เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        ได้ยินเช่นนั้นโจวชิงหวาก็หรี่ตาลง “ในเมื่อจับคู่พวกเขามิได้เราก็ร่วมมือกันเพื่อจัดการเรื่องนี้เถอะ!” 

        หนีเจียเอ๋อร์เลิกคิ้วก่อนพยักหน้าเห็นด้วย “ตกลง!”

        ...

        วันต่อมา ทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังวังหลวงเพื่อนำของไปส่งและขอให้หลี่กงกงเรียกหร่วนรั่วสุ่ยมาพบพวกเขา

        จากนั้น หนีเจียเอ๋อร์ก็ไปรออยู่ที่อุทยานหลวงไม่ช้า ก็เห็นหร่วนรั่วสุ่ยเดินตามขันทีร่างเล็กมาด้วยท่าทีหวาดระแวง แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายนางก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

        พวกเขาเดินเข้ามาหาหนีเจียเอ๋อร์แล้วขันทีผู้นั้นก็เอ่ยเสียงสุภาพว่า “นางกำนัลที่คุณหนูต้องการพบ มาแล้วขอรับ”  

        “ขอบคุณท่านมาก” หนีเจียเอ๋อร์หยิบเงินสิบตำลึงออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนยื่นให้เขา พลางกำชับว่า “หลังเสร็จธุระ คงต้องรบกวนท่านให้กลับไปส่งรั่วสุ่ยด้วย”  

        ขันทีน้อยรับเงินมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพอมองดูรอบๆ แล้ว เห็นว่าปลอดคน ก็เก็บมันไว้ในร่องเข็มขัดทันที “ข้าจะรออยู่ใกล้ๆ หากเสร็จธุระแล้วก็เรียกข้าได้เลย”  

        กล่าวจบ ขันทีร่างเล็กก็ถอยออกไปยืนรออยู่ไม่ไกล

        หร่วนรั่วสุ่ยทิ้งตัวลงคุกเข่าทันที “หากคุณหนูมีเรื่องอันใดให้รั่วสุ่ยทำโปรดบอกมาได้เลยเจ้าค่ะ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต รั่วสุ่ยคนนี้ก็ยินดี!”  

        หนีเจียเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ “รั่วสุ่ย ข้ามีบางอย่างจะให้เจ้าช่วยแต่คงไม่ถึงตายหรอก”

        หร่วนรั่วสุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีอะไรให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ?”

        “มีแน่!” หนีเจียเอ๋อร์ยิ้มบางๆ “นี่คงมิได้คิดว่าข้าจะให้เจ้าไปฆ่าคนหรอกกระมัง?”

        เป็นเช่นที่อีกฝ่ายพูดในใจของรั่วสุ่ยตอนนี้ กำลังคิดไปได้ร้อยแปดอย่าง เกี่ยวกับสิ่งที่คนตรงหน้าอยากจะไหว้วานตน

        แต่กระนั้น บุญคุณที่คุณหนูผู้นี้มีต่อตนก็มากพอที่จะขอให้นางลงมือแล้ว

        เมื่อเห็นหญิงสาวขมวดคิ้วแน่นหนีเจียเอ๋อร์ก็บอกว่า “หากไม่เต็มใจเจ้าก็สามารถปฏิเสธได้ข้าไม่ตำหนิหรอก”

        หร่วนรั่วสุ่ยรีบแก้ต่างทันที “มิได้เจ้าค่ะ ข้าน้อยยินดีที่จะทำ”

        หนีเจียเอ๋อร์จึงโน้มตัวไปกระซิบคำพูดสั้นๆที่ข้างหูของนาง ก่อนจะยืดตัวขึ้น แล้วเอ่ยขอบคุณจากใจจริง “ขอบใจมากนะรั่วสุ่ย”

        นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล่าวขอบคุณหร่วนรั่วสุ่ยเช่นนี้แก้มตอบพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ นางก้มหน้างุดด้วยความขัดเขิน “นี่คือสิ่งที่รั่วสุ่ยพึงกระทำเจ้าค่ะ”  

        ก่อนจากกันหนีเจียเอ๋อร์ก็ไม่ลืมที่จะมอบเงินจำนวนหนึ่งให้รั่วสุ่ยไว้ติดตัวเผื่อใช้จ่ายยามขัดสน แววตาของนางกำนัลน้อยสั่นไหวอย่างซาบซึ้งใจ

        นั่นทำให้ความภักดีของนางที่มีต่อหนีเจียเอ๋อร์ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น

        ...

        วันรุ่งขึ้น หร่วนรั่วสุ่ยก็มารายงานเรื่องของกู่อวี่เสวียนที่ตนถูกไหว้วานให้ไปสืบ

        เมื่อรู้ว่าองค์หญิงใหญ่เกลียดบุรุษขี้ขลาดตาขาวเป็นที่สุดหนีเจียเอ๋อร์จึงคิดแผนการขึ้นมาทันที

        ด้วยการให้โจวชิงหวาชักชวนกู่อวี่เสวียนไปเที่ยวที่เขาสือเหลียนจากนั้นก็ให้คนของตระกูลหนีปลอมเป็นโจรภูเขาไปดักปล้น แล้วให้ชายหนุ่มทำทีเป็นตื่นตกใจวิ่งหนีเอาตัวรอด เพียงเท่านี้ ก็น่าจะทำให้อีกฝ่ายชิงชังโจวชิงหวา เหมือนกับที่รังเกียจมู่หรงจิ่งหลีได้แล้ว

        …

        อากาศในวันนี้ นับว่าท้องฟ้าปลอดโปร่งดี

        บนยอดเขาสือเหลียนอันเขียวขจีที่เต็มไปด้วยต้นไม้เรียงรายอย่างหนาแน่น

        กู่อวี่เสวียนก้าวเดินด้วยท่าทีเริงร่าพลางหันมายิ้มให้โจวชิงหวาเป็นครั้งคราว โดยไม่ใส่ใจเลยว่าตอนนี้ อีกฝ่ายจะมีสีหน้าเบื่อหน่ายมากเพียงใด

        หลังจากเดินไปครู่หนึ่งหญิงสาวก็หยุดพักที่ใต้ต้นสน “ชิงหวา ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าช่วยอุ้มข้าไปหน่อยสิ”

        ทว่าชายหนุ่มไม่สนใจ เพียงเดินผ่านนางไปอย่างไร้เยื่อใย

        กู่อวี่เสวียนจึงเอ่ยเสียงต่ำ “เจ้ากล้าเมินคำพูดของข้าเช่นนี้หากอยู่ในวัง หัวคงได้หลุดจากบ่าไปแล้ว!”

        แต่โจวชิงหวาก็ยังคงเมินเฉยไม่ใส่ใจ

        องค์หญิงใหญ่กระทืบเท้าด้วยความโมโหทำแก้มพอง แสดงท่าทีกระเง้ากระงอด

        ตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีกลุ่มชายชุดดำกระโดดออกมาจากสองข้างทางพร้อมดาบขนาดใหญ่ในมือ เข้ามารุมล้อมพวกเขาเอาไว้ทุกด้าน

        โจวชิงหวาลอบมองคนเหล่านั้นพลางคิดว่าคนของตระกูลหนี ช่างแต่งกายได้สมจริงนัก 

        ทันใดนั้นหนึ่งในกลุ่มโจรก็ตะโกนขึ้น “ภูเขานี้คือถิ่นของพวกเรา หากต้องการเดินผ่าน ก็จ่ายเงินมาเสีย!”

        กู่อวี่เสวียนกรีดร้องทำท่าจะรีบไปหลบอยู่ด้านหลังของโจวชิงหวา แต่กลับถูกหนึ่งในบรรดาโจรกระชากผมเปียอย่างแรงพร้อมตวัดดาบใหญ่อันแหลมคมเข้ามาประชิดลำคอระหง 

        “แม่นางน้อยเจ้ามานี่ ให้พวกข้าได้คลายเหงาสักหน่อย” ชายผู้นั้นไล้แก้มนวลอย่างถือวิสาสะ 

        หญิงสาวตื่นตระหนก “กรี๊ด... โจวชิงหวา ช่วยข้าด้วย!”

        แต่ก็ไร้ผล เพราะนอกจากจะไม่ช่วยแล้วเขายังทิ้งเงินจำนวนหนึ่งไว้บนพื้น ก่อนทะยานหนีโดยไม่เหลียวหลัง

        “คนรักของเจ้าช่างขี้ขลาดจริงๆ” เหล่าโจรภูเขาหัวเราะเยาะ

        ขณะมองตามร่างที่หายเข้าไปในป่ากู่อวี่เสวียนก็ลอบยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง ที่เคยคิดว่าโจวชิงหวานั้นแตกต่างจากมู่หรงจิ่งหลี

        มาบัดนี้ นางได้พิสูจน์แล้วว่าพวกเขามิได้ดีไปกว่ากันเลย

        ...

        ด้านโจวชิงหวาที่เพิ่งจากมาพลันรู้สึกลังเล จนต้องย้อนกลับไปดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ หากโจรเหล่านั้นเป็นคนของหนีเจียเอ๋อร์จริงๆละก็ ค่อยหนีออกมาอีกครั้งก็ยังไม่สาย

        แต่เมื่อเดินกลับไปก็ได้ยินเสียงกู่อวี่เสวียนที่กำลังร้องขอความเมตตา ก่อนเสียงเสื้อผ้าถูกฉีกขาดจะดังขึ้น

        ชายหนุ่มจึงไม่รอช้า รีบพุ่งกลับไปทันทีพบว่าตอนนี้มีโจรสองคนกำลังกดองค์หญิงใหญ่ลงกับพื้น และพยายามฉีกทึ้งกระโปรงของนาง

        โจวชิงหวารีบเตะก้อนหินเข้าใส่เจ้าโจรชั่วจนฝ่ามืออีกฝ่ายถูกเจาะเป็นรูโบ๋

        “อ๊าก....!” เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่น

        โจวชิงหวาใช้วิชาตัวเบาเหินทะยานไปอยู่ข้างๆ กู่อวี่เสวียน แล้วถอดเสื้อคลุมออกมาปกปิดเรือนร่างของนางไว้

        เมื่อเห็นว่าศัตรูตรงหน้าเหนือกว่าเหล่าโจรป่าจึงพากันเข้ามากลุ้มรุม แม้โจรเหล่านี้จะมากไปด้วยฝีมือ แต่ก็ไม่อาจเทียบชายหนุ่มได้อยู่ดี

        ไม่นานนัก กลุ่มโจรก็แตกพ่ายพากันวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง

        ซึ่งโจวชิงหวาก็มิได้ไล่ตามแต่รีบวิ่งเข้าไปดูกู่อวี่เสวียน และช่วยพยุงอีกฝ่ายขึ้นมา “องค์หญิง กลับกันเถอะพ่ะย่ะค่ะ” 

        หญิงสาวดึงเสื้อคลุมเข้ามากระชับร่าง...หัวใจที่บอบช้ำ คล้ายจะได้รับการเยียวยาแล้ว “ขอบคุณมาก”

        ไม่เหมือนกันจริงๆ ด้วยโจวชิงหวาผู้นี้ ไม่เหมือนกับมู่หรงจิ่งหลีแม้แต่น้อย!

        พอเห็นแววตาที่หญิงสาวมองตนชายหนุ่มก็ตระหนักได้ทันใด ว่าจากนี้ไป เขาต้องเจอเรื่องน่าปวดหัวอีกมากมายเป็นแน่!