกว่าอร่อยนะ แต่เหมือนแพ้ยังไงไม่รู้
พูดตอบกลับไปอย่างนั้น มือขาวนวลยกช้อนตักน้ำซุปมักกะโรนีมาซด น้ำซุปร้อนๆ ทำให้ร่างกายของเขาอุ่นขึ้นมาหลายส่วน
คิวคินมองคนปากแข็งที่กินเอากินเอาอย่างเอร็ดอร่อย แต่กลับพูดตรงกันข้ามกับสิ่งที่ทำอย่างเอ็นดู
"ขอบคุณที่ชมนะครับ" เขายิ้มก่อนตักข้าวของตัวเองกินบ้าง พวกเขาตั้งใจกินข้าวกันพักใหญ่ ไม่มีบทสนทนาอะไรระหว่างนั้น
แม้ว่าอาหารจะถูกปาก แต่คนอ่อนแอที่ร่างกายผอมบางไม่พร้อมที่จะรับสารอาหารยามเช้ามากขนาดนี้ เขาถึงกินไม่ได้มากนัก
"ผมกินไม่ไหวแล้ว" ลินด์พูดเสียงอ่อย เขากินได้แค่ครึ่งหนึ่งของทั้งหมด เพราะถ้าเขากินมากกว่านี้ ถ้าเขาไม่อ้วก ท้องไส้คงปั่นป่วนแน่ๆ
เขาวางช้อนลงก่อนจะหยิบน้ำทับทิมมาจิบและหยิบแอปเปิ้ลมากินล้างปากปิดท้ายมื้ออาหาร
"กินเท่าที่ไหวก็พอ อยากได้อะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า"
หนุ่มน้อยตาใสส่ายหน้าไปมาเป็คำตอบ เพราะในปากยังเคี้ยวแอปเปิ้ลอยู่เต็มปาก
"กินได้เท่านี้ก็ถือว่าเยอะมากแล้ว" ลินด์พยักหน้ารับ อย่างน้อยผู้ชายคนนนี้ก็ไม่บังคับให้เขากินต่อ
ไม่นานนักริวคินก็ทานอาหารในส่วนของเขาจนหมด เขาวางช้อนลงก่อนหยิบน้ำทับทิมมาดื่มปิดท้าย
ก่อนเริ่มบทสนทนาใหม่
"คุณมีแฟนหรือยัง?"
ปากบางที่กำลังเคี้ยวแอปเปิ้ลแทบจะสำลัก ดีนะที่กลืนไปหมดแล้วเลยเหลืออาการไอในลำคอนิดหน่อย
"..อะ ..อะไรนะ" ลินด์ถาม หลังจากยกน้ำมาดื่มอีกรอบเพราะสำลักคำถาม
"ทีคุณยังตั้งคำถามกับผมได้เลย ผมก็อยากตั้งคำถาม ถามคุณกลับบ้าง" ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขายกแขนขึ้นมาเท้าคางเอียงคอรอคำตอบจากร่างเล็กที่นั่งตรงหน้า
ลินด์มองคนตรงหน้านิ่ง ยกแก้วน้ำทับทิมมาดื่มก่อนจะตัดสินใจตอบเสียงนิ่งกลับไปตามความจริง
"ผมไม่เคยมีแฟน แต่มีคนคุยมาบ้าง แต่ไม่ถึงขั้นเป็แฟน"
"น่าแปลกใจนะเนี้ย ผมคิดว่าคุณน่าจะมีคนมาสนใจเยอะเสียอีก"
ลินด์มองแรงกลับไป ผู้ชายคนนี้ชมเขาตามมารยาทไปอย่างนั้นเองแหละ
"ผมได้ยินว่าแม่สื่อหลายคน ได้ยื่นเสนอให้คุณไปดูตัวเยอะนี่"
'ไม่รู้มาจากไหนอีกเนี้ย' คนตัวเล็กคิดในใจ
"คุณกำลังคิดว่า ผมรู้ได้อย่างไรใช่ไหม" เขาเกลียดร้อยยิ้มนี้จริงๆ
'ผู้ชายคนนี้อ่านใจคนได้ใช่ไหมเนี้ย'
"คุณพูดเองนี้ ว่ามีแม่สื่อหลายคนเสนอให้ผมไปดูตัว คนพวกนั้นก็เล่าเื่ของคุณให้ผมฟังบ้าง แล้วแม่ของคุณก็เคยพูดถึงเื่นี้ให้ผมฟังด้วย"
แม่นะแม่
"ผมบอกแล้ว ว่าผมไม่สนใจ"
"แต่คุณบอกว่าผู้หญิงของเมืองนี้หน้าตาสวยน่ารัก เมื่อกี้คุณยังเสนอให้ผมหาสักคนอยู่เลย" ริวคินโต้แย้ง
ลินด์หน้ามุ่ย ก่อนตอบด้วยเสียงไม่พอใจเท่าไรที่ต้องเล่าให้เขาฟัง
"ผมเคยไปดูตัวอยู่ครั้งหนึ่ง ตามที่แม่บังคับโดยที่ผมไม่รู้เลยว่าถูกพาไปดูตัว คิดว่าไปกินข้าวกันในร้านอาหารในเมืองเฉยๆ"
"อีกฝ่ายนั้น มองผมั้แ่หัวจรดเท้าแถมพูดจาเน็บแหนม พูดถึงรูปร่างหน้าตาภายนอกของผม ว่าเหมือนผู้หญิง ตัวเตี้ย แถมยังบอกว่าผมเหมือนคนขี้โรค" ลินด์เล่าเสียงนิ่ง
"เื่มันผ่านมาแล้วผมไม่คิดจะไปติดใจอะไรหรอก แถมวันนั้นผมก็ไม่ได้เตรียมพร้อมอะไร แต่งตัวสบายๆ บ้านๆ ไม่แปลกที่จะโดนดูถูก"
แน่นอนว่าแม่สื่อที่อยู่ตรงนั้นช็อคไปเลย
"และผมก็มารู้ทีหลังว่าฝ่ายนั้นก็ไม่ได้อยากจะมา แต่โดนบังคับให้มาเหมือนกันแต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะใช้พูดอะไรรุนแรงขนาดนั้นเพื่อที่จะยกเลิกการดูตัว"
"แต่ผมก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรเพราะมันก็เื่จริงทั้งนั้น ส่วนแม่ของผม ั้แ่เกิดเื่ครั้งนั้น ก็ไม่บังคับให้ผมไปดูตัวแบบไม่เต็มใจอีกเลย"
"แม่ของคุณรักคุณมากนะ" ริวคินที่นั่งฟังเงียบๆ ตอบกลับ เขาไม่คิดเลยว่าคำถามที่แค่จะเอาคืนเื่ที่โดนถามก่อนหน้านี้ กลับได้ฟังคำตอบที่ไม่คาดคิดได้ขนาดนี้
เขายังไม่รู้ข้อมูลตื้นลึกของคนตรงหน้ามากพอ หลังจากนี้ เขาต้องระวังคำพูดและการถามคำถามให้มากกว่านี้
"ใช่ ผมรู้ แม่ดูแลผมทั้งที่ร่างกายผมเป็แบบนี้มาตลอด ถึงบางทีมันจะมากไปก็เถอะ" อย่างโจ๊กที่ใส่ธัญพืชทุกชนิดลงไปนั้นขอทีเถอะ
"งั้นแปลว่า คุณโสด ไม่มีคนสนใจ ไม่ได้จะไปดูตัวกับใครใช่หรือเปล่า?"
คำถามมันฟังดูแปลกๆ หรือเปล่านะ
ลินด์พยักหน้าหงึกๆ
คนถามนั่งเท้าคางมองหน้าเล็กที่พยักหน้าตอบนิ่งง ก่อนขยับยิ้มที่มุมปาก
"คุณชอบตุ๊กตาหรอ?" อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนคำถาม
ลินด์ทำหน้างุนงงเพราะตามไม่ทัน
"ผมเห็นตุ๊กตาเต็มชั้นในห้องของคุณบนเตียงอีก"
"เอาจริงๆ ผมชอบสัตว์ตัวเล็กๆ มาก อยากเลี้ยงแมว เลี้ยงสุนัข เลี้ยงกระต่ายตัวเล็กๆ อะไรก็ได้ที่น่ารักตัวเล็กปุกปุยและไม่ทำอันตรายผม" พอพูดถึงสิ่งที่ชอบคนตัวเล็กตรงหน้าเขาตาเป็ประกาย ดูกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
ริวคินมองรอยยิ้มสดใสของลินด์ที่คิดถึงสิ่งที่ชอบ ยิ้มแบบนี้ยังดีกว่ายิ้มที่นึกถึงอดีตที่แย่ก่อนหน้านี้เยอะ
"แต่แม่ไม่ยอมให้ผมเลี้ยง 'บอกว่ามีแมว ไม่มีแม่' พอแม่ยื่นคำขาดแบบนี้ ผมก็เลยเปลี่ยนมาซื้อตุ๊กตากลับมาเลี้ยงแทน" ลินด์ทำหน้าหงอย
"ผมเลี้ยงแมว 3 ตัวนะ ที่บ้าน" ริวคินพูดขึ้นช้าๆ
ทาสแมวที่อยากเลี้ยงแมวแต่ไม่ได้เลี้ยง หูผึ่งทันที
"อะไรนะ! เลี้ยง 3 ตัวเลยเหรอ? พันธุ์อะไรบ้าง? ชื่อละ? สีอะไร? อายุเท่าไหร่? แล้วคุณมีรูปให้ดูไหม?" เสียงเล็กจ้อแจ้วรีบพูดถามอย่างตื่นเต้น
ริวคินหัวเราะเบาๆ ท่าทางจะชอบจริงๆ สินะ
"ชื่อ ยูริ - ยูมิ- ยูตะ ตัวเมียสองตัว ตัวผู้หนึ่ง"
ลินด์ตาวาว เขาตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย
"น้องแมวน่ารักไหม? มีรูปหรือเปล่า?"
ริวคินมองท่าทางตื่นเต้นนั้นอย่างเอ็นดู ก่อนล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาปลดล็อคหน้าจอก่อนเลื่อนหาลูกแมวทั้งสามตัวของเขา
"มีรูปสิ เยอะมากด้วย" เขาก็เป็ทาสแมวนี้นะ จะไม่มีรูปแมวในมือถือได้ยังไงกัน
ลินด์ะโลงจากเก้าอี้ วิ่งไปอีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะอย่างรวดเร็วเพื่อไปดูรูปแมวในมือถือของริวคิน
ใบหน้าเล็กยื่นเข้าไปใกล้ชิดใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้นเพราะอยากเห็นรูปแมวชัดๆ
เพราะความตื่นเต้นทำให้ไม่ระวังตัวไป ยื่นหน้าเลยเข้ามาใกล้จนแทบชิดกับแก้มของคนข้างตัว
ริวคินได้กลิ่นหอมๆ จากตัวอีกฝ่าย เขาถึงรู้สึกตัวก่อนที่เขาจะรีบขยับมือถือยื่นไปใกล้ๆ ลินด์เพื่อให้คนไม่ระวังตัวเห็นหน้าจอชัดๆ ส่วนเขาก็ขยับตัวห่างออกไปเล็กน้อย
เมื่ออีกฝ่ายไม่ระวังตัว คงต้องเป็เขานี่แหละที่ต้องระวังตัวเอง
"น่ารักจังเลย ผมอยากเจอตัวเป็ๆ ผมไปหาน้องแมวพรุ่งนี้ได้ไหม?"
คนหลงแมว อยากเจอตัวจริงพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่เขามักใช้เสียงแบบนี้เพื่อร้องขออะไรสักอย่างกับคนในครอบครัว แต่ตอนนี้เขาออดอ้อนกับผู้ชายตรงหน้า ช่วยไม่ได้ เขาอยากเจอแมวน้อยพวกนี้จริงๆ นะ
พอเจอเสียงออดอ้อนแบบนี้เข้าไป เขาเหรอจะทนได้ ปกติคนตรงหน้าไม่ค่อยพูดจาดีๆ กับเขาเท่าไหร่ ถึงจะพูดสุภาพแต่ก็ไม่ใช้น้ำเสียงแบบนี้ทำให้เขาใจอ่อนยวบเลยทีเดียว
'อันตรายแฮะเจอแบบนี้'
"ผมจะให้คุณเจอก็ได้" ริวคินพยายามตีหน้านิ่ง
ลินด์แทบะโตัวลอยจิตใจโลดเต้นไปหมด
"แต่..."
พอได้ยินคำนี้ลินด์ถึงกับชะงักไป
"คุณต้องเชื่อฟังคำสั่งผม ออกกำลังกายทุกวัน ยืดคลายกล้ามเนื้อ และกินอาหารที่มีประโยชน์ครบ 3 มื้อ กินวิตามินเสริมที่ผมเตรียมมาให้และไม่นอนดึก นอนให้พอดี" คำสั่งร่ายยาวเยียด
ลินด์อ้าปากค้าง ก่อนครุ่นคิดอย่างหนักแต่ถึงยังไงเขาก็อยากเจอน้องแมวมาก คำตอบมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว เขาอยากเล่นกับน้องแมว!
เขาจึงทำได้เพียงตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจ
"ก็ได้ๆ แต่คุณต้องให้ผมเจอน้องแมวจริงๆ นะ"
"แน่นอน ผมสัญญา แต่คุณต้องสุขภาพดีขึ้นมากกว่าที่เป็ตอนนี้ก่อนนะ"
"ก็ได้" คนอ่อนแอตอบรับเสียงเหนื่อย สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องทำตามความ้าของผู้ชายคนนี้สินะ
USAGICHAN 13/12/2023 --------------------------- ✩
762
