นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]

“เสียงเครื่องยนต์ F-16 คำรามก้องเหนือท้องฟ้า

เรืออากาศเอก “จักราวุธ” ดันคันเร่งเข้าสู่ Afterburner

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา

นักบินรบคนนั้นกลับยืนอยู่หน้าห้องเรียน

ในฐานะ “นักศึกษาปีหนึ่ง”

—-----------------

เช้าตรู่วันหนึ่งที่เงียบสงบ แสงอาทิตย์ยามเช้าทาบผ่าน ลานจอดอากาศยานที่เงียบสงัด

“กริ้งงงงงงงงงงงงงงงงงง…!”

สัญญาณ Hot ดังขึ้นทั่วฐานบิน กระชากทุกความสงบให้เข้าสู่โหมดพร้อมรบในทันที

“Scramble! Scramble! Scramble!”

เสียงจากศูนย์ควบคุมดังผ่านระบบสื่อสารก้องไปตามทางเดินและห้องพัก

"พบอากาศยานไม่ทราบฝ่ายบินรุกล้ำเข้ามา  heading north-west ความเร็วประมาณ 700 knot”

“เปิดระบบเครือข่ายป้องกันภัยทางอากาศ Interception, Package Bravo (ปฏิบัติการสกัดกั้นทางอากาศ แผนB เครื่อง ขึ้นสกัดกั้นทันที”

เสียง Scramble Alarm (สัญญาณเตือนขึ้นบินด่วน) ดังลั่นทั่วฐานบิน

นักบินทั้งสองคนที่อยู่ใน Ready Room (ห้องพักนักบิน)ลุกขึ้นแทบจะพร้อมกันทั้งคู่

จักราวุธคว้าหมวกบินโดยไม่พูดอะไร ใบหน้าคมนิ่งสนิทไร้ความหวั่นเกรง

นี่คือหน้าที่ของนักบินเวร Quick Reaction

ขึ้นบินทันที

ไม่มีคำถาม

นักบินทั้งสองวิ่งออกจากอาคารทันที

F-16A สองลำจอด Stand-by อยู่ที่ลานจอด พร้อมทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเครื่องยนต์สีเทาเข้มสะท้อนแดดยามเช้าดูทรงพลัง

‘เหยี่ยวประจัญบาน’ พร้อมทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

จักราวุธวิ่งขึ้นบันไดเครื่องอย่างรวดเร็ว สวมหมวกบินและปีนเข้า cockpit เข้าประจำที่นั่งนักบินที่คุ้นเคย

เ๽้าหน้าที่ภาคพื้นยกนิ้วให้เป็๲สัญญาณยืนยันความพร้อม เสียงวิทยุดังขึ้นในหูฟัง

“Clear to start”

จักราวุธชูนิ้วส่งสัญญาณแจ้งสตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์เริ่มทำงาน แผดคำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณ

“Go! Go! Two minutes scramble!”

F-16 เริ่มเคลื่อนตัวไปยังรันเวย์อย่างรวดเร็ว เมื่อเครื่องอยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางทางวิ่ง

จักราวุธดันคันเร่งไปข้างหน้าจนสุดแรง

เครื่องยนต์เปิด Afterburner (ระบบเร่งกำลังเครื่องยนต์สูงสุด)

เปลวไฟพวยพุ่งออกจากท้ายเครื่อง ส่งแรงผลักมหาศาล หลังของเขาถูกกดติดเก้าอี้อย่างแรง จนแทบหายใจไม่ออก

F-16 พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเช้า แหวกม่านเมฆขึ้นไปในพริบตา

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงจากหอบังคับการเรียกขานดังชัดในหูฟัง

“Lightning Red1, Lightning Red2.

Target approaching your sector. Weapons free for self-defense

(เป้าหมายกำลังเข้าหาคุณ อนุญาตใช้อาวุธเพื่อป้องกันตัว)”

“Roger. Stand by (รับทราบ, รอ)”

ทันใดนั้น เสียงเตือนแหลมรัวดังขึ้นใน cockpit

‘Radar Detection’ (การตรวจพบเป้าหมายด้วยเรดาร์)

เครื่องบินตรวจจับพบเป้าหมายอยู่ข้างหน้า

จักราวุธจ้องจอเรดาร์นิ่ง ๆ นิ้วมือกระชับคันบังคับมั่น

“Range ten miles for intercept (ระยะ 10 ไมล์ เตรียมเข้าสกัดกั้น)”

เขาเปิดสวิตช์ Weapon Arm (ระบบอาวุธพร้อมใช้งาน)

เตรียมพร้อมถ้าต้องตัดสินในทันที

5…

4…

3…

2…

1...

.

.

.

ตอนสายเกือบเที่ยง 

ณ มหาวิทยาลัยย่านบางเขน

จักราวุธยืนอยู่หน้าประตูห้องเรียน ในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกรีดเรียบกริบ กางเกงสแลคธรรมดา แว่นสายตากรอบหนาถูกสวมไว้บนใบหน้า เพื่ออำพรางสายตาที่ผ่านการฝึกมาอย่างหนัก

เขาพยายามทำตัวให้ดูเหมือนนักศึกษาธรรมดา มีเพียงอย่างเดียวที่แก้ไม่ได้

‘ทรงผมเกรียนแบบทหาร’

ภายในห้องเรียน นักศึกษาปีหนึ่งนั่งอยู่เกือบเต็มห้องแล้ว เสียงพูดคุยจอแจดังไปทั่ว เหมือนสังคมมหาวิทยาลัยปกติ

จักราวุธหยุดอยู่ที่ประตู สายตากวาดมองภายในห้องอย่างรวดเร็ว เหมือนกำลังประเมินสถานการณ์

ทันใดนั้น

“พี่ ๆ ทางนี้!”

เด็กหนุ่มคนหนึ่ง โบกมือเรียกจากโต๊ะด้านหลัง

“ตรงนี้ยังมีที่ว่าง!”

จักราวุธเดินเข้าไปนั่ง เด็กหนุ่มยิ้มกว้างอย่างเป็๞มิตร

“วาโย เรียกโยก็ได้”

จักราวุธพยักหน้าเล็กน้อย

“ไอซ์”

โยมองพิจารณาเขาอยู่ครู่หนึ่ง

“พี่ก็เด็กซิ่วใช่ปะ”

“ทำไมคิดแบบนั้น”

โยชี้ไปที่หัวเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ

“ทรงผมพี่ไง”

จักราวุธแตะผมตัวเองเบา ๆ

“ประมาณนั้น”

โยหัวเราะ

“เยี่ยมเลย ผมก็เด็กซิ่วเหมือนกัน”

ปัง!

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น

ห้องเรียนเงียบลงทันที ราวกับถูกปิดสวิตช์

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา ในชุดสูทเรียบร้อยดูภูมิฐาน

ผมยาวรวบต่ำ แว่นตากรอบบางรับกับใบหน้าที่ดูจริงจัง เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะดังฉาด

“สวัสดีค่ะ นักศึกษาทุกคน อาจารย์ชื่อพิชญา เป็๞อาจารย์หัวหน้าภาควิศวกรรมศาสตร์”

โยกระซิบทันที

“อาจารย์พีช...”

“อาจารย์คนดังของที่นี่”

“สวย แต่ขึ้นชื่อว่าโหด”

พิชญาหยิบรายชื่อขึ้นมา สายตากวาดมองผ่านแว่น อย่างรวดเร็ว

“ก่อนเริ่มเรียน อาจารย์ขอเช็คชื่อก่อนนะคะ”

รายชื่อถูกเรียกไปเรื่อย ๆ

จนกระทั่ง..

“จักราวุธ”

จักราวุธเงยหน้าขึ้นจากสมุด

“ครับ”

พิชญามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเธอเหมือนจะสะดุด กับท่าทางนิ่งสงบผิดปกติของเขา ก่อนจะก้มลงเช็ครายชื่อต่อ

โยกระซิบเบา ๆ

“ชื่อพี่โคตรเท่เลย”

พิชญาปิดแฟ้มลงอย่างมั่นคง

“วิชานี้ไม่ง่ายนะคะ ใครที่คิดว่าจะมาเรียนเล่น ๆ อาจารย์แนะนำให้ถอนตอนนี้ยังทัน”

โยกระซิบทันที

“เริ่มแล้วพี่...”

“ก่อนจะเริ่มบทเรียน อาจารย์อยากรู้ก่อนว่า พื้นฐานของทุกคนอยู่ระดับไหน”

พิชญาหันไปเขียนสมการบางอย่างลงบนกระดาน

“ใครอธิบายได้บ้าง ว่าหลักการของสมการนี้คืออะไร”

ไม่มีใครตอบ ทั้งห้องเงียบกริบ จนได้ยินเสียงพัดลมเพดาน

เธอหันมามองห้อง ก่อนจะชี้มาที่จักราวุธ

“อธิบายให้เพื่อนฟังหน่อยค่ะ”

โยกระซิบเสียงสั่น

“ซวยแล้วพี่…”

จักราวุธมองบนกระดานแป๊บหนึ่ง เขากวาดสายตาอ่านสมการนั้นเหมือนอ่านมาตรวัดใน cockpit แล้วเหลือบตามองพิชญานิ่ง เหมือนตัดสินใจบางอย่าง

ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที

“ไม่แน่ใจครับ”

ห้องเรียนเงียบลงทันที พิชญาทวนคำช้า ๆ

“ไม่แน่ใจ? หรือไม่ทราบคะ?”

จักราวุธมองกระดานอีกครั้ง ก่อนจะตอบเรียบ ๆ แต่ชัดเจน

“สมการนี้ใช้คำนวณเสถียรภาพของระบบครับ”

ห้องเรียนเงียบสนิท ทุกคนหันมามองเขาเป็๞จุดเดียว

“ถ้าค่า eigenvalue อยู่ใน๰่๭๫นี้ ระบบจะยังคงเสถียร แต่ถ้าเกินจากนี้ ระบบจะเริ่ม oscillate”

พิชญาเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาประหลาดใจวูบขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเขียนบนกระดานต่อ

“คำตอบถูกต้องค่ะ”

โยกระพริบตาปริบ ๆ หันมามองคนข้างตัวอย่างทึ่ง ๆ

“พี่…เมื่อกี้พี่บอกไม่แน่ใจไม่ใช่เหรอ”

หลังจากนั้นไม่นานนัก เสียงออดเลิกคาบดังขึ้น นักศึกษาทยอยเดินออกจากห้อง วาโยลุกขึ้น

“ไปกินข้าวไหมพี่”

“อืม”

ทั้งสองคนพากันลุกเดินออกไป โดยมีสายตาของพิชญาเหลือบมองตามพวกเขา

--------------------

โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย เสียงจอแจของนักศึกษา และกลิ่นอาหารคละคลุ้งลอยไปทั่ว

วาโยวางจานข้าวลงบนโต๊ะ

“พี่ ผมจัดให้แล้ว”

เขานั่งลง มองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา

“พี่นี่แปลกดีนะ”

“ตรงไหน”

“ไม่ค่อยเหมือนเด็กซิ่วปีหนึ่งทั่ว ๆ ไป”

จักราวุธไม่ตอบ เขายังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบ

“ผมว่าพี่ต้องเคยทำงานอะไรมาก่อนแน่ ๆ”

“งานทั่วไป”

วาโยเลิกคิ้ว

“แต่ผมว่าพี่ไม่เหมือนคนทำงานทั่วไปว่ะ”

จักราวุธยกมุมปากเล็กน้อย

“คิดมาก”

ก่อนจะแยกกัน วาโยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ขอไลน์หน่อยดิพี่ เผื่อมีอะไรในคลาสจะได้บอกกัน”

ทั้งสองสแกน QR กันสั้น ๆ

“โอเค ได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันพี่”

โรงอาหารเริ่มบางตา จักราวุธเดินออกจากอาคาร ลมอ่อน ๆ พัดผ่านลานมหาวิทยาลัยมาปะทะหน้า

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู

หน้าจอขึ้นชื่อ ‘103 SQN’

ข้อความสั้น ๆ ปรากฏบนหน้าจอ

ICEMAN : Stand by at SUN (เข้าเวรเตรียมพร้อมวันอาทิตย์)

จักราวุธเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า แล้วเดินต่อไปด้วยฝีเท้าที่มั่นคงท่ามกลางนักศึกษาหลายร้อยคนที่เดินขวักไขว่กันอยู่

ไม่มีใครรู้เลยว่า...

หนึ่งในนักศึกษาปีหนึ่งที่เดินอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนั้น

คือนักบินรบ F-16 ของกองทัพอากาศไทย