"อ๊ากกก! ไม่! ไม่! เจคลูกพ่อ! ตื่นสิลูก! อย่าทิ้งพ่อไป"เสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจดังขึ้นไปทั่วบริเวณ
เจคอบน้ำตานองหน้าฝุบอยู่กับศพของลูกชายเขา ร่างกายของเจคซีดเซียวเย็นชืดไร้วี่แววสัญญาณของชีวิต
ร่างของเจคและเจคอบล้อมรอบไปด้วยผู้คนกว่า 20 คน รอบข้างตกอยู่ในความเงียบกริบมีเสียงเสียงร้องโหยหวนของเจคอบ
เจคอบและตัวของทุกคนในห้องต่างกำลังสั่นเทา แต่คนอื่นนอกจากเจคอบไม่ได้สั่นเทาเพราะความเสียใจ
แต่เป็เพราะความกลัวต่างหาก!
เหตุเพราะก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งหมดนั้นถูกเจคอบมอบหมายให้ดูแลความปลอดภัยให้แก่เจค แต่เนื่องจากจะให้สมาชิกระดับสูงกว่า 20 คน หากมัวแต่สนใจดูแลเจคก็ออกจะเกินไปหน่อย
พวกเขาต่างก็มีหน้าที่ต่างๆต้องรับผิดชอบเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงตกลงกันว่าจะผลัดเปลี่ยนกันไปดูแลเจค ครั้งละ 2 คน สับเปลี่ยนหมุนวนกันไปเรื่อยๆ โดยไม่บอกเื่นี้ให้เจคอบและเจครู้
แต่ตอนนี้เจคตายไปแล้ว!
แล้วความผิดนี้จะเป็ของใครกันละ?
แน่นอนว่ามันจะต้องเป็ความผิดของพวกเขา
กิลด์อัศวินแห่งแสงเป็หนึ่งในมหาอำนาจของมวลมนุษย์ในโลกใบนี้ พวกเขามีสมาชิกกิลด์นับหมื่นคน แม้พวกเขาจะเป็สมาชิกระดับสูงที่มีฝีมือมากพอสมควรแต่จะนับเป็อะไรได้
พวกเขาเปรียบเสมือนส่วนประกอบชิ้นเล็กๆของกิลด์อัศวินแห่งแสงเท่านั้น ตำแหน่งของพวกเขานั้นนับว่ามีหน้ามีตาพอสมควร ดังนั้นจึงมีคนมากมายในกิลด์อัศวินแห่งแสงที่กำลัง้าตำแหน่งของพวกเขาอยู่
แต่ตอนนี้แม้จะเสียตำแหน่งไปก็เป็เื่เล็กเท่านั้น แต่ที่พวกเขากำลังห่วงคือเื่ชีวิตของพวกเขาต่างหาก!
"พวกแกมารวมตัวกันทำไม เกิดอะไรขึ้นกัน?"เสียงหยิ่งยโสดังขึ้นจากเื้ัของเหล่าสมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสง ก่อนที่พวกเขาจะเปิดทางให้กับชายสองคนที่กำลังเดินมุ่งหน้ามา
ชายคนหนึ่งคือจีค พี่ชายฝาแฝดของเจคที่กำลังเดินหน้านิ่งและอีกคนหนึ่งคือชายผมทองร่างซูบผอมที่มีแววตาเ้าเล่ห์กลิ้งกลอกไม่น่าคบหา
ชายเ้าของแววตาเ้าเล่ห์เดินตรงมาครู่หนึ่ง ก่อนจะมาเห็นเจคอบที่กำลังร้องห่มร้องไห้ซบอยู่กับร่างที่ไร้ชีวิตของเจค
"เกิดอะไรขึ้นกับเจคกัน!"เจคอบหันมามองต้นเสียงก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นว่า
"เจคตายแล้วเนส"
"เกิดอะไรขึ้นกับหลานฉัน!!'เนสเอ่ยเสียงดังก้อง ตัวเขาคือรองหัวหน้ากิลด์อัศวินแห่งแสง และยังเป็น้องชายแท้ๆของเจคอบอีกด้วย
ส่วนจีคที่ทราบว่าน้องชายของเขาตายก็เบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปนิ่งเฉยเช่นเดิม ในดวงตาเรียบเฉยคู่นั้นไม่มีใครทราบว่าเขาคิดอะไรอยู่
เจคอบสูดหายใจเข้าจนสุดปอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้นก่อนหันไปมองเหล่าคนที่เขามอบหมายให้คอยคุ้มกันลูกชายเขา
เหล่าสมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงต่างรู้สึกเย็นวูบ ก่อนที่เจคอบจะเอ่ยถามเสียงเย็นว่า
"เกิดอะไรขึ้นกับลูกชายฉัน"
พวกเขามองหน้ากันเลิกลั่กก่อนจะแหวกทางออกเผยให้เห็นร่างไร้ศีรษะของคน2คนที่ถูกลำเลียงมาเบื้องหน้าเจคอบ
"พวกเขาคือไมค์และราจครับ พวกเขาคือคนที่อยู่กับนายน้อยในที่เกิดเหตุ ที่นั้นเราพบกับซากศพของหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์นอนตายอยู่ พวกเราคิดว่าที่นั่นน่าจะเกิดการต่อสู้ขึ้น การตายของราจเราคาดว่าน่าจะเกิดจากหมาป่ากะโหลกกลายพันธุ์ตัวนั้นเพราะเราพบส่วนศีรษะของเขาอยู่ในปากของมัน ส่วนไมค์นั้นเราไม่ทราบจริงๆครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ศีรษะของเขาแตกเป็เสี่ยงๆราวกับถูกะเิออก แต่การตายของนายน้อย..."ชายที่กำลังพูดอยู่ลังเล
"พูดมา!"เจคอบตะคอกเสียงดังจนทุกคนต่างสะดุ้ง
"การตายของนายน้อยน่าจะเกิดจากน้ำมืุ์ครับ แผลที่ศีรษะของนายน้อยเกิดจากถูกของมีคมแทงใส่จนตายในครั้งเดียว"
"ใครมันเป็คนทำ!!!"เนสเอ่ยเสียงดังลั่น
"ระ..เราไม่ทราบครับ แต่เราพบของพวกนี้อยู่บริเวณใกล้ๆนั้นครับ"ชายที่กำลังพูดยื่นถุงหนังใบหนึ่งให้เจคอบ
เจคอบเปิดถุงใบนั้นออกก่อนจะเห็นว่าภายในมีเศษหน้ากากไม้ของวาสที่เละจนแทบดูไม่ออกว่าเป็อะไรอยู่
"แกคงจะไม่เก็บเศษไม้แถวนั้นมาให้ฉันหรอกนะ"พวกเขาต่างกันพาสั่นหน้าถี่รัว
เจคอบกำถุงในมือแน่นก่อนจะถามคำถามสุดท้าย
"แล้วตอนนั้นมีใครอยู่กับเจคบ้าง"
"เอ่อ..ก็มีไมค์และราจที่เป็คนคุ้มกันนายน้อยและพวกเหลือขอที่นายน้อยเลี้ยงไว้อีกนิดหน่อยครับ ซึ่งเราไม่พบศพของพวกมัน คาดว่าพวกมันน่าจะหนีไปแล้วครับ"
เจคอบยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาข้องใจของคนรอบๆ
เนสอ้าปากข้างก่อนจะดึงจีคให้รีบเดินตามเจคอบไป ทิ้งให้เหล่าสมาชิกระดับสูงของกิลด์อัศวินแห่งแสงไว้เื้ั
"นะ..นี้พวกเรารอดแล้วใช่ไหม"หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่นเทา
"น่าจะเป็อย่างนั้นละมั้ง อย่างมากพวกเขาคงจะถูกไล่ออกหรือไม่ก็ลดตำแหน่งลง"
"เฮ้อ คิดว่าจะตายซะแล้ว"ทุกคนรอบๆต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"นี้พี่จะไม่ทำอะไรพวกมันหน่อยงั้นหรอ ลูกชายพี่ตายทั้งคนนะ!"เนสเอ่ยอย่างหงุดหงิด
"ใครว่าฉันจะไม่ทำ"เจคอบเอ่ยเสียงเรียบ เนสหันขวับไปมองก่อนจะได้ยินเจคอบพูดว่า
"แกเอาพวกมันไปทรมานให้พอใจ จากนั้นก็ฆ่าพวกมันทิ้งซะ!"เนสฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย
ตัวของเขานั้นมีความลับซ่อนอยู่นั้นคือการที่ตัวของเขานั้นเป็คนโรคจิตที่ชอบฆ่าคนเป็งานอดิเรกแต่ก่อนจะฆ่าใครนั้น เขาจะทรมานคนคนนั้นให้ทุกทรมานอย่างถึงที่สุดจนต้องร้องขอชีวิตก่อนจะฆ่าทิ้งอย่างเืเย็น
ตอนนี้ในหัวของเนสกำลังนึกถึงวิธีการทรมานอยู่นั้น เสียงของเจคอบก็เอ่ยขัดขึ้นมาว่า
"แต่ก่อนหน้านั้นแกเอาไอ้เศษไม้นี้ไปวิเคราะห์ดูก่อนว่ามันคืออะไรแล้วรีบมาบอกฉัน อ้อ! แล้วก็ส่งคนไปล่าไอ้พวกสวะที่ลูกชายฉันเลี้ยงไว้แต่ดันทิ้งลูกชายฉันตาย ประกาศค่าหัวพวกมันไปซะฉันให้ค่าหัวพวกมันคนละแสน ฉันจะเอาพวกมันมาฆ่าทิ้งเซ่นลูกชายฉัน"เจคอบพูดเสี้ยงเหี้ยม เนสพยักหน้ารับก่อนจะฉีกตัวไปทำตามคำสั่งของเจคอบ
เจคอบยืนนิ่งก่อนจะหันไปสบตาของจีค ทว่าแม้น้องชายของจีคจะตายแต่เจคอบกลับเห็นแต่ความว่างเปล่าที่อยู่ภายใน เจคอบที่เห็นลูกชายที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของตนไม่ได้แสดงสีหน้าเสียอกเสียใจกับการจากไปของเจคก็สบถอย่างหงุดหงิด
"น้องชายแกตายทั้งคนแกยังทำหน้าเฉยอย่างนี้ได้อีกหรอ!"
จีคหน้านิ่งไม่ตอบอะไร อันที่จริงอาจเป็เพราะเขาไม่รู้ว่าจะตอบอะไรมากกว่า เจคอบจ้องไปยังหน้าของลูกชายที่เหลืออยู่อย่างเสียอารมณ์แล้วเอ่ยตะคอกว่า
"ถ้าฉันตายแกก็คงจะไม่เสียใจอะไรสินะ เพราะแกมันไม่เคยรู้สึกอะไรอยู่แล้ว เหอะ! ไปให้พ้นหน้าฉันซะ"จีคหน้านิ่งก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบงัน
วันต่อมาเจคอบตื่นขึ้นบนเตียงด้วยความหม่นหมอง สายตาทอดมองไปบนเพดานด้วยความรู้สึกว่างเปล่า การเสียลูกชายไปไม่ใช่เื่ที่จะทำใจง่ายๆสำหรับเขา
แม้จะเป็ผู้มีอำนาจมากมายอยู่ในกำมือแต่เขาก็ยังคงเป็มนุษย์ปุถุชนทั่วไปที่ยังมีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง ดังเช่นคนทั่วไป
แต่เพราะโซ่ตรวนที่ชื่อว่าอำนาจมันลากถ่วงเขาไว้อยู่ ทำให้เขามีเพียงแต่ต้องเดินหน้าต่อไปไม่มีเวลาให้เสียใจมากนัก
ก็อกๆ!
เสียงเคาะประตูที่่นี้เขาได้ยินอยู่บ่อยครั้งดังขึ้น เจคอบขมวดคิ้วก่อนจะชันกายขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเอ่ยเสียงเข้มว่า
"เข้ามา"
ประตูหรูถูกเปิดออกช้าๆ ก่อนจะมีชายต่างวัย2คนเดินเข้ามาพร้อมเพรียงกัน
เนสและจีคเดินเข้ามาพร้อมกันอย่างช้าๆ เจคอบเอ่ยถามเสียงเรียบว่า
"มาแต่เช้ามีอะไรกัน"
"จากของเมื่อวานที่พี่ได้ให้ผมไป ตอนนี้ผมได้เบาะแสแล้วครับพี่!"เนสเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น ดวงตาของเจคอบวาวโรจน์ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นเช่นกันว่า
"ตกลงว่ามันคืออะไร"เนสยื่นอดีตเศษไม้ที่ตอนนี้ได้กลายเป็หน้ากากไม้ที่มีลวดลายสีดำพาดผ่านในสภาพผุพังที่ถูกประกอบขึ้นอย่างลวกๆโดยมีบางส่วนที่ขาดหายไป
เจคอบรับหน้ากากไม้มาพลางพูดว่า
"แล้วแกแน่ใจได้ยังไงว่ามันเป็ของไอ้คนที่ฆ่าลูกชายฉัน"
"เมื่อวานนี้ผมระดมคนไปตามล่าไอ้พวกสวะที่เจคเลี้ยงไว้มาได้หมดแล้ว โชคดีที่ฝีมือพวกมันไม่ดีนักจึงหนีไปได้ไม่ไกลเราจึงตามจับตัวพวกมันมาได้อย่างง่ายดาย และผมก็ใช้วิธีพิเศษเค้นคอถามพวกมันทีให้บอกเื่ในคืนนั้นมาให้หมด เลยได้รู้ว่าหน้ากากนี้เป็ของที่ไอ้ฆาตกรนั่นใส่ไว้ปิดบังตัวเอง และพอรู้เื่ทั้งหมดผมก็เชือดพวกมันทิ้งตามคำสั่งของพี่แล้ว"เจคอบพยักหน้าอย่างพึงพอใจ และถามเสียงเข้มว่า
"แล้วรู้ตัวรึยังว่ามันเป็ใคร"เนสฉีกยิ้มเย็นแล้วเอ่ยว่า
"อีกไม่นานเราก็จะรู้แล้วละพี่"สิ้นคำก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากด้านหลัง
"คุณเนสครับ คุณเนส ผมวาดหน้าเหมือนของผู้ชายที่ซื้อหน้ากากใบนั้นไปจากผมเสร็จแล้วครับ"เสียงร้องด้วยความตื่นเต้นดังขึ้นจากด้านหลังก่อนจะมีชายวัยรุ่นผมสีน้ำตาลที่เป็คนขายหน้ากากไม้ให้กับวาสเดินเข้ามาพร้อมกับชายที่เป็คนของกิลด์อัศวินแห่งแสง2คนเดินประกบข้างอย่างใกล้ชิด
"โอ้! เสร็จแล้วอย่างนั้นหรอ ไหนๆผมขอดูหน่อย"เนสฉีกยิ้มให้กับชายวัยรุ่นผมสีน้ำตาลอย่างผ่อนคลายพลางรับกระดาษสีน้ำตาลที่ถูกวาดจากเขาขึ้นมาดู
ในภาพนั้นคือภาพชายหนุ่มเอเชียหน้าตาบ้านๆที่มีผมและตาสีดำสนิทหน้าตาเ็า แต่เอกลักษณ์ของเขาคือรอยแผลกรงเล็บ3รอยที่พาดผ่านตาทำให้หน้าตาดูดิบเถื่อนขึ้นไม่น้อย
เนสพยักหน้าอย่างพอใจพลางตบไหล่ชายขายของและเอ่ยชมว่า
"ฝีมือคุณนี้ไม่เบา เลยนะ วาดออกมาได้สมจริงมากเลยทีเดียว แต่คุณแน่ใจนะว่านี้คือคนที่ซื้อหน้ากากไม้นี้ไปจากคุณจริงๆ"ชายวัยรุ่นพยักหน้าหงึกๆ จากนั้นเนสจึงยื่นแผ่นภาพที่มีรูปวาสวาดอยู่อย่างชัดเจนให้กับเจคอบ
เจคอบรับภาพนั้นมาด้วยมืออันสั่นเทาสายตาจ้องเขม็งไปที่รูปวาด กวาดสายตามองไปทุกจุดราวกับกำลังสลักหน้าคนในภาพให้อยู่ลึกในความทรงจำ
เจคอบกำภาพวาดแน่นก่อนจะลุกขึ้นอย่างช้าๆ และเดินเข้าไปหาชายวัยรุ่นคนนั้นที่กำลังยิ้มยืนตัวเกร็ง
'ว้าว นี้คือหัวหน้าของกิลด์อัศวินแห่งแสงสินะ ได้เจอตัวจริงอย่างนี้เอาไปโม้ได้หลายปีเลยฮะๆ'ชายวัยรุ่นคิดในใจอย่างขำๆ ก่อนที่เจคอบจะเอ่ยเสียงเรียบว่า
"นายคือคนที่ขายหน้ากากนี้ให้กับเขาสินะ"
"ใช่แล้วครับ ผมเป็คนขายหน้ากากชิ้นนี้ให้กับพี่ชายในรูปเอง เพราะพี่ชายเขาค่อนข้างมีเอกลักษณ์ในตัวผมเลยจำได้แม่นเลยละ เมื่อวานที่ผมเห็นประกาศที่ว่าหากมีผู้ที่รู้จักเ้าของหน้ากากใบนี้และนำมาแจ้งที่กิลด์อัศวินแห่งแสงจะได้เงินรางวัล1ล้านดิลผมก็รีบแจ้นมาเลยละครับ ว่าแต่ไหนรางวัลของผลละครับ"ชายวัยรุ่นเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
ฉึก!
มีดเล่มงามเงาประกายถูกแทงเข้าที่หัวใจชายวัยรุ่นมิดด้ามอย่างไม่มีใครมองทัน ชายวัยรุ่นชะงักในท่ายิ้มค้างค่อยๆก้มลงมองไปยังมีดที่ปักเข้าไปในอกตน ก่อนเงยหน้ามองไปยังเ้าของมีดนั้นอย่างไม่เข้าใจและสิ้นใจตายไปทั้งๆที่มีความสงสัยแน่นอยู่คาอก
"นี้ไงละรางวัลของแก"เจคอบเอ่ยเสียงเหี้ยมก่อนจะดึงมีดออกมาอย่างไม่ใยดี แต่ก่อนจะทำอะไรต่อนั้นจีคก็เอ่ยขัดขึ้นมาว่า
"ผมขอดูรูปนั้นหน่อยได้ไหมครับ"เจคคอบตีหน้าเคร่งหันไปมองลูกชายของเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยังยื่นรูปวาสให้จีค
จีคเพ่งสายตามองไปที่รูปวาสอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่งคืนและกล่าวเสียงเรียบว่า
"ผมก็มีเื่ต้องรายงานพ่อเหมือนกันครับ"
"เื่อะไร?"
"เมื่อวานนี้ดูเหมือนคนแคระที่ชื่อไออ้อนจะย้ายออกจากเมืองนี้ไปแล้วครับ ตอนนี้ที่ร้านของเขาว่างเปล่าไม่เหลืออะไรแม้แต่ชิ้นเดียว"
"ว่ายังไงนะ! แกปล่อยให้เื่นี้เกิดขึ้นได้ยังไง!"เจคอบคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว นอกจากเขาต้องเสียลูกชายของตนไปแล้ว นี้เขายังต้องเสียลาภก้อนโตที่อยู่ห่างจากมือไม่เกินเอื้อมชิ้นนี้ไปอีกหรือ
"อันที่จริงผมส่งคนไปคอยจับตาดูเขาไว้ทุก24ชั่วโมงอยู่แล้วครับ แต่เมื่อวานคนของเราที่กำลังจับตาดูเขาไว้กลับโดนโจมตีโดยศัตรูไม่ทราบฝ่ายทำให้สลบเหมือดไป ก่อนจะตื่นมาพบว่าเขาหายไปแล้วครับ และคนของเราที่เฝ้ากำแพงเมืองไว้ก็โดนโจมตีเช่นกันจึงทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเขาออกจากเมืองไปตอนไหน"จีคเอ่ยเสียงเรียบ
"บัดซบ!"เจคอบสบถดังลั่น แต่จีคก็เอ่ยขัดขึ้นมาอีกรอบ
"ผมยังมีเื่หนึ่งที่ต้องบอกครับ"
"ยังมีอะไรอีก!"เจคอบตะคอกอย่างหงุดหงิด ซึ่งจีคก็ตอบกลับอย่างเรียบนิ่งว่า
"อันที่จริงผมเคยไปสอดแนมดูที่ร้านของเขาด้วยตาตัวเองอยู่รอบหนึ่ง และผมก็เจอชายคนนี้เป็พนักงานอยู่ที่ร้านของไออ้อนด้วยครับ"จีคชี้ไปที่รูปวาส เจคอบนิ่งก่อนตัวจะสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงและคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวลั่นห้อง
"อ๊ากกก! ติดประกาศใบหน้าพวกมันออกไป! ประกาศไปว่าหากใครที่เจอตัวพวกมันและสามารถแจ้งเบาะแสหรือนำตัวพวกมันมาให้ฉันได้แบบเป็ๆได้ ฉันให้ราคาพวกมันคนละ10ล้านดิล!!"
6K
