ผมตกหลุมรักพี่สาว(ข้างบ้าน)

        “สรุปว่าวันนี้คุณแม่จะไม่ให้ผม”

        ธันวาเสียงขุ่นใส่มารดาตามนิสัยของคนที่เอาแต่ใจตัวเองสุดๆและคนที่คอยตามใจเขาแบบไม่ลืมหูลืมตาก็คือมารดาของเขานี่แหละ  ถึงตอนนี้ที่เขาเรียกได้ว่าเสียคนแล้ว  แล้วจะไปโทษใครได้

        “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะลูก แต่แม่คิดว่า...”

        “ถ้าคุณแม่ไม่ให้ ก็พูดมาคำเดียว  ผมจะได้กลับ”

        ถูกลูกยื่นคำขาดอย่างนั้น คนเป็๞แม่ก็น้ำตาแทบตกใน ต้องรีบกล่าวออกไปอย่างเสียไม่ได้

        “เอาหละๆๆ เดี๋ยวแม่จะโอนให้”

        “ก็เท่านั้นแหละ  ผมขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะครับ”

        กล่าวจบธันวาก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป

        คุณนายวิลาวรรณได้แต่มองตามแล้วก็ถอนหายใจ นี่ไงล่ะคือสาเหตุที่ทำให้เธอคิดว่าบุตรชายติดการพนัน  เขาใช้เงินเปลืองขึ้นกว่าเดิมมาก  พอถามหาสาเหตุก็ทำเป็๞หงุดหงิดใส่ทุกครั้ง  เธอไม่กล้าบอกให้สามีรู้  เพราะกลัวพ่อลูกจะทะเลาะกันหนักหน่วง ก็เลยต้องเก็บงำความคิดนี้ไว้แล้วตั้งใจจะสืบเสาะหาความจริงด้วยตัวเอง

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        วันนี้แดเนี่ยลไปซื้อจักรยานมา เป้าหมายของเขาคือสะกดรอยตามหญิงสาวคนนั้นเพราะเมื่อวานเขาได้แอบดูแล้วว่าหลังจากไปส่งข้าวกล่องเสร็จ เธอจะขี่จักรยานกลับเข้าไปในซอยตอนเวลาเกือบสองทุ่ม

        เมื่อรอดูจนถึงเวลาไล่เลี่ยกับเมื่อวานแล้ว เขาก็เห็นเธอขี่จักรยานผ่านหน้าบ้านที่เขาอยู่กลับเข้าไปในซอยอย่างเคย 

        ไม่รอช้า เขารีบขี่จักรยานตามเธอไปทันที โดยพยายามรักษาระยะห่างเอาไว้พอสมควรเพื่อไม่ให้เป็๞การผิดสังเกต  แล้วหลังจากที่ขี่จักรยานตามไปไม่ถึงสองร้อยเมตร  เขาก็เห็นเธอเลี้ยวเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็๞บ้านที่เธออาศัยอยู่จริงๆเพราะเขาเห็นเธอเอาจักรยานไปจอดไว้ข้างบ้านก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไป 

        เมื่อได้รู้จักบ้านของเธอแล้ว แดเนี่ยลก็กลับ

        กลับมานอนฝันถึงใบหน้าสวยคมแต่ดูหวานซึ้งใจของเธอ  แค่นี้มันก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้ว แต่เขาก็ยังใฝ่ฝันต่อไปว่าถ้าเขาได้เธอมา๳๹๪๢๳๹๪๫ทั้งกายและใจ  เขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้หลายร้อยเท่า

        ตกดึกแดเนี่ยลก็ลุกออกไปจากห้อง เขาก็ตรงไปที่ห้องทำงานของนายโชคชัยเพื่อหาทางไขข้อข้องใจของตัวเอง  ตามเคยที่เมื่อไปถึงหน้าห้อง  เขาก็ได้ยินเสียงคนหลายคนดังเล็ดรอดออกมาจากในนั้น  แต่พยายามจับใจความเท่าไหร่  เขาก็ยังไม่รู้ว่าพวกนั้นกำลังทำอะไรกัน  และยิ่งไม่รู้นี่แหละ  ที่ทำให้เขายิ่งยากรู้มากขึ้น  และจากพฤติกรรมที่พวกนี้ชอบทำตอนกลางคืน  ทำให้เขาพอจะเดาได้ว่ามันต้องไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ถูกต้องนัก และเพราะความคิดอย่างนี้เองที่ทำให้เด็กหนุ่มยังไม่คิดจะย้ายออกไปจากที่นี่  เพราะนี่มันอาจเป็๲ทางที่เขาจะขจัดคนพวกนี้ออกไปจากชีวิตของผู้เป็๲แม่ได้  ถึงแม้แม่จะไม่ใช่แม่ที่ดีนักสำหรับเขา  แต่เขาก็ยังนับว่าแม่คือแม่

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        วันรุ่งขึ้น แดเนี่ยลขี่จักรยานไปด้อมๆมองๆอยู่แถวหน้าบ้านของหญิงสาวที่เขารู้สึกพิเศษด้วย  เวลาสามโมงเช้าเธอคงออกไปทำงานแล้ว  หลังจากที่รอดูอยู่จากอีกฝั่งถนนได้ไม่นาน เขาก็ได้เห็นหญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบเศษเดินจูงมือเด็กหญิงตัวเล็กๆวัยราวๆสามหรือสี่ขวบออกมาจากบ้านแล้วข้ามถนนมายังฝั่งที่เขายืนอยู่

        ห่างจากที่เขาอยู่นี้ไม่ถึงสิบเมตรมีหญิงชราคนหนึ่งตั้งโต๊ะขายขนมถ้วยอยู่ตรงนั้น  และคนทั้งสองก็ตรงไปที่นั่น

        “มาแล้ว ลูกค้าประจำของยายเอียด”

        แม่ค้าขนมถ้วยเอ่ยทักลูกค้าตัวน้อยที่เดินยิ้มแป้นมาแต่ไกล

        “หนมถ้วยยี่สิบบาท”

        เสียงเล็กๆที่พูดยังไม่ชัดนักเอ่ยแจ้วๆ

        “โอ้โห  ซื้อเยอะจัง  จะกินหมดไหมเนี่ย”

        หญิงชราเ๯้าของร้านขนมถ้วยกล่าวหยอกเย้า

        “หมด  เพียงพอกินหมด”

        “ค่ะ  คนเก่งของยายเอียด  เดี๋ยวให้พี่สองคนนี่ก่อนนะคะ  พี่เขามาก่อน”