ณ สนามบินเชียงใหม่ ประเทศไทย
มีนา หรือ หมอมีนา ผู้มีดวงตากลมโตไร้แว่นสายตา ขนตางอนยาว จมูกโด่งรั้นตรงปลาย รับกับปากสีหวานอมชมพู ใบหน้าเปล่งปลั่ง ผมดำเงายาวเกือบกลางหลัง ผิวขาวอมชมพู หุ่นดีมีน้ำมีนวล แต่งตัวมั่นใจทันสมัย ผิดกับมีนาเมื่อ 5 ปีก่อน
มีนารับกระเป๋าสัมภาระเรียบร้อย เธอเดินออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้า สายตากวาดมองหาป้ายชื่อตนเอง เพราะนัดรับกับคนขับรถของโรงพยาบาลไว้
'Dr.Meena Sirasakhun'
ป้ายชื่อของเธอถูกยกขึ้นด้วยชายร่างท้วมคนหนึ่ง ที่ยืนรออยู่ทางกั้นเหล็กข้างหน้า
"ฉันเองค่ะ มีนา" มีนาเอ่ยทักเสียงใส พร้อมหัวใจเต้นระรัวที่ได้กลับมาเหยียบเชียงใหม่อีกครั้งและ5ปีแล้ว ที่เธอไม่เจอเขา ธามวัต
"หมอมีนานะครับ เชิญทางนี้ครับ" ชายร่างท้วมทักขึ้น พร้อมรับกระเป๋าและเดินนำเธอไปขึ้นรถ
หลังจากรถเริ่มเคลื่อนตัวออกไป มีนานั่งมองตึกรามบ้านช่อง ถนนหนทางที่คุ้นเคย ทำให้หวนคิดถึงสมัยมัธยมที่ตอนนั้นมีแต่ความสดใส ไม่มีสิ่งใดให้กังวล เหมือนในตอนนี้
สองข้างทางเริ่มไม่มีบ้านหรือตึกผู้พักอาศัย ถนนเริ่มมืดขึ้นทุกที ทางข้างหน้ามีแต่ป่ารกร้าง มีนาเริ่มเอะใจ
"เมื่อไหร่เราจะถึงกันหรอคะ หมอเริ่มหิวข้าวมากแล้ว" มีนาพยายามจะเบี่ยงเบนความสนใจของคนขับ กะว่าจะถ่วงเวลาหากมีอะไรผิดปกติ
"ผมพามาทางลัดนะครับคุณหมอ พอดีทางในเมืองรถติดมากเลยครับ" คนขับเอ่ย
มีนาลดความหวาดระแวงลง เธอคงคิดมากไป
จู่ๆ รถก็หักจอดข้างทาง
เอี๊ยดดดดด
"ว๊ายยย รถเป็อะไรหรอคะ" ยังไม่ทันวางใจ รถก็เบรกลั่นเข้าข้างทาง
"สงสัยยางะเิหน่ะครับ เดี๋ยวผมขอลงไปดูก่อน" คนขับรถรีบเปิดประตูลงไป
มีนาหันมองซ้ายขวาไม่มีรถหรือผู้คนผ่านไปมา ไฟข้างทางก็ให้ความสว่างน้อยนิด แถมถนนยังเป็เลนสวน มีแต่ต้นไม้สองข้างทาง
เธอรีบดึงโทรศัพท์ออกมาเพื่อจะโทรหาคนรู้จักให้มารับ แต่โทรศัพท์กลับแบตหมด
ซวยจริง!
ผ่านไปกว่า 10 นาที คนขับรถยังไม่ขึ้นมา มีนาเริ่มกระวนกระวายอยู่ไม่สุข
'ทำยังไงดีนะ ควรลงไปดูดีมั้ย'
มีนาคิดดังนั้นจึงค่อยๆเปิดประตูรถลงไป
เธอมองหารอบคัน เดินวนไปมา
กลับไม่พบคนขับรถ!!
ทุกอย่างเงียบสงัด!!
ใจเธอเริ่มเสีย ผิดปกติ!! ต้องมีอะไรแน่ๆ
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไร มีรถคันหนึ่งสวนมา
เธอรีบโบกมือขอความช่วยเหลือ
"ช่วยด้วยค่ะ จอดหน่อยค่ะ!!" มีนาะโเรียก
ไฟรถเริ่มเข้ามาใกล้เธอทุกทีๆ
แต่ทำไม รถไม่ลดความเร็วลง
เบรกสิ!! มีนาคิด
รถคันนั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะเบรก เหมือนตั้งใจจะพุ่งเข้าหาเธอ
ไฟหน้ารถส่องสว่างจนทำให้ดวงตาพร่ามัว มันใกล้เข้ามาทุกที
ไม่นะ!!!
กรี๊ดดดดดดดด!!!
ร่างของมีนาฟลุบลงกับพื้นถนน
ตุบบ!!
รถคันดังกล่าวจอดสนิท มันไม่ได้ชนร่างของเธอ แค่เฉียดร่างเธอไปนิดเดียวด้วยความตั้งใจ
ธามวัตก้าวลงมาจากรถ เดินมาอย่างช้าๆจนถึงร่างของมีนาที่นอนสลบอยู่ที่พื้น
"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน นี่แค่เริ่มต้น อย่าพึ่งรีบตาย มีนา!!" ธามวัตโน้มตัวลงกระชิบข้างหูของร่างที่ไม่ได้สติอยู่กับพื้นถนน
มีนาเริ่มได้สติ เปลือกตาเปิดขึ้น กระพริบตาอย่างช้าๆ เธออยู่ที่ไหน?
โรงพยาบาล? แล้วเธอมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง?
"คุณหมอฟื้นแล้วหรอคะ" พยาบาลคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ฉันมาที่นี้ได้ยังไงคะ" มีนางุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"คนขับรถที่ไปรับคุณหมอพามาส่ง นั่นไงคะ" พยาบาลพูดพร้อมชี้ไปที่ชายร่างท้วมที่เดินเข้ามาสมทบพอดี
"คุณหมอเป็ยังไงบ้างครับ" คนขับรถถามเธอกลับ
"เกิดอะไรขึ้น คุณเดินหายไปไหนมา หมอเดินลงรถมาไม่เห็นคุณ" มีนาถามอย่างสงสัย
"ผมต้องขอโทษด้วยที่ทิ้งคุณหมอไว้ พอดีผมเดินไปหาสัญญาณโทรศัพท์ กลับมาเจอคุณหมอนอนสลบอยู่ เลยรีบพามาส่งโรงพยาบาลเนี่ยแหละครับ" คนขับรถเอ่ยอย่างรู้สึกผิด
"แล้วรถคันที่ชนหมอละหายไปไหน" มีนานึกขึ้นได้ว่ามีรถพุ่งชนเธอ
"ไม่มีนะครับคุณหมอ ผมเดินมาเห็นคุณหมอนอนสลบอยู่กลางถนนคนเดียว ไม่มีรถผ่านไปมาสักคันเลยครับ" คนขับยืนยัน
"ไม่จริง ต้องมีสิ หมอโบกรถคันนั้น แล้วเขาก็ตั้งใจพุ่งชน!" มีนาเอ่ยกลับ
"แต่คุณหมอไม่มีร่องรอย หรือาแการถูกชนเลยนะคะ คุณหมอแค่สลบไป" พยาบาลช่วยยืนยันอีกเสียงจากการตรวจร่างกายเธอ
ทุกคนออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงมีนาที่ยังคาใจ เธอมีลางสังหรณ์แปลกๆ เหมือนมีคนตั้งใจทำร้ายเธอ
....................................................
วันนี้เป็วันแรกของการเริ่มงานในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง มีนาเป็แพทย์ประจำแผนกออร์โธปิดิกส์ *
"คุณหมอค่ะ นี่ค่ะประวัติคนไข้คนถัดไปนะคะ" พยาบาลพูดพร้อมยื่นแฟ้มประวัติคนไข้
"พงศกร ธิตินันท์ คุณพ่อพี่ธาม!" มีนาใกับประวัติตรงหน้า ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ่านประวัติการรักษาทั้งหมด ประตูก็ถูกผลักเข้ามา
"เชิญด้านในเลยค่ะท่าน" พยาบาลด้านนอกพูดพร้อมผลักประตูให้คนไข้เข้ามา
ปรากฎร่างของชายวัย60ปี ที่มีหน้าตาร่วงโรยไปตามวัย แต่ยังมีความหล่อเหลาดูดีในวัยขนาดนี้
"คุณหมอสวัสดีครับ" คุณพงศกรกล่าวทักทาย มีนารีบลุกและยกมือไหว้ทันควัน
ยังไม่ทันที่มีนาจะเอ่ยต่อ
กลับมีคนผลักประตูเข้ามา
พี่ธาม! มีนาตกตะลึงไม่คิดว่าเขาจะมาด้วย
"สวัสดี หมอมีนา!" ธามวัตเอ่ยเสียงเรียบ
มีนายืนตะลึงแบบไม่ทันตั้งตัว ไม่คิดว่าจะได้เจอเขาในวันนี้ และพ่อของเขายังเป็คนไข้ของเธออีก
ไม่ใช่เื่บังเอิญใช่มั้ย? มีนาคิด
"จะไม่ตรวจหรอครับ?" ธามวัตถามกลับโดยทำเป็มีท่าทีสงสัย
"อ่อเอ่อ เชิญนั่งค่ะ" มีนาพูดจาติดขัด
"ธามรู้จักคุณหมอเขาหรอหือ?" คุณพงศกรสงสัย
"ครับ ก็หมอมีนาเขาเป็...." (ฆาตกร)ธามวัตคิดในใจ มีนามองหน้าธามวัตอย่างตื่นตระหนก
คุณพงศกรมองหน้าธามวัตและมีนาสลับกัน ก่อนธามวัตจะเอ่ย
"เป็รุ่นน้องที่โรงเรียน แล้วก็ยังเป็....รุ่นน้องที่มหาลัยครับ" ธามวัตเอ่ยเสียงเรียบ
"เอ่อ ยังงั้นมีนาเริ่มตรวจดีกว่านะคะคุณพงศกร" มีนารีบตัดบทก่อนที่ธามวัตจะพูดอะไรไปมากกว่านี้
"เรียกซะเต็มยศเลยลูก เรียก'พ่อ'เหมือนเ้าธามดีกว่านะ เราก็เป็รุ่นพี่รุ่นน้องกับเ้าธาม คนกันเองทั้งนั้น" คุณพงศกรเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
"อ่อ เอ่อค่ะ คุณพ่อ มีนาขอสอบถามอาการเบื้องต้นก่อนนะคะ"
หลังจากนั้นมีนาก็ทำหน้าที่คุณหมอสอบถามอาการของคุณพงศกรที่วันนี้มาเพราะมีประวัติเคยล้มในห้องน้ำเมื่อปีที่แล้ว จึงทำให้ปวดบริเวณสะโพกและกระดูกสันหลัง
วันนี้จึงมาติดตามอาการ แต่คุณหมอประจำตัวคนเดิมลาออก มีนาเลยได้รับหน้าที่นี้แทน
"เดี๋ยววันนี้คุณพ่อรับยาทานไปเพิ่มนะคะ มีนาจะนัดตรวจอีกทีประมาณต้นเดือนหน้า คุณพ่อสะดวกมั้ยคะ" มีนาเอ่ยอย่างคล่องแคล่ว
"ได้เลยลูก ขอบใจมากนะ ถ้ามีเวลาไปทานข้าวด้วยกันนะลูก เ้าธามชวนน้องไปทานข้าวที่บ้านด้วยนะ" คุณพงศกรรู้สึกถูกชะตากับมีนา และถ้าเขาดูไม่ผิด สองคนนี้รู้จักกันมากกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องแน่นอน มีนาเองก็ดูมีใจให้กับลูกชายเขา
"ครับพ่อ" ธามวัตตอบรับ
คุณพงศกรลุกขึ้นอย่างช้าๆ มีนารีบยกมือไหว้ลา ก่อนที่คุณพงศกรจะเปิดประตูและเดินออกไป
แต่ธามวัตยังไม่ออกไปจากห้องตรวจ เขาหันมาหามีนา และเอ่ยเสียงเรียบเย็น
"หวังว่าจะได้รับการต้อนรับเป็อย่างดี กับการกลับมาประเทศไทยนะ หึหึ"
ธามวัตมองสบตามีนาอย่างน่ากลัว
"เื่เมื่อวานเป็ฝีมือพี่ธามหรอคะ" มีนาถามเสียงแ่เบา
ธามวัตเดินเข้าไปหามีนา พร้อมยื่นหน้าเข้าใกล้หน้าเธออย่างน่าหวาดเสียว มีนาเดินถอยหลัง แต่ธามวัตใช้แขนของเขารั้งตัวมีนาเข้าหา และยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกครั้ง หน้าเขาเฉียดปากเธอไปนิดเดียว แล้วกระชิบที่หูอย่างแ่เบาแต่น่าขนลุก
"เตรียมตัวเตรียมใจไว้ดีๆหล่ะ นี่พึ่งจะเริ่มต้น!"
โอ้ยย!!
ธามวัตผลักมีนาออกอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอล้มลง แต่ยังดีที่มีเตียงคนไข้ด้านหลังรองรับ
"แล้วอย่าเผลอคิดว่าฉันจะพิศวาสอะไรในตัวเธอ เพราะแค่หายใจร่วมกันในห้องนี้ ฉันยังรังเกียจ!!"
แววตาที่โกรธแค้น คำพูดที่ชิงชังของเขาเหมือนน้ำกรดสาดลงตรงกลางใจ ถึงเวลาที่เขาจะแก้แค้นเธอแล้วใช่มั้ย...
----////--------////-------////-----
*แพทย์ออร์โธปิดิกส์ คือ แพทย์ผู้ชำนาญด้านการาเ็ของกระดูกมีทักษะในการตรวจวินิจฉัยและรักษาอาการาเ็และอุบัติเหตุของกล้ามเนื้อและกระดูกทุกประเภท ั้แ่การรักษาภาวะกระดูกพรุนไปจนถึงการผ่าตัดรักษาเส้นประสาท กระดูกและข้อด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย
2K
