ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

        หลังจากที่ได้พูดคุยกันอีกเพียงไม่นาน หลัวเหวินเทียนก็ได้ให้บ่าวสาวออกไปตามบ่าวชายมายังห้องที่ตนเองยืนอยู่ เพื่อที่จะได้พาแม่ทัพหยางไปยังห้องพักที่ตนเองได้จัดเตรียมเอาไว้ให้

        โดยมีหยวนเทียนลู่เดิมตามออกไปตั้งนานแล้ว หลัวเหวินเทียนหันไปส่งยิ้มให้กับห้องสาวของตนเองเพียงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินตามหยวนเทียนลู่ไป

        หยวนเทียนลู่ยืนมองดูหยางจ้าวฉวนที่เมาไม่ได้สติบนเตียงนอน ก่อนจะมีมือของหลัวเหวินเทียนมาตบที่ไหล่ของเขาเบาๆ อยู่สองสามครั้ง

        "เจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะเทียนลู่ เดี๋ยวข้าพาเจ้าไปที่ห้องพักเอง"

        "อืม..."

        หยวนเทียนลู่หันไปมองที่หยางจ้าวฉวนอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเดินตามหลัวเหวินเทียนออกไปยังห้องพักของตัวเอง และปล่อยให้หยางจ้าวฉวนนอนอยู่ที่เตียงนอนในห้องเพียงลำพังเท่านั้น

        หลังจากที่ทั้งสองได้เดินออกจากห้องไปแล้ว หยางจ้าวฉวนที่นอนหลับตาอยู่กับลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนที่เขาจะหันไปมองยังประตูห้องที่ปิดลง มุมปากของหยางจ้าวฉวนยกยิ้มขึ้นมาเพียงเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าสองพี่น้องสกุลหลัวจะทำอะไรกับตนเอง

        หยางจ้าวฉวนรับรู้ถึงรสชาติของสุราที่เปลี่ยนไปอยู่นานแล้ว ตั้งแต่ที่หลัวชิงเยี่ยนลุกไปรินสุรามาให้กับตนเองได้ดื่มในจอกที่สาม เขาเพียงแต่ไม่โวยวายหรือทำตัวให้มีพิรุธก็เท่านั้น เพียงแต่เล่นไปตามน้ำให้สองพี่น้องสกุลหลัวตายใจก็เท่านั้นเอง

        หยางจ้าวฉวนก้าวลงจากเตียงนอนอย่างช้าๆ ก่อนที่เขาจะเดินไปยังหน้าต่างห้องนอนที่อยู่ไม่ไกลมากนัก แล้วเปิดหน้าต่างบานนั้นออก ก็ได้มีบุรุษร่างสูงใหญ่นั่งลงตรงหน้าของเขา

        "ขอรับท่านแม่ทัพ"

        หยางจ้าวฉวนไม่ได้พูดอะไรออกมา เขามองออกไปที่นอกหน้าต่างด้วยแววตาเฉยชา ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งอยู่ที่พื้นอีกเพียงเล็กน้อย แล้วกระโดดออกจากห้องนอนไป

        หลัวชิงเยี่ยนยืนมองบานประตูห้องนอนของหยางจ้าวฉวนด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่นางจะเปิดมันออกแล้วก้าวเดินเข้าไปด้านใน

        นางมองสำรวจรอบห้องนอนที่มีแต่ความมืดอีกเพียงเล็กน้อย สายตาของนางจึงหยุดอยู่ที่เตียงหลังใหญ่ตรงมุมห้อง ที่เตียงนอนยังมีร่างสูงใหญ่ของบุรุษที่นางได้หมายตาเอาไว้นอนอยู่ด้วย

        หลัวชิงเยี่ยนยกยิ้มอีกครั้งด้วยความพอใจแล้วเริ่มถอดชุดที่นางสวมใส่อยู่ออกจนหมด แล้วก้าวเดินไปที่เตียงนอนที่อยู่ไม่ไกลมากนัก เพื่อจะทำในสิ่งที่นางได้คิดเอาไว้มาอย่างดี

        "ท่านแม่ทัพเจ้าคะ..."

        "..."

        หลัวชิงเยี่ยนเอ่ยเรียกออกไปด้วยเสียงที่อ่อนหวาน เมื่อไม่มีเสียงตอบรับกลับมาให้ได้ยิน นางจึงใช้มือของตัวเองลูบไล้ตามร่างกายของคนที่นอนอยู่ด้วยความหลงใหล

        รู้ตัวอีกทีนางก็ได้ลงไปนอนที่เตียงเสียแล้ว ก่อนจะมีผ้าผืนบางปิดที่ใบหน้าของนางเอาไว้ สร้างความตกใจให้หลัวชิงเยี่ยนมากอยู่พอสมควร

        "ท่านแม่ทัพ...!"

        หลัวชิงเยี่ยนร้องออกมาด้วยความตกใจ ที่หยางจ้าวฉวนใช้ผ้าผืนบางคลุมใบหน้าของตนเองเช่นนี้ นางพยายามจะเอาผ้าผืนบางนั้นออกแต่ก็ถูกมือคู่ใหญ่ได้จับที่มือของนางเอาไว้เสียก่อน

        แต่เพียงไม่นานหลัวชิงเยี่ยนกับเลิกขัดขืน เมื่อนางได้รับจูบที่ดูดดื่มและอ่อนหวานจากชายที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง นางจึงใช้มือของนางโอบกอดรอบคอของชายที่นางเฝ้าโหยหาทันที ก่อนที่บทรักจะเกิดขึ้นและทำให้นางร้องครวญครางตลอดทั้งคืน

        ...

        ภายในห้องนอนที่มีแต่ความเงียบเข้ามาปกคลุม มีเพียงแค่แสงจากดวงจันทร์เท่านั้น ที่สาดสองลอดผ่านบานหน้าต่างห้องนอนเข้ามาได้

        หยางจ้าวฉวนเข้ามาที่ห้องนอนของจางเหวินเซียวด้วยความเงียบ เขายืนมองดูใบหน้าของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยความทรมาน เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของจางเหวินเซียว

        แก่นกายของหยางจ้าวฉวนกับขยายตัวขึ้นเป็นอย่างมาก สร้างความทรมานและความปวดหนึบที่แก่นกายของหยางจ้าวฉวนมากขึ้นไปอีก เพียงแค่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาจากตัวของจางเหวินเซียว หยางจ้าวฉวนก็แทบจะควบคุมสติของตัวเองไม่ได้แล้ว เขามองไปที่ข้างๆ เตียงนอนของจางเหวินเซียว ก็เห็นถังกำยานที่เจ้าของห้องได้จุดเอาไว้

        หยางจ้าวฉวนไม่รอช้า เขาหยิบห่อสี่เหลี่ยมออกมาจากอกเสื้อของตัวเอง แล้วมองสิ่งที่อยู่ในมือของตัวเองเพียงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะหยิบผงที่อยู่ในห่อ โรยลงไปในถังกำยานที่จางเหวินเซียวได้จุดเอาไว้

        เพียงไม่นาน ควันสีขาวก็ได้ลอยเข้าไปใกล้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียง หยางจ้าวฉวนรู้ว่าตนเองทำเช่นนี้มันผิดต่อจางเหวินเซียวอยู่มากเพียงใด แต่ด้วยความกำหนัดที่เขามีอยู่ในตอนนี้ มันช่างทรมานต่อร่างกายของเขาเป็นอย่างมาก เขาจึงได้เลือกใช้วิธีนี้

        และอีกอย่าง ที่หยางจ้าวฉวนเลือกใช้วิธีนี้กับคนที่นอนอยู่ ก็เพื่อไม่อยากให้จางเหวินเซียวต้องรู้สึกเจ็บปวดกับช่องทางที่อ่อนนุ่ม ยามที่เขาได้เข้าไปในช่องทางบอบบางนั้น หยางจ้าวฉวนไม่รอช้า เขารีบก้าวขึ้นเตียงนอนทันที

        หลังจากที่จางเหวินเซียวได้สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานที่ลอยมา เจ้าตัวก็เหมือนกับคนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น จะว่าตัวเองตื่นอยู่หรือก็ไม่ใช่ จะว่าตนเองนอนหลับแล้วฝันอยู่หรือก็ไม่เชิง จางเหวินเซียวพยายามจะลืมตาขึ้นแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายอย่างทุกครั้งไป

        ก่อนที่จางเหวินเซียวจะรับรู้ได้ถึงชุดที่ตนเองสวมใส่อยู่กับเริ่มหลุดออกทีละชิ้น ไหนจะความเฉอะแฉะที่ยอดอกของตัวเองอีก แรงขบเม้มที่จางเหวินเซียวได้รับไม่ถึงกับแรงมากนัก กับสร้างความเสียวซ่านให้กับตนเองได้เป็นอย่างดี

จึงทำให้จางเหวินเซียวมีเสียงร้องครางออกมาจากลำคออย่างมีความสุข แก่นกายที่เคยหลับใหลก็ตื่นตัวขึ้นมาอย่างง่ายดาย

"อืม...อ่า"

        ต้องขออภัยคุณนักอ่านที่น่ารักด้วย ที่ทางเราไม่สามารถลงเนื้อหาของนิยายในตอนนี้ได้จนครบ เพราะว่าจะผิดกดของทางเว็บ แต่สามารถอ่านต่อได้ที่นี้เลย

        https://www.readawrite.com/c/17a437939b71fb54e957dc5a5eaf0757

        หยางจ้าวฉวนยังคงมีอาการเหนื่อยหอบก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอนข้างๆ จางเหวินเซียว แล้วกระชับอ้อมกอดคนที่นอนอยู่ข้างๆ ตัวเองให้แน่นขึ้น ก่อนจะจูบที่หน้าผากของจางเหวินเซียวอีกครั้งแล้วหลับตาลงอย่างช้าๆ

        เมื่อยามเช้ามาถึงและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตัวเอง หยางจ้าวฉวนพร้อมจะรับผิดกับที่เกิดขึ้นในคืนนี้อยู่แล้ว อย่างไรเสีย เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ตนก็เป็นคนผิดอยู่ดี

        จางเหวินเซียวยังคงอยู่ในอาการของคนครึ่งหลับครึ่งตื่น จึงคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองในวันนี้เป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น ก่อนที่มุมปากของจางเหวินเซียวจะยกยิ้มเพียงเล็กน้อยให้กับฝันของตัวเอง ช่างเป็นฝันที่แปลกประหลาดยิ่งนักที่ทำให้ตนเองถึงฝั่งฝันได้ถึงสองครั้ง จางเหวินเซียวยังคงนอนยิ้มอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะนอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย