ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 136

        ปะทะกับนักผจญภัยระดับเอส 

        [ ระบบ : ตรวจพบจิตสังหาร!!! ]

        ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าแปรเปลี่ยนพลังเวทของตนเองกลายเป็นดาบแสงพลังเวทจำนวนมหาศาลปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของมันพร้อมกับจิตสังหารจำนวนมาก

        เดย์ขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันเตรียมตั้งรับการโจมตีที่กำลังจะมาถึงคนที่อยู่บริเวณด้านหน้าน่าจะเป็นคนที่มีความสามารถอยู่ในระดับนักผจญภัยระดับเอส

        มันพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วร่างกายของมันเคลื่อนไหวราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกมาจากคันธนู

        พุ่งตรงเข้ามาอาศัยร่างกายของเขาแล้วก็ใช้ดาบภายในมือของตนเองโจมตีตรงเข้ามา 

        เมื่อการโจมตีนั้นพรุ่งทะยานใส่เดย์เดย์เปิดกระเป๋ามิติแล้วก็นำเอาดาบราตรีที่เป็นหนึ่งในไอเท็มออกมา

        เมื่อนำมันออกมาเขาก็ใช้มันรับการโจมตีที่พุ่งตรงเข้ามาหาตนเองหลังจากที่ยกดาบของตนเองขึ้นมาป้องกันการโจมตีนั้นเกิดการปะทะของพลังเวทขนาดใหญ่

        “ ตรึง!!!! ”ของพลังเวทขนาดใหญ่คลื่นพลังเวทจำนวนมหาศาลปกคลุมพื้นที่บริเวณรอบรอบ

        เพียงแค่การประทะของพวกเขาทั้งสองมันก็ทำให้บรรยากาศรอบรอบนั้นหนาแน่นไปด้วยพลังเวท

        เดย์สามารถตั้งรับการโจมตีของผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าเอาไว้ได้เขาสามารถหยุดดาบมันเอาไว้ได้อย่างทันเวลา

        แต่ว่าดูเหมือนว่ามันจะยังลงมือยังไม่เต็มกำลังเดย์ตัดสินใจจะตอบโต้กลับไปด้วยการโจมตีจากเวทย์

        “ เวทย์ดินแปรเปลี่ยนพื้นที่ ”

        เขาใช้งานความสามารถของตนเองออกมาหลังจากที่ใช้งานความสามารถนั้นออกมาบริเวณขาที่กำลังยืนอยู่มันก็ทรุดต่ำลงไป

        ร่างกายของผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าเท้าทั้งสองข้างมันได้โดนผนึกอยู่บริเวณพื้นดินเท้าทั้งสองข้างลงบันทึกเอาไว้ไม่สามารถขยับได้

        แม้ว่าจะโดนผนึกการเคลื่อนไหวของตนเองไปเรียบร้อยแล้วแต่คนที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็ยังคงแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเรียบเฉย

        มันดูไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อยดูเหมือนว่ามันยังคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับการโจมตีที่ปรากฏขึ้น

        “ พันธนาการแสง”คนที่อยู่บริเวณด้านหน้าใช้งานความสามารถของตนเองออกมา

        หลังจากที่มันใช้งานความสามารถพลังเวทย์สายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากบริเวณด้านล่าง

        มันพุ่งตรงขึ้นมาแล้วก็พันธนาการหยุดร่างกายของดีเอาไว้โดยตัวของมันเป็นเหมือนกับโซ่ตรวนแสงหลายเส้น

        ในตอนนี้ร่างกายโดนยึดเอาไว้โซ่ตรวนแสงที่ปรากฏขึ้นมามันพันธนาการร่างกายของเขาเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

        เดย์ขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันความแข็งแกร่งของพันธนาการที่มันพันธนาการร่างกายของเค้าอยู่ในตอนนี้แข็งแกร่งขนาดที่มีกำลังมากกว่าคนธรรมดาถึงห้าเท่า

        “ ไม่สามารถขยับได้เลยแรงจับมหาศาลคนคนนี้จากที่มองดูด้วยสายตาก็เป็นนักดาบแสงซึ่งเป็นนักดาบที่สามารถใช้เวทมนต์ได้” 

        เขาหยุดคิดไปเพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นแต่เมื่อหันกลับไปมองผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าดาบแสงภายในมือของมันอยู่อยู่ก็แปรเปลี่ยนรูปร่าง

        มันได้แปรเปลี่ยนรูปล่างแตกออกกลายเป็นชิ้นเล็กๆในพริบตาต่อมาพวกพลังเวทเหล่านั้นมันกลายเป็นลูกธนูแสงมากมายพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างกายของเดย์“ ฉึก!!! ฉึก!!!! ฉึก!!! ”

        การโจมตีระดมโจมตีเข้าใส่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว

        เพียงแค่ลูกธนูแสงหลายสิบดอกทิ่มแทงเข้าใส่ร่างกายเลือดสีแดงกระจายออกมาเป็นจำนวนมากร่างกายของเดย์กระเด็นออกมาจากจุดนั้นหลาย 10 เมตร

        ร่างกายของเขากระเด็นเกือบกลิ้งไปกับพื้นทั่วทั้งร่างกายได้รับบาดเจ็บบริเวณมุมปากเริ่มมีเลือดสีแดงค่อยค่อยไหลออกมา

        ผลจากการโจมตีเมื่อครู่แล้วไม่ได้ท่าหลวงเข้าจุดสำคัญแต่มันเองก็ทำให้เขานั้นได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีนี้ไม่น้อย

        “ ความแข็งแกร่งของเราในครั้งนี้ไม่สามารถสู้กับระดับเอสได้อย่างนั้นหรอ”

        “ ก่อนหน้านี้ที่สามารถเอาชนะมอนสเตอร์ระดับเอสที่เป็นบอสได้ก็คงจะเป็นเพราะสกิลระดับตำนานสินะ” 

        นี่คือความจริงที่เขาได้รู้หลังจากที่ได้ปะทะกับผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าความจริงที่สามารถตระหนักรู้ได้ถึงสามชั้นของพลัง

        แต่ว่าตอนนั้นเขาสามารถเอาชนะมอนสตอร์ที่เป็นบอสระดับเอสได้มันเองก็ไม่ใช่ตัวของเขานั้นจะสามารถเอาชนะพวกนักผจญภัยที่มีระดับเอสได้

        เพราะว่าในตอนนั้นเขาใช้ความสามารถของสกิลระดับตำนานในการเอาชนะบอสระดับเอส 

        ในตอนนี้ถ้าจะเอาชนะคนที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็จำเป็นจะต้องใช้สกิลระดับตำนาน

        แต่ว่าสกิลระดับตำนานมันอันตรายเกินไปเดย์เขาไม่ได้มีเจตนาที่จะสังหารคนที่อยู่บริเวณด้านหน้าอยู่แล้ว

        การที่ใช้สกิลระดับตำนานสกิลนั้นจะลงมือมันเองแสดงว่าตัวของเขานั้นจำเป็นจะต้องลงมือสังหารคนผู้นั้น

        ความรุนแรงที่แรงเกินไปมันไม่เหมาะสมกับการนำมาใช้กับมนุษย์เดย์แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

        ความสามารถของเขาในตอนนี้อาจจะอยู่สูงกว่าพวกนักผจญภัยระดับเอแต่ว่ายังไม่ได้สูงขึ้นไปถึงนักผจญภัยระดับเอส

        การปะทะกับผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าเค้าจำเป็นจะต้องทุ่มกำลังแน่นอนว่าบางทีถ้าทุ่มกำลังทั้งหมดก็อาจจะไม่สามารถเอาชนะได้

        เดย์พยายามคิดอย่างสงบใจดวงตาของเขาก่อนที่จะคิด “ยังไงนักผจญภัยก็มีกฎกฎหมายการควบคุมนักผจญภัยด้วยกันอยู่ ”

        “ ถ้าปะทะบริเวณด้านนอกเมืองถึงแม้ว่าจะโดนฆ่ากันตายมันเองก็ไม่ได้ผิดอะไรถ้าไม่มีใครจับได้”

        “ แต่ว่าถ้าเข้าไปเขตภายในเมืองนางอมว่าการปะทะกันของนักผจญภัยและทำให้เกิดความเดือดร้อนแก่ผู้คนภายในเมืองนั้นคือว่าเป็นสิ่งที่ผิดกฎอย่างร้ายแรง”

        “ เพราะแบบนั้นในตอนนี้ก็เพียงแค่เคลื่อนที่เข้าไปภายในเมืองให้ได้” 

        เดย์ตั้งใจที่จะนี้ใช่แล้วนี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้

        ไม่ว่าอย่างไรการที่เลือกที่หนีเข้าไปภายในเมืองก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับการปะทะกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างคนที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        เดย์แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังดวงตาของเขามองไปทางด้านซ้ายและ

        ในขณะที่คนผู้นั้นมองเห็นว่าเขาใช้ดวงตาของตนเองมองไปทางด้านซ้ายและขวามันเองก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาตั้งใจจะหนีออกจากสถานที่แห่งนี้

        มันยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมา “ อาณาเขตแห่งแสง!!!! ”

        ความสามารถถูกใช้งานออกมาอยู่บริเวณรอบๆร่างกายในรัศมีห้าร้อยเมตรเป็นวงกลมมันก็ปรากฏดาบแสงจำนวนมากขึ้นมา

        ดาบแสงจำนวนมากที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังเวทย์มันมีมากมายจนไม่สามารถนับด้วยสายตาโหมดในตอนนี้ล้อมรอบร่างกายของเขาเป็นวงกลม

        เดย์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจำนวนมหาศาลที่มันปลดปล่อยออกมา  พลังจำนวนมหาศาลที่ปลดปล่อยออกมาก่อกำเนิดกลายเป็นอาณาเขตล้อมรอบสร้างกลายเป็นม่านปิดกั้นที่ม่านเขาออกไปจากสถานที่แห่งนี้

        “ แย่แล้ว!!!ถ้าเป็นแบบนี้ตัวของเราก็ไม่สามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ ”

        เดย์รู้ได้ถึงสถานการณ์ที่ย่ำแย่ที่มันเดินทางมาถึงเขาในตอนนี้ไม่ว่ามองอย่างไรสถานการณ์ในตอนนี้มันเองก็เป็นสถานการณ์ที่ย่ำแย่เป็นอย่างมาก

        พวกอาณาเขตที่ล้อมรอบร่างกายของเขาอยู่เขาไม่รู้ว่ามันมีความสามารถอย่างไรแต่มันเองก็ไม่ควรเข้าใกล้อย่างแน่นอน

        ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจังมันสร้างดาบแสงภายในมือของตนเองขึ้นมาอีกหนึ่งเล่น “ ไม่มีทางหนีแล้ว… ”

        “ ไม่ยักกะรู้ว่าพวกนักผจญภัยภายในปาร์ตี้มังกรไฟจะมีงานอดิเรกเป็นการรังแกพวกนักผจญภัยคนอื่นๆแบบนี้ด้วย” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากบริเวณด้านหลัง

        เดย์หันไปมองพร้อมกับสายตาของชายผู้นั้นที่หันไปมองเช่นเดียวกัน

        ผู้ที่ปรากฏกายออกมาบริเวณด้านหลังเป็นนักผจญภัยที่สวมใส่ชุดคลุมสีดำมีใบหน้าที่เดย์เคยพบเจอเขามาแล้วหนึ่งครั้งคนๆนี้คือคนที่ถูกเรียกว่าจอมเชือด 

        จบบท

        ขออภัยนักอ่านทุกท่านด้วยครับช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงนักเขียนเป็นภูมิแพ้เลยทำงานอย่างไม่เต็มที่ วันนี้ก็อาจจะลงเพียงแค่สองตอนนะครับ