จอมยุทธ์ดาบไม้ไผ่: เฟยหลงผงาดฟ้า

เฟยหลงเดินทางออกจากหุบเขาเมฆาล่อง มุ่งหน้าสู่ยุทธภพอันกว้างใหญ่ไพศาล ตามคำสั่งเสียสุดท้ายของอาจารย์ จุดหมายปลายทางคือ "วัดเมฆา" สถานที่ซึ่งเขาหวังว่าจะพบความปลอดภัยและเบาะแสเกี่ยวกับ "ศิลามังกร"
ตลอดการเดินทาง เฟยหลงต้องเผชิญกับความยากลำบากนานัปการ เขาต้องเดินเท้าผ่านป่าเขาลำเนาไพร อาศัยผลไม้ป่าและน้ำจากลำธารประทังชีวิต บางครั้งก็ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่ดุร้าย แต่ด้วยวิชาดาบที่ฝึกฝนมา เฟยหลงก็สามารถเอาตัวรอดมาได้ทุกครั้ง
หลายวันผ่านไป เฟยหลงเดินทางมาถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง บนยอดเขาสูงตระหง่านนั้น ปรากฏเงาวัดวาอารามที่ดูเก่าแก่แต่สง่างาม นั่นคือวัดเมฆา
เฟยหลงสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้า แล้วเริ่มปีนป่ายขึ้นไปตามทางเดินที่คดเคี้ยวและสูงชัน เส้นทางขึ้นสู่วัดเมฆานั้นไม่ง่ายเลย เต็มไปด้วยโขดหินขรุขระและรากไม้ที่พันเกี่ยวกัน บางช่วงก็เป็นหน้าผาที่สูงชันจนน่าหวาดเสียว
ระหว่างทาง เฟยหลงได้พบกับผู้คนมากมาย ทั้งชาวบ้านที่ขึ้นไปทำบุญ นักพรตที่เดินทางแสวงบุญ และจอมยุทธ์ที่มาเยือนวัดเมฆาเพื่อฝึกฝนวิชา
เฟยหลงสังเกตเห็นว่าทุกคนที่เดินผ่านเขาไป ล้วนมีสีหน้าและท่าทางที่แตกต่างกัน บางคนดูเคร่งขรึม บางคนดูเป็นมิตร บางคนดูมีลับลมคมใน
"ยุทธภพช่างกว้างใหญ่และมีผู้คนหลากหลาย..." เฟยหลงคิดในใจ
หลังจากปีนป่ายขึ้นมาอย่างยากลำบาก ในที่สุดเฟยหลงก็มาถึงประตูวัดเมฆา
ประตูวัดทำจากไม้ขนาดใหญ่ มีลวดลายสลักเป็นรูปเมฆและมังกรอย่างสวยงาม บนประตูมีป้ายไม้สลักตัวอักษรจีนสีทองว่า "วัดเมฆา"
เฟยหลงยืนอยู่หน้าประตูวัดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและประหม่า เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่รอเขาอยู่ภายในวัดจะเป็นอย่างไร
ทันใดนั้น ประตูวัดก็เปิดออก
ปรากฏร่างของนักพรตหนุ่มรูปหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู นักพรตหนุ่มรูปนี้มีใบหน้าที่คมคาย ดวงตาเฉียบคม และท่าทางที่สง่างาม เขาสวมชุดนักพรตสีเทา มือถือไม้กวาด
"ท่านมาทำอะไรที่นี่?" นักพรตหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
เฟยหลงโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "ข้ามาขอพบท่านเจ้าอาวาส..." เขาตอบ
"ท่านเจ้าอาวาสไม่รับแขกง่ายๆ..." นักพรตหนุ่มกล่าว
"ข้ามีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ท่านทราบ..." เฟยหลงกล่าว
"เรื่องอะไร?" นักพรตหนุ่มถาม
เฟยหลงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ตั้งแต่เรื่องที่อาจารย์ของเขาถูกสังหาร เรื่องดาบไม้ไผ่ เรื่องพรรคมาร และเรื่องศิลามังกร
นักพรตหนุ่มฟังเรื่องราวของเฟยหลงอย่างตั้งใจ โดยไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อเฟยหลงเล่าจบ นักพรตหนุ่มก็ถอนหายใจ
"เรื่องราวของเจ้าช่างน่าเหลือเชื่อ..." เขากล่าว
"ข้าพูดความจริงทุกประการ..." เฟยหลงยืนยัน
นักพรตหนุ่มมองเฟยหลงด้วยสายตาที่อ่านยาก
"เอาเถอะ... ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านเจ้าอาวาส..." เขากล่าว
"แต่ก่อนอื่น... เจ้าจะต้องผ่านบททดสอบเสียก่อน..."
"บททดสอบ?" เฟยหลงทวนคำ
"ใช่... บททดสอบของวัดเมฆา..." นักพรตหนุ่มตอบ
"หากเจ้าผ่านบททดสอบนี้ได้... ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านเจ้าอาวาส..."
"แต่ถ้าเจ้าไม่ผ่าน... เจ้าจะต้องกลับไป..."
เฟยหลงพยักหน้า "ข้ายินดีรับการทดสอบ..."
นักพรตหนุ่มยิ้มเล็กน้อย
"ดี... ถ้าเช่นนั้น... จงตามข้ามา..."
นักพรตหนุ่มนำเฟยหลงเดินเข้าไปในวัด ภายในวัดเมฆาเต็มไปด้วยสิ่งก่อสร้างที่งดงามและเก่าแก่ มีทั้งโบสถ์ วิหาร เจดีย์ และศาลา นักพรตและผู้คนจำนวนมากเดินขวักไขว่ไปมา
นักพรตหนุ่มพาเฟยหลงเดินผ่านลานกว้างแห่งหนึ่ง ที่ลานกว้างแห่งนี้ มีนักพรตกลุ่มหนึ่งกำลังฝึกวิชากันอยู่
"นี่คือลานฝึกวิชาของวัดเมฆา..." นักพรตหนุ่มกล่าว
"บททดสอบของเจ้าก็คือ... เจ้าจะต้องต่อสู้กับนักพรตเหล่านี้..."
เฟยหลงมองไปที่นักพรตกลุ่มนั้น แต่ละคนล้วนมีท่าทางที่แข็งแกร่งและว่องไว
"ทั้งหมดนี้เลยหรือ?" เฟยหลงถาม
"ใช่... ทั้งหมด..." นักพรตหนุ่มตอบ
เฟยหลงสูดหายใจเข้าลึกๆ
"ข้าพร้อมแล้ว..." เขากล่าว
นักพรตหนุ่มพยักหน้า แล้วหันไปตะโกนบอกนักพรตกลุ่มนั้น
"พวกเจ้า! จงมาทดสอบฝีมือของเด็กหนุ่มผู้นี้!"
นักพรตกลุ่มนั้นหยุดฝึกวิชา หันมามองเฟยหลงด้วยสายตาที่ท้าทาย
แล้วการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้น...
เฟยหลงร่ายรำเพลงดาบเมฆาล่องลอยเข้าต่อสู้กับเหล่านักพรตอย่างสุดกำลัง ดาบไม้ไผ่ในมือของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและพลิ้วไหวราวกับสายลม
"แช้ง! แช้ง! แช้ง!"
เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว
เฟยหลงสามารถต้านทานการโจมตีของนักพรตหลายคนได้ในเวลาเดียวกัน แต่เขาก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า
"เด็กหนุ่มคนนี้มีฝีมือไม่เลว..." นักพรตคนหนึ่งกล่าว
"แต่ก็ยังห่างชั้นจากพวกเราอีกมาก..." อีกคนหนึ่งกล่าวเสริม
นักพรตกลุ่มนั้นเริ่มรุกหนักขึ้นเรื่อยๆ เฟยหลงเริ่มตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
"แย่แล้ว... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป... ข้าคงแพ้แน่..." เฟยหลงคิดในใจ
ทันใดนั้น... เฟยหลงก็นึกถึงคำสอนของอาจารย์
"*ดาบมิได้มีไว้เพื่อเข่นฆ่า แต่มีไว้เพื่อปกป้อง...*"
"*วิถีแห่งดาบคือวิถีแห่งการขัดเกลาตน...*"
เฟยหลงหลับตาลง รวบรวมสมาธิ
พลังลมปราณในร่างของเขาพลุ่งพล่านขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ดาบไม้ไผ่ในมือสั่นสะท้าน...
แล้วเฟยหลงก็ลืมตาขึ้น...
ดวงตาของเขาเปล่งประกายความมุ่งมั่น...
"เพลงดาบมังกรทะยานฟ้า!!!"
เฟยหลงตะโกนก้อง ร่ายรำกระบวนท่าดาบที่รุนแรงที่สุดที่เคยฝึกฝนมา
ดาบไม้ไผ่ในมือเปล่งแสงสีทองสว่างจ้า...
"ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!"
ร่างของนักพรตหลายคนถูกดาบของเฟยหลงฟาดฟันจนกระเด็น
การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว...
เฟยหลงยืนอยู่กลางลานฝึกวิชา หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า
นักพรตกลุ่มนั้นนอนกองอยู่กับพื้น ไม่มีใครสามารถลุกขึ้นยืนได้
นักพรตหนุ่มที่นำเฟยหลงมา มองดูเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง
"เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำ
"เด็กหนุ่มคนนี้... สามารถเอาชนะนักพรตทั้งหมดได้..."
เฟยหลงหันไปมองนักพรตหนุ่ม
"ข้า... ผ่านบททดสอบแล้ว... ใช่หรือไม่..." เขาถาม
นักพรตหนุ่มพยักหน้าช้าๆ
"ใช่... เจ้าผ่านแล้ว..."
"ข้า... จะพาเจ้าไปพบท่านเจ้าอาวาส..."