หลังตบตีจนพอใจแล้ว บ่าวคนสนิทของซวงอ้ายหลิวก็เดินจากไปอย่างมีความสุข นางต้องรีบไปรายงานคุณหนูของนางเพื่อรับความดีความชอบ คุณหนูของนางสั่งเอาไว้ว่าอย่าให้นังเด็กคนนี้อยู่อย่างสุขสบายในจวนนี้เด็ดขาด หากนางสั่งสอนนังเด็กนี่จนไม่กล้าออกจากเรือนอนุกังได้หลายวัน นางมักจะได้รับเงินตอบแทนจากคุณหนูหรือไม่ก็เครื่องประดับเก่าที่นางไม่ใช้แล้วบ่อย ๆ แล้วจะไม่ให้นางทำงานของนางให้ดีได้อย่างไร
ซวงจื้อฮวาที่ร้องไห้จนแทบสลบไปพร้อมกับความเ็ปทั่วร่างกาย นางได้แต่พยุงร่างเล็ก ๆ ของตัวเองขึ้นจากพื้นด้วยสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าบวมเป่ง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไปหมด นางสะอึกสะอื้นอยู่ตรงนั้นอย่างปวดร้าวใจ เหตุใดจึงไม่เคยมีใครมาช่วยนางเลย นางต้องทนถูกทำร้ายไปอีกนานเพียงใด? ท่านแม่ ท่านทิ้งข้าไว้คนเดียวเช่นนี้ได้อย่างไร?
ซวงจื้อฮวาหลังจากสะอื้นไห้อยู่นาน นางรวบรวมแรงที่เหลืออยู่คว้าตะกร้าดอกไม้ที่ถูกโยนไปอีกทางขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เดินกลับเรือนอนุกังอย่างทุลักทุเล
อนุกังรู้ข่าวที่บ่าวรีบวิ่งมารายงานแล้ว นางได้แต่ถอนหายใจกับความโชคร้ายของซวงจื้อฮวา ทั้งที่ก่อนนางจะอนุญาตซวงจื้อฮวา นางรู้ว่าคุณหนูใหญ่กับฮูหยินใหญ่ไปที่เรือนนายหญิงผู้เฒ่าแล้วแท้ ๆ ไม่คิดว่าบ่าวของนางยังมาทำร้ายซวงจื้อฮวาได้อีก
อนุกังสั่งบ่าวไปขอยามาให้ซวงจื้อฮวา นางไม่ได้อนุญาตให้บ่าวคนสนิทที่เคยเลี้ยงดูซวงจื้อฮวาไปยุ่งเกี่ยวกับนางมากนัก เพราะบ่าวคนนี้ตามนางมาจากชายแดนตะวันออก นางมีคนแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่นี่ นางจึงไม่อาจวางใจให้พวกเขาตกเป็เป้าหมายของสองแม่ลูกนั่นได้
คืนนั้นซวงจื้อฮวาคอยทายารักษาตัวเองในห้องเล็ก ๆ ห้องเดิมที่นางอยู่่มาั้แ่เด็ก ภายในมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดเท่านั้น เสื้อผ้าของนางส่วนใหญ่จะเป็แบบเดียวกับบ่าวในเรือนอนุกัง นางไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เสื้อผ้าเหมือนดังคุณหนูคนอื่นมาก่อน เท่าที่นางทราบ นี่เป็คำสั่งของนายหญิงผู้เฒ่าซึ่งเป็ย่าของนางสั่งคนในจวนเอาไว้
หลังจากวันนั้นเป็ต้นมา ซวงจื้อฮวาเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนอนุกังจนกระทั่งอายุนางถึงวัยปักปิ่น แต่วันหนึ่งจู่ ๆ นางก็ถูกบ่าวของท่านพ่อลากออกมาจากเรือน พร้อมห่อผ้าที่พวกเขาเก็บเสื้อผ้านางใส่เข้าไปโยนมาให้นางถือเอาไว้
ซวงจื้อฮวาร้องไห้อย่างหนักเพราะคิดว่าท่านพ่อจะไล่นางออกจากจวน กระทั่งนางได้ยินเสียงตวาดดังมาจากท่านพ่อของนางขณะที่นางกำลังจะถูกลากขึ้นเกี้ยวด้านหลังจวน
“เ้าจะร่ำร้องอะไรนักหนาห๊ะ! ข้าแค่ส่งเ้าไปเป็อนุของบุตรชายเสนาบดีฝั่งซ้าย แทนที่จะดีใจที่ข้าส่งเ้าไปอยู่ในที่ดี ๆ เ้ากลับเอาแต่ร้องไห้เหมือนข้าส่งเ้าไปตายอย่างนั้นแหละ”
ซวงหวางหลางมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่สวยเหมือนแม่ของนางและเขาผสมผสานกันอย่างลงตัวก็ได้แต่เบือนหน้าหนี ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่านางพบเจอสิ่งใดบ้างที่นี่ แต่เขาทำใจไม่ได้ที่จะยอมให้นางได้ดีไปกว่าบุตรสาวคนอื่นของเขา เมื่อฮูหยินใหญ่เสนอให้แต่งนางไปเป็อนุคอยรับใช้บุตรสาวคนโตของเขาที่กำลังจะแต่งเข้าไปเป็ฮูหยินใหญ่ในวันพรุ่งนี้ เขาจึงต้องรีบส่งนางออกไปเสียก่อนที่นางจะรู้เื่
ซวงจื้อฮวาพอฟังความพ่อของนางแล้ว นางกลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก พร้อมทั้งสะอึกสะอื้นขอร้องคนที่ได้ชื่อว่าเป็พ่อของนางทั้งน้ำตา
“ฮึก ท่านพ่อ ฮึก ข้าไม่ไปได้หรือไม่เ้าคะ ฮือ ข้าไม่อยากไป ฮือ”
ซวงหวางหลางหน้าบึ้งตึงหลังฟังบุตรสาวเขาร้องขอเช่นนี้ เขาไม่สนใจเสียงร้องไห้และคำขอร้องของนางใด ๆ ทั้งสิ้น เขาสั่งให้คนของเขาพานางไปเร็ว ๆ จากนั้นจึงหันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในจวน
บ่าวรับใช้ของซวงหวางหลางรีบลากซวงจื้อฮวาเข้าไปในเกี้ยว พวกเขาสั่งให้นางนั่งนิ่ง ๆ ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะต้องทำร้ายนางให้สลบ ซวงจื้อฮวาหวาดกลัวการถูกทำร้ายร่างกายมากเสียจนนางไม่กล้าขัดคำสั่งของพวกเขา นางเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในเกี้ยวอย่างเ็ปรวดร้าวหัวใจดวงน้อยของนาง
3K
