ตอนที่ 15
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"พี่เขม ธาราเข้าไปได้ไหมคะ" ธาราเอ่ยถามกับเ้าของห้องที่กำลังนั่งนึกถึงอดีตอยู่ ก่อนจะสะดุ้งตกในเมื่อมีคนมาเคาะประตู เมื่อรู้ว่าเป็ใคร
"เข้ามาได้เลยค่ะ ธารา" เธอบอกให้คนที่อยู่ด้านนอกได้ยิน
"พี่เขมเป็ไงบ้างคะ ปะป๊าบอกว่าพี่เขมกลับมาที่ห้องแล้วเมื่อเช้าธาราเดินมาหาก็ไม่เจอ ปะป๊าเลยบอกว่าพี่เขมไปนอนอยู่ที่ห้องทำงานของปะป๊า ปะป๊าบอกว่าพี่เขมเมาเลยเข้าผิดห้อง พี่เขมทานข้าวยังคะ " ธาราถามออกไป
"พี่ทานเรียบร้อยแล้วค่ะ ว่าแต่ธารา ทานเรียบร้อยหรือยังค่ะ" เธอถามเด็กน้อยเช่นกัน
"ธาราทานเรียบร้อยแล้วค่ะ เลยว่าจะมาชวนพี่เขมไปเล่นกับธารา"
"พี่รู้สึกไม่ค่อยสบายเลยค่ะวันนี้ วันนี้ธาราเล่นกับพี่แก้วไปก่อนได้ไหมคะ แล้วถ้าพี่หายป่วยแล้วเราค่อยมาเล่นด้วยกันดีไหมเอ่ย" เขมิกาบอกเด็กน้อยออกไปเพราะเธอรู้สึกไปค่อยสบายตัวจริงๆ เหมือนน่าจะมีไข้อ่อนๆ ด้วย
"ได้ค่ะ งั้นธาราไปแล้วนะคะ เดี๋ยวพี่เขมหายป่วยแล้วธาราจะมานอนเป็เพื่อนนะคะ" เด็กน้อยบอกถึงวัตถุประสงค์ของเธอออกไป
"ได้ค่ะ " เขมิการับปากพร้อมกับนอนพักไปด้วยความอ่อนเพลียจนกระทั่งตกเย็นเธอรู้สึกเหมือนมีใครเข้ามานั่งที่เตียงพร้อมกับลูบอยู่ที่หน้าของเธอ ทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับลืมตาขึ้นดูว่าเป็ใครที่ทำให้เธอตื่น
"อือ พ่อเลี้ยงหรอกค่ะ อื๊ออ มาหอมเขมทำไม" เธอถามเขาออกไปเมื่อเขาก้มลงมาหอมแก้มเธอ
"พี่คิม บอกให้เรียกพี่คิมครับ ถ้าเรียกผิดอีกคราวหลังพี่จะทำมากกว่านี้นะ" เขาขู่เขมิกา
"ก็เขมยังไม่ชิน พี่ก็ให้เขมได้ปรับตัวบ้างซิคะ" เธอบอกเขาออกไป
"ได้ครับ พี่ก็แค่หาข้ออ้างหอมแก้มเขมเอง ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก พี่ล้อเล่น" เขาอดแหย่เธอเล่นไม่ได้
"เดี๋ยววันจันทร์พี่ต้องเข้าเมืองไปทำธุระ พี่เลยจะฝากเขมให้ดูธาราให้ด้วยนะครับ หรือเขมอยากไปกับพี่ไหม" เขาถามเธอ
"เขมมีงานที่ฟาร์มค่ะ ่นี้สัตว์มีคิวผ่าตัดอยู่ 2 3 ตัว คงไปด้วยไม่ได้ "
"ถ้างั้นเขมอยากฝากพี่ไปเยี่ยมแม่เขมไหมครับ" เขาลองถามเธอ
"พี่รู้จักแม่เขมหรอค่ะ นี้พี่แอบสืบเื่เขมมาเยอะขนาดไหนกันเนี่ย" เธออดจะถามเขาไม่ได้
"พี่ก็รู้หมดนั้นแหละ ั้แ่ตัดสินใจให้ไอเก้ามันดูให้พี่ก็ตามดูเขมตลอดครับ ฟังแล้วก็เหมือนโรคจิตเลยเนอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เขานึกย้อนไปแล้วก็อดจะขำตัวเองไม่ได้
"ใช่ เขมว่าพี่เข้าขั้นโรคจิตแล้วแหละ" เธอก็แอบด่าเขาออกไป
"ครับๆ โรคจิตก็โรคจิต แต่ว่าอย่าลืมนะครับว่าเขมเป็เมียพี่แล้วเพราะงั้น ต้องทำใจครับ ไปทานข้าวเย็นกันครับ ธารารออยู่"
วันจันทร์
"ธาราครับ วันนี้พ่อต้องไปคุยธุระในเมืองเพราะงั้น อยู่กับพี่เขมก็เชื่อฟังพี่เขานะครับ" เขาบอกลูกสาวก่อนจะออกไป
"ได้ค่ะ ่นี้ปะป๊าอารมณ์ดีแปลกๆ นะคะ มีเื่อะไรหรือเปล่าเล่าให้เขมฟังบ้างซิ" เด็กน้อยอดถามออกไปไม่ได้เมื่อเห็นปะป๊าของเธอยิ้มเยอะขึ้น
"ก็มีเื่ดีๆ นะ.ครับ ถ้าอยากรู้ ลองไปถามพี่เขมดูซิ" เขาโยนไปให้เขมิกาตอบก่อนจะขึ้นรถออกไปพร้อมกับทิ้งะเิไว้ให้เขมิกา
"อาว ไปซะแล้ว พี่เขมคะ รู้ไหมคะว่าเื่อะไร"
"พี่ พี่ ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ถ้าพ่อเลี้ยงกลับมาธาราก็ลองถามใหม่ดู พี่ไปทำงานก่อนนะ เจอกันตอนเย็นนะคะ" เธอตอบตะกุตะกักเพราะโดนคำถามแบบไม่ทันตั้งตัวก่อนจะรีบเดินออกไปทำงานเช่นกัน
"สวัสดีครับ นี้บ้านแม่แขไขหรือเปล่าครับ" คิมหันต์เมื่อจัดการธุระเสร็จก็รีบตรงไปที่บ้านของเขมิกาทันที
"ใช่จ๊ะ พ่อหนุ่มป้าเองแหละแขไข พ่อหนุ่มมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ" แขไขอดแปลกใจไม่ได้เมื่อมีคนหนุ่มเข้ามาทักเธอ
"อ้อ ผมเป็ เ้านายของเขมิกาครับ วันนี้ผ่านเข้ามาในเมืองก็เลยตั้งใจเอาของมาฝากครับ เห็นว่าแม่แขไขไม่ค่อยสบาย ่นี้อาการเป็อย่างไรบ้างครับ" คิมหันต์ถามผู้ใหญ่
"อาวเ้าขายของเขมหรอจ๊ะ เข้ามาก่อนๆ แม่สบายดีจ๊า " เมื่อแนะนำตัวให้รู้จักแล้วคิมหันต์ก็แวะนั่งคุยกับแม่แขไขอยู่ร่วมชชั่วโมง และสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเอ่ยบอกกับแม่แขไขออกไปว่า
"คือจริงๆ วันนี้ผมก็ไม่ได้จะมาเยี่ยมแม่แขไขอย่างเดียวหรอกครับ คือผมมีธุระอยากจะคุยกับแม่เื่น้องเขมด้วยครับ" เขาเอ่ยออกไป
"เื่เขมหรอจ๊ะ เขมทำงานให้คุณได้ไม่ดีหรอหรือมีปัญหาอะไรหรือเปล่า" แขไขเริ่มเป็กังวลเมื่อเ้านายของเขมิกาทำหน้าจริงจัง
"ป่าวครับ คือผมกับน้อง ตอนนี้ตกลงที่จะศึกษาดูใจกันอยู่ ผมก็เลย อยากจะแจ้งแม่แขไขเอาไว้นะครับ แล้วก็อยากให้แม่แขไขอนุญาตให้ผมกับน้องศึกษาดูใจกันด้วยนะครับ!!"
"ฮ๊ะ!! คุณกับเขม!! โอ๊ยหัวใจจะวาย" เธอใอุทานออกมา
"ใจเย็นๆ ครับคุณแม่ นี้ยาดมครับ" เขาเห็นแม่แขไขอาการไม่ค่อยดีจึงรีบเข้าไปพยุง พร้อมกับเอายาดมส่งให้
"เดี๋ยวนะ แม่ขอโทรหาเ้าลูกตัวดีก่อน มีอะไรไม่บอกแม่ สักครู่นะคุณ" แม่แขไขอยากได้ยินจากปากลูกสาวตัวเองด้วย ก่อนที่จะต่อสายหาลูกสาว
"ฮัลโหลเขม ตอนนี้ลูกว่างคุยไหม แม่มีเื่จะถาม" แขไขถามลูกสาวออกไปก่อนเพราะกลัวเดี๋ยวลูกจะทำงานอยู่
"ว่างคุยค่ะแม่ แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ" เขมิกาถามออกไปเมื่อได้ยินมาทำเสียงเครียดออกมา
"เขมกำลังศึกษาดูใจอยู่กับเ้าของไร่ที่หนูทำงานหรอลูก " เธอถามออกไป
"แม่รู้ได้อย่างไรคะ" เขมิกาถามออกไปเมื่อเื่นี้เธอพึ่งคุยกับพ่อเลี้ยงยังไม่ถึง 2 วันเลย
"ก็คุณเขามาหาแม่ที่บ้านแล้วก็มาขออนุญาตแม่กับหนูเนี่ย แม่ใหัวใจจะวาย" เธอกล่าวบอกลูกสาวออกไป
"ใช่ค่ะ หนูกำลังศึกษาดูใจกับพ่อเลี้ยงอยู่ค่ะแม่ แม่เห็นด้วยกับเขมไหมคะ" เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจว่าแม่เธอจะเห็นด้วยไหม
"เฮ้อ แม่ไม่ได้โทรมาต่อว่าอะไร แม่แค่ในะลูก ถ้าเขมเห็นว่าดีแม่ก็ไม่ได้จะตำหนิเขมหรอก เขมเป็เด็กดีมาตลอด หนูรักหนูชอบใครแม่ก็ชอบด้วยแหละจ๊ะ" เธอบอกลูกสาวให้สบายใจ
"ขอบคุณค่ะแม่ หนูรักแม่ที่สุดเลยนะคะ " เขมิกาบอกรักแม่ที่เข้าใจเธอทุกอย่าง
"งั้นแม่ว่างก่อนนะลูก ไว้แม่คุยกับคุณเขาต่อก่อนนะจ๊ะ รักลูกนะ"
คิมหันต์ที่กำลังแอบฟังอยู่ก๊อกถอนหายใจออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินแม่แขไขบอกว่าเธอจะรักจะชอบใครก็ไม่มีปัญหา
"คุณคะ แม่คุยกับลูกสาวแล้วละ ถ้าคุณจะศึกษาดูใจกับลูกสาวแม่แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก ถ้ายังไงแม่ฝากดูแลลูกสาวแม่ด้วย เธอเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของแม่ แม่ฝากด้วยนะคุณ" แขไขอดจะฝากฝังไม่ได้
"ได้ครับผมจะดูแลน้องอย่างดีเลยครับ" เขารับปากทันที เมื่อคุยต่ออีกสักพักคิมหันต์ก็ขอตัวกลับก่อนเพราะต้องเดินทางกลับไร่อีก ยังต้องใช้เวลาอีกนาน
"เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ แม่ฝากลูกสาวแม่ด้วยนะ" เธอบอกอีกเป็ครั้งสุดท้าย
"ได้ครับ ผมลาละครับแม่แขไข" เขากล่าวลาผู้ใหญ่พร้อมกับรีบออกเดินทางกลับทันที เมื่อมาถึงไร่ธารธาราก็ถึงเวลาทานอาหารเย็นพอดี
"ปะป๊า กลับมาแล้วหรอคะ ธารากำลังจะทานข้าวกับพี่เขมพอดีเลยค่ะ ปะป๊ามาทานข้าวกัน" ธาราเห็นพ่อกลับมาทานข้าวพร้อมกันก็รู้สึกดีใจ
"ได้ครับลูกสาว พี่แก้วครับ ตักข้าวให้ผมได้เลยครับ" เขาบอกกับพี่แก้วแล้วก็แอบหันไปมองเขมิกาที่กำลังมองเขาอยู่ก่อนจะแอบส่งยิ้มออกไปให้คนที่กำลังทำหน้าดุใส่เขา ตอนนี้เขารู้สึกว่าจะมีแววกลัวเมียเขามาแล้วละ ใจมันหวั่นๆ อย่างไรไม่รู้ เขาก็พอรู้ว่าการแอบไปหาแม่ของเขมิกาก่อนโดยที่ไม่ได้บอกแถมยังไปบอกเื่สำคัญโดยที่ไม่ได้ปรึกษาเธออาจจะทำให้เธอไม่พอใจ แต่เขาใจร้อน รอมาหลายปีแล้วเมื่อได้เธอมาก็อยากจะทำให้ถูกต้อง
"พี่เขมคะ ธาราอยากทานปลาทอดตรงนั้นค่ะ พี่เขมตักให้ธาราหน่อย" เขมิกาเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบถอนสายตาออกจากพ่อเลี้ยงทันที แล้วรีบตักอาหารให้ธารา
"ได้ค่ะ อันนี้เนอะ นี้จ๊ะ" เธอตักให้ธาราเสร็จก็รีบทานอาหาร เดี๋ยวเื่นี้เธอค่อยเข้าไปคุยกับเขาก็ยังไม่สาย และเมื่อทานอาหารเสร็จ เธอก็พาธาราไปทำการบ้านและเมื่อเธอทำหน้าที่พี่เลี้ยงเสร็จพร้อมกับพาธาราเข้านอนเรียบร้อย เธอก็กลับเข้าไปอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอนแล้วเหมือนกัน แต่เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำเธอก็พบเข้ากับบุคคลที่พึ่งทำให้เธอไม่พอใจ
"อุ๊ย ใหมด พี่คิมเข้ามาทำไมค่ะเนี่ย" เขมิกาเอ่ยถามไปด้วยความใ เขาซึ่งอยากจะเข้ามาอธิบายเื่ที่แอบไปพบแม่เธอก่อนก็ใจร้อนรีบอยากเข้ามาคุยเพราะเห็นเธอทำหน้าไม่พอใจเขาตอนที่กำลังทานข้าวอยู่
"พี่ก็แค่จะเขามาคุยกับเขมเื่แม่เขมครับ พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้ปรึกษาเขมก่อน พี่ใจร้อนไปหน่อยนะ ขอโทษนะครับ" เขมิกาได้ยินแบบนั้นก็เริ่มใจอ่อนเพราะเธอเป็คนโกรธง่ายหายเร็วอยู่แล้ว
"คราวหลังพี่จะทำอะไร พี่ปรึกษาเขมบ้างนะคะ ตอนแม่เขมโทรมาเขมใหมดนึกว่าแม่ป่วยหรือมีปัญหาอะไร" เธอบอกเขาไปว่าคราวหลังทำอะไรต้องปรึกษากันบ้าง
"ถ้าเราคิดที่จะศึกษาดูใจกัน พี่ต้องทำอะไรนึกถึงเขมบ้างนะคะ เข้าใจหรือเปล่า" เธอเตือนให้เขาฟัง
"ได้ครับต่อไปมีเื่อะไรพี่จะบอกเขมนะครับ ถ้างั้นน เดี๋ยวเขมแต่งตัวเสร็จเขมไปที่ห้องทำงานพี่หน่อยได้ไหม พี่มีธุระเื่ไร่ที่จะคุยกับเขมหน่อย เดี๋ยวพี่ไปรอที่ห้องทำงานนะครับ" เขาบอกกับเธอถึงธุระที่บุกเขามาหาเธอถึงในห้อง ว่ามีเื่จะคุยด้วย
"ได้ค่ะพี่คิมเดี๋ยวเขมตามไปนะคะ" เธอรับปากเขาทันที เมื่อเขาเดินออกไปเธอก็รีบแต่งตัวแล้วเดินตามเขาไปที่ห้องทำงานชั้น 2 ทันที
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก เขมเข้าไปนะคะ" เธอเคาะประตูเสร็จแล้วก็เปิดประตูเข้าไป
"เขมนั่งตรงนี้ก่อนครับ พี่มีเื่สำคัญจะคุยด้วย" เขาบอกเธอด้วยท่าท่างซีเรียส เมื่อเขมิกานั่งลงแล้วพ่อเลี้ยงก็เริ่มคุยทันที
"่นี้ตรงน้ำตกด้านหลังที่ติดกับท้ายไร่ มีคนมาลักลอบขนสัตว์ป่าผ่านทางท้ายไร่ของเรา พี่เฝ้าระวังกับคุณตำรวจเมาหลายเดือนแล้ว พี่เลยจะบอกเขมว่าถ้าไม่มีเหตุจำเป็เขมไม่ต้องไปที่ท้ายไร่นะครับ มันอันตรายพี่เป็ห่วง" เขมิกาตั้งใจฟังพ่อเลี้ยง
"แล้วก็ต่อไปอาจจะมีเหตุปะทะกันเพราะตอนนี้มีตำรวจคอยตรวจตราอยู่ที่ด้านท้ายไร่อยู่ ถ้ามีเหตุอะไรเกิดขึ้นเขมไม่ต้องในะครับ ให้เขมดูแลธาราให้ดีแค่นั้นพอ พี่กลัวเดี๋ยวพวกคนร้ายจะบุกเขามาในไร่เราด้วย" เขาฝากฝังลูกสาวไว้กับเธอพร้อมทั้งบอกให้เธอคอยระวังความปลอดภัยเพราะบ้านของเขาก็อยู่ไกลจากท้ายไร่ไม่มาก
"ตอนนี้มีตำรวจปลอมตัวมาเป็คนงานในไร่ของเราด้วย พี่ได้ข่าวว่าในไร่ของเราน่าจะมีคนให้ความร่วมมือกับคนร้ายคอยบอกถึงความเคลื่อนไหวของเรา เื่นี้เขมต้องเก็บเป็ความลับอย่าให้ข้อมูลรั่วไหลนะครับ เพราะอาจจะต้องมีเหตุให้เรียกเขมไปรักษาสัตว์ที่ถูกลักลอบเขามาด้วย"
"ได้ค่ะพี่คิม ถ้ามีสัตว์ที่ต้องรักษาด่วนพี่เรียกเขมได้เลยค่ะ" เธอบอกกับเขาไปด้วยท่าทีจริงจัง
"แล้วอีกอย่างครับ เื่นี้สำคัญมาก เขมเขามาใกล้ๆ พี่หน่อยมันค่อนข้างจะเป็ความลับสุดยอดครับ เื่นี้มีแค่เขมคนเดียวที่พี่ไว้ใจอยากให้ช่วย" เขาบอกเขมิกาด้วยท่าทีจริงจังมากกว่าปกติ
"มีอะไรหรอค่ะ " เธอถามเขาพร้อมกับเอียงหูเข้าไปฟังเื่สำคัญ
"พี่อยากครับ เขมช่วยพี่หน่อยซิ" เธอได้ยินเขาพูดแบบนั้นที่ข้างหูก็ขนลุกเกรียวทันที แล้วก็มองหน้าคาดด้วยความคาดโทษที่เขาทำให้เธอใแถมยังเข้าใจผิดว่าจะคุยเื่สำคัญ
3K
