ฉันเดินออกนอกตลาดแล้วก็น่าจะไกลพอที่จะไม่ต้องเจอเขาทั้งสองคนอีกแล้วนะ ฉันวางถุงของไว้ที่ม้านั่งระหว่างรอคนขับรถมารับ ทั้งๆ ที่คิดมาตลอดว่าตัวเองคงจะตัดใจได้แล้วจริงๆ คงจะไม่รู้สึกแล้วแท้ๆ แบบนี้มันแย่เกินไปแล้วนะสุดท้ายก็มาตายเพราะยังรักเขาทั้งที่เขาเป็ของคนอื่น ฉันหยิบมือถือขึ้นมากดข้าไปในIGของเขา เราไม่ได้กด Followกันและกันแต่เปิดสถานะเอาไว้ร้อยวันพันปีั้แ่ไหนแต่ไรตัวฉันไม่เคยคิดที่จะเข้าไปเลย พอเปิดเข้าไปก็ทำให้รู้ว่าเขาสองคนคบกันแบบไม่ได้ปิดบังด้วยส่วนมากจะเป็รูปคู่ที่แท็กตลอดเขาคงจะรักกันมากๆ ส่วนฉันก็แค่คนเก่าเท่านั้น
"คุณหนูครับผมช่วยถือของครับ" คนขับรถ
"อือ" ฉันที่นั่งเลื่อนมือถือพอได้ยินเสียงคนขับรถก็รีบปิดมือถือและลุกขึ้น
…………………………………………………………………………
(ฟ้า)
ั้แ่ที่เธอแนะนำพิมให้อิงรู้จักเธอก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายใและพยายามเลี่ยงตัวออกเพื่อรักษาความรู้สึกของคนปัจจุบันของเขา จริงๆ แล้วจะเรียกพิมว่าแฟนเธอเลยก็อาจจะยังไม่ใช่เสียทีเดียวเพราะแต่ก็เกือบที่จะสำคัญกว่าคนคุยไปแล้วแต่เวลาออกไปไหนหรือทำอะไรเธอจะบอกอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคือแฟนของเธอซึ่งเื่นี้ทางพิมก็ขอเอาไว้ส่วนเื่ที่ทั้งคู่กับลงศึกษาดูใจกันอยู่แต่ยังไม่ใช่แฟนมีเพียงเธอกับเขาเท่านั้น
"พี่ฟ้าคิดอะไรอยู่หรอค่ะ" พิม
"เปล่าค่ะ" เธอมองพิมด้วยสายตาเอ็นดู สำหรับเธอแล้วยอมรับเลยว่าพิมเทคแคร์ดูแลเธอดี จนทำให้เขารู้สึกรักจนถึงขั้นเป็มากกว่าคนพิเศษไปแล้ว
"ก็เห็นมองตามคุณอิงไปจนลับสายตาไปแล้วพี่ฟ้ายังไม่เลิกมองเลย" พิมทำหน้างอนสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง
"ก็อิงเขาถือของเยอะขนาดนั้น อีกอย่างพี่ก็รู้จักเขาจะให้พี่ทำเฉยได้ไง"
"ก็มองไม่วางตาคุณอิงคงสวยบาดตาบาดใจพี่เลยน่ะสิ"
"อย่าคิดแบบนั้นสิโอ๋ๆ" เธอพยายามง้อพิมเพราะเธอเองก็ไม่ควรมองผู้หญิงคนอื่นขณะที่เธอยังอยู่กับพิม
"ก็ได้ครั้งนี้พิมไม่งอนแล้วก็ได้ แต่คืนนี้พิมขอนอนที่คอนโดพี่ฟ้านะพิมไม่อยากกลับคอนโด" พิมเปลี่ยนจากหน้างอนเป็ยิ้มกว้าง
"ได้สิคะ อยากจะอยู่นานแค่ไหนก็อยู่ได้เลยสำหรับพิม" ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายอยากนอนห้องเธอเพราะอะไรมันคือความ้าของเราสองคนเธอเป็ผู้หญิงส่วนอีกฝ่ายก็เป็ผู้หญิงไม่มีความเสียหายเื่แบบนี้สำหรับมนุษย์ทุกคนมันเป็เื่ธรรมชาติไปแล้ว
"เย้ดีใจจังเลย" พิม
"จะกลับเลยไหมหรืออยากเดินเล่นต่ออีกนิดดี"
"ไม่อยากเดินแล้วค่ะ ปวดขากลับไปนอนกอดพี่ฟ้าดีกว่าสดชื่นกว่าเยอะ"
"งั้นเรากลับกันเถอะค่ะ"
…………………………………………………………………………………………………..
เมื่อคืนดันคิดมากคิดเองเออเองไปทั้งคืนเลยได้นอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมงง่วงก็ง่วงแต่เวลาตอนเช้าแบบนี้ต้องทำงานสักนิดถึงจะได้มีเวลามาพักก่อนออกไปใช้ชีวิตเพื่อเก็บเกี่ยวเวลาพักก่อนกลับ ขนาดนอนคิดมาทั้งคืน เช้ามาเธอก็ยังแอบเข้าไปส่องIGพิมพลอยที่พึ่งจะลงรูปจูบกับเขาลง IG ทำไมรู้สึกเจ็บแบบนี้ทำไมเราถึงยังไม่ชินสักทีทั้งๆ ที่นอนส่องมาตลอดทั้งคืน อยู่ดีๆ น้ำตาที่คิดว่าจะไม่มีทางไหลออกมาตอนนี้มันได้ไหลออกมาแล้ว
หลังจากที่ปรับอารมณ์กับตัวเองในกระจกมันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นในเมื่อเราทั้งสองคนเลือกเส้นทางใครเส้นทางมันแล้วเราจบกันด้วยดีก็ไม่มีอะไรให้เราต้องติดค้างกันให้ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขามันเป็เพียงครั้งหนึ่งที่ชีวิตเคยรักเขามากก็เพียงพอแล้ว ฉันเดินลงมาข้างล่างเห็นทุกคนกำลังทานข้าวกันอยู่
"อิงมาทานข้าวสิลูก" แม่
"อย่าเที่ยวจนลืมกินข้าวกินปล่เชียวล่ะ" พี่เอ่ยยิ้มหัวเราะเมื่อคืนน้องสาวหนีแถวตลาดไปเรียบร้อย
"อิงรีบนะคะเดี๋ยวจะหากินข้างทางเอาค่ะ นี่คุณพ่อยังไม่ลงมาอีหรอค่ะ" เธอหันไปแลบลิ้นใส่พี่สาวเสร็จก็หันมาหาผู้เป็แม่
"เดี๋ยวก็ลงมาน่าจะกำลังแต่งตัวอยู่น่ะลูก" แม่
"อ่อ ฝากอรุณสวัสดิ์คุณพ่อด้วยนะคะเดี๋ยวอิงขอตัวก่อนนะคะ" เธอเดินออกไปขึ้นรถคันหรูสีขาวออกไปจากบ้าน ฉันขับรถมาตามรีวิวที่คนแนะนำว่าเป็คาเฟ่ที่สามารถทำงานได้นั่งได้ไม่จำกัดเวลา และนี่คือเป้าหมายที่เธอออกมาทำงานนอกบ้าน
* iris Café *
ถึงแม้จะยังไม่ชินเส้นทางแต่ฉันก็ยังสามารถมาตามรีวิวโดยการเปิด Google Map มาแล้วก็ยังมาถูกอีกแค่นี้ฉันก็รู้สึกดีใจขึ้นมาแล้ว สำหรับคนที่ไม่ชินเส้นทางไทยไม่เคยขับรถในไทยเลยแม้แต่ครั้งเดียว
"สวัสดีค่ะ มากี่ท่านค่ะ" พนักงาน
"หนึ่งคนค่ะ" เห็นข้างนอกว่าสวยแล้วพอเข้ามาข้างในก็ต้องร้อง..โอ้โห้
"สนใจเป็โต๊ะประเภทไหนดีคะ"พนักงาน
"สนใจแบบนั่งทำงานด้วยค่ะ"
"ได้เลยค่ะเชิญทางนี้ค่ะ"
พนักงานพาฉันมานั่งในมุมที่หลายๆ คนน่าจะกำลังทำงานเช่นกันทุกคนมีทั้งโน๊ตบุ๊คหรือไอแพดเตรียมพร้อมก็ถึงเวลาเราบ้างแล้วสิฉันหยิบโน๊ตบุ๊คในกระเป๋าออกมาเตรียมตัวเปิดจอ
"สวัสดีค่ะคุณอิง"
"สวัสดีค่ะ" ฉันกำลังหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาวางบนโต๊ะก็มีเสียงที่คุ้นมาขัดจังหวะ
"ได้เจอกันอีกแล้วนะคะ ฉันเห็นตอนคุณเดินเข้ามาพอค่ะ" พิม
"อ่อ ค่ะพอดีฉันไม่เห็นขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ทักทาย" บังเอิญเจอคนนั้นทีคนนี้ทีอะไรกัน
"ไม่เป็ไรค่ะฉันยืนไกลคุณหน้าจะมองไม่เห็นนะคะ" พิมขยับเก้าอี้ลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของฉัน
"ค่ะคุณมาทานกาแฟหรอค่ะ"
"เปล่าค่ะพอดีพี่ชายของฉันเป็เ้าของร้านนะคะฉันมาช่วยเฝ้าเท่านั้น" พิม
"อ่อ ดีจังเลยนะคะ" วันนี้งานฉันน่าจะไม่ได้ขยับแน่ๆ ดูทรงแล้ว
"พอดีมาช้าไปหน่อยนะคะเมื่อคืนฉันนอนคอนโดพี่ฟ้าเลยมาเฝ้าร้านช้าอีกอย่างแต่งตัวก็ไม่ค่อยเรียบร้อย" พิม
"ไม่เป็ไรค่ะอย่าคิดมากไปเลยค่ะ" สายตาของเธอดูแปลกไปเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรฉันไม่เหมือนกับที่เจอครั้งก่อน
"เมื่อวานเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลยจริงๆ แล้วฉันอยากคุยกับคุณนะคะ” พิม
“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันทำหน้าสงสัยเธอจะอยากมาคุยกับฉันทำไม
“ไม่มีอะไรเป็พิเศษค่ะแค่ฉันฟังเื่จากพี่ฟ้าเล่าแล้วฉันรู้สึกว่าคุณน่าสนใจดี แล้วพอมาเห็นคุณฉันก็พอจะเข้าใจว่าทำไมพี่ฟ้าเขาถึงยังดูเหมือนแคร์คุณแต่นั่นมันก็แค่แคร์ในฐานะคนรู้จักถึงอย่างไงตอนนี้ถึงคุณจะกลับมาแล้วหรือไม่กลับมาคนปัจจุบันก็คือฉันอยู่ดี” พิมยิ้มมุมปากให้กับอิงแล้วกอดอก
“คุณกำลังจะพูดอะไรคะ” คนเมื่อวานที่เจอกับคนวันนี้ที่นั่งคุยกับฉันทั้งสีหน้าและท่าทางมันไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย
“แค่จะบอกคุณว่าอย่าสำคัญตัวเองผิดที่เห็นพี่ฟ้าเทคแคร์คุณนะคะ อย่าหลงตัวเองก็เท่านั้นฉันแค่หวังดีเท่านั้นเพราะฉันคือคนที่พี่ฟ้า้าฉันแค่มาเตือน” พิม
“ขอบคุณสำหรับคำเตือนของคุณนะคะ แต่พอดีฉันไม่เคยหลงตัวเองถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญคุณลุกออกจากโต๊ะของฉันด้วยนะคะ พอดีฉันจะทำงาน้าความเป็ส่วนตัว” ฉันไม่เคยคิดหลงตัวเองหรือคิดที่จะแย่งเขามาจากเธอเลยแม้แต่น้อยมันไม่มีความคิดนั้นเลยสักนิด คนแบบฉันก็ไม่ได้อ่อนให้ใครมาต่อว่าได้ง่ายๆ หรอกนะ
“ฉันเองก็หวังนะคะ ว่าคุณจะฟังภาษาคนรู้เื่” พิมหยิบกระเป๋าที่วางไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไป
1K
