ข้าลงทุนกับโชคชะตา และโลกก็ต้องตอบแทนแก่ข้า

ทันใดนั้น ผู้อาวุโสลำดับที่สอง ซึ่งเป็นหญิงวัยกลางคน ก็ส่งเสียงขึ้น สีหน้าของนางเต็มด้วยความตกใจ

“จางอี้ เจ้าไปทำอะไรมากัน…ทำไมการบ่มเพาะของเจ้าถึงได้ก้าวไปที่ระดับนักบุญได้กัน”

จางอี้เงยหน้าขึ้น สายตานิ่งสงบ ก่อนจะเอ่ยเพียงคำเดียว

“เชิญนั่ง”

ในวินาทีนั้นเอง แรงกดดันพลังนักบุญพุ่งทะยานขึ้นอีกระลอก มันหนักหน่วงยิ่งกว่าครั้งก่อนหลายเท่า พื้นหินในห้องประชุมสั่นสะเทือน เสียงอากาศแตกดังสนั่น ผู้อาวุโสบางคนไม่อาจต้านทานได้ ร่างกายถูกกดจนทรุดลงไปนอนกับพื้น สีหน้าแต่ละคนซีดเผือด

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ผู้อาวุโสลำดับที่สองสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ข้า…เข้าใจแล้ว”

แรงกดดันคลายตัวลงในทันที จางอี้พยักหน้าเล็กน้อย

“เชิญ”

ผู้อาวุโสทั้งเก้าคนที่เหลือ ยกเว้นผู้อาวุโสสูงสุดที่หายตัวไป ต่างนั่งลงประจำที่นั่งอย่างเงียบงัน ไม่มีใครกล้าสบตาของจางอี้โดยตรง

จางอี้ยกมือขึ้น ดีดนิ้วเบา ๆ

ติ้ง

แสงหนึ่งวาบขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่ ตราผู้นำตระกูล จะปรากฏขึ้นในมือของเขาอย่างชัดเจน ลวดลายโบราณส่องประกาย แผ่แรงกดดันแห่งอำนาจที่ไม่อาจปลอมแปลงได้ออกมา

ห้องประชุมตกอยู่ในความตกตะลึง ผู้อาวุโสที่รู้หน้าที่ลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก ก่อนจะประสานมือและทำการคำนับ

“คารวะท่านผู้นำตระกูล”

เสียงนั้นเหมือนสัญญาณ

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ทยอยลุกขึ้นตาม แม้แต่ผู้อาวุโสลำดับที่สองเองก็ไม่อาจฝืนกระแสได้ ต้องลุกขึ้นคำนับเช่นกัน

จางอี้พยักหน้าอย่างสงบ

“นั่งลงได้”

เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อย เขาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“ข้าได้ผ่านบททดสอบของตระกูล และได้รับการอนุญาตให้ขึ้นเป็นผู้นำแทนจางหลิงเยว่ ผู้ซึ่งล้มเหลวอย่างร้ายแรง และพาตระกูลจางเข้าสู่จุดตกต่ำ”

ยังไม่ทันมีใครได้เอ่ยปาก จางอี้ก็ดีดนิ้วอีกครั้ง

ในพริบตาเดียว ผู้อาวุโสทุกคนต่างตัวสั่น ร่างกายแข็งค้าง พลังภายในปั่นป่วนจนไม่อาจควบคุมได้ ลมหายใจติดขัด หัวใจเหมือนถูกบีบแน่น

จางอี้กล่าวขึ้นอย่างเรียบเย็น

“ต่อจากนี้ไป ข้าจะเข้าควบคุมอำนาจของตระกูลอย่างเด็ดขาด”

“เสียงของข้า จะเป็นเสียงเดียวที่ดังที่สุด”

บางคนพยายามจะพูด บางคนขยับริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ แต่ยังไม่ทันเปล่งเสียงใดออกมา

จิตสังหารของจางอี้ก็แผ่กระจายออกมาก่อนที่เขาจะพูดขึ้น

“ตอนนี้ พวกเจ้าได้รับพิษของข้าเข้าไปแล้ว”

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งจนน่าหวาดกลัว

“ความเป็นและความตายของพวกเจ้า ตอนนี้ล้วนขึ้นอยู่กับข้า ดังนั้นอย่าทำอะไรแปลกๆ”

ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครกล้าต่อต้าน ไม่มีใครกล้าท้าทาย ทุกคนทำได้เพียงจำใจยอมรับชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในจิตสำนึกของจางอี้

“ตอนนี้คนพวกนั้นได้รับพิษของข้าเข้าไปแล้ว เจ้าสามารถควบคุมมันได้ผ่านแหวนมิตินั้น แล้วอย่าลืมควบคุมจิตวิญญาณของพวกเขาด้วย”

“จากนี้ข้าขอให้เจ้าโชคดี ต่อจากนี้ เจ้าจะต้องแบกรับทุกสิ่งไว้เพียงลำพังแล้ว”

จางอี้หลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะตอบกลับในใจอย่างแน่วแน่

“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”

เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง สีหน้าสงบนิ่ง เยือกเย็น และมั่นคง จากนั้นจึงเหลือบมองไปยังแหวนมิติที่สวมอยู่บนนิ้วอย่างใจเย็น

…

….

….

ค่ำคืนแห่งความวุ่นวายยังคงไม่จางหาย ภายในหอการค้าแห่งเมฆา ห้องพักพิเศษของผู้นำหอการค้า

ห้องทั้งห้องถูกปิดตายด้วยม่านพลังกันเสียง กลิ่นธูปหวานฉุนลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหงื่อและความหวาดกลัว ผ้าม่านสีเข้มสั่นไหวเบา ๆ ทั้งที่ไม่มีลม ราวกับอากาศภายในกำลังถูกอะไรบางอย่างกดทับให้หนักอึ้ง

“อ๊าา! ปล่อยข้านะ! ไอ้สารเลว ปล่อยข้า!”

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังแหลมจนบาดแก้วหู

บนเตียงหรู ชายหนุ่มหน้าตาดีกำลังถอดเสื้อผ้าออกอย่างหิวกระหาย ร่างของเขานั่งคร่อมทับหญิงสาวผมดำดวงตาสีฟ้า ใบหน้างดงามแต่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือทั้งสองข้างของนางถูกตรึงไว้แน่นเหนือศีรษะด้วยเชือก

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะพูดจาด้วยเสียงอ่อนหวาน

“เจ้าหยุดดิ้นสักทีจะได้ไหม”

หญิงสาวดิ้นสุดแรง กล้ามเนื้อเกร็งจนสั่น ดวงตาสีฟ้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความอัปยศ

“หยุด! ปล่อยข้าไป!”

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ ลมหายใจร้อนผ่าวไหลรดลำคอของนาง

“เลิกดื้อ…เดี๋ยว…”

ฉึก!

ไม่มีเสียงใดๆ ไม่มีสัญญาณเตือนอันไหน มีเพียงเส้นคมบางเฉียบที่ตัดผ่านอากาศเหมือนความว่างเปล่าโดนกรีด

เตียงถูกผ่าออกเป็นสองซีก ร่างของชายหนุ่มหยุดนิ่งไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะแยกขาดออกเป็นสองซีก เลือดสีแดงสดพุ่งกระจายเต็มผนังและพื้นห้องดังแปะ ๆ กลิ่นคาวเลือดตีกลับขึ้นจมูกในทันที

การโจมตีเร่งเป้าเข้าหาทั้งสองคนอย่างไร้ความปรานีใดๆ

แต่หญิงสาวเคลื่อนตัวตัวหลบได้ในเสี้ยววินาที ร่างกลิ้งลงจากเตียงอย่างเฉียบคม ก่อนจะลุกขึ้นตั้งท่าป้องกันอยู่ข้างเตียงในทันที

ภาพความอ่อนแอของนางเมื่อครู่ถูกสลัดทิ้งจนหมดจด ไม่เหลือคราบของหญิงสาวที่อ่อนแอเมื่อครู่อีกต่อไป

ออร่าระดับราชานักบุญค่อย ๆ แผ่ออกมาจากร่างของนาง เฟอร์นิเจอร์สั่นไหว แก้วน้ำบนโต๊ะสั่นจนเกิดเสียงกระทบกันเบา ๆ

หญิงสาวจ้องไปยังมุมมืดในห้อง ดวงตาสีฟ้าของนางส่องสว่าง

“เจ้าเป็นใครกัน?!”

บรรยากาศในห้องเย็นวาบราวกับถูกน้ำแข็งครอบคลุม ลมหายใจของนางกลายเป็นไอจาง ๆ

จากมุมมืด เงาหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกมา

ชายชุดขาวสวมหน้ากากดำเดินออกมาช้า ๆ ทุกย่างก้าวไร้เสียง แต่กลับทำให้ความกดดันเพิ่มขึ้นทีละชั้น ราวกับพื้นที่ทั้งห้องกำลังถูกบีบให้แคบลงเรื่อย ๆ

สิ่งที่ทำให้หญิงสาวขนลุกคือ นางไม่สามารถรับรู้การบ่มเพาะของอีกฝ่ายได้แม้แต่น้อย

ชายชุดขาวหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว เสียงของเขาดังขึ้นเรียบ ๆ

“ข้าต่างหากที่ต้องถามเจ้า”

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายสนใจเรื่องหนึ่งมากกว่าเลือดที่กระจายเต็มพื้น

“ทำไมราชานักบุญอย่างเจ้าถึงโดนคนที่มีการบ่มเพาะระดับการรวมร่างจับกดได้กัน ช่างเป็นเรื่องที่น่าสงสัยจริงๆ”

หญิงสาวกัดฟัน ออร่าระดับราชานักบุญขั้นที่สองปะทุออกมาเต็มที่ พื้นห้องแตกร้าวเป็นเส้น ๆ ม่านพลังกันเสียงสั่นสะเทือน

“ถ้าอยากรู้…เจ้าคงต้องมีความสามารถหน่อย!”

แต่ทันใดนั้นเอง นางก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ความรู้สึกหวาดกลัวที่แท้จริง…ไม่ได้มาจากชายชุดขาวเพียงคนเดียวเท่านั้น

นางหันมองซ้ายขวา บนเตียง โต๊ะ เก้าอี้ ตู้เสื้อผ้า คานเพดาน และแม้แต่มุมเงาของผนัง

อีกาประมาณ 24 ตัวกำลังยืนนิ่งและดวงตาสีแดงฉานจับจ้องมาที่นางพร้อมกัน และสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกเหมือนเลือดในกายกลายเป็นน้ำแข็งคือ

ทุกตัว กำลังแพร่ออร่าของนักบุญออกมา

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ก่อนจะค่อย ๆ ลดพลังลงช้า ๆ

“ข้ายอมแล้ว…”

แต่ในเสี้ยววินาทีเดียวกัน พลังวิญญาณของนางไหลเวียนอย่างรวดเร็ว แหวนมิติบนมือส่องแสง นางกำลังจะเปิดมันเพื่อเอายันต์เคลื่อนย้ายออกมา

ฉีกก!

แสงดาบวาบขึ้น แขนของนางขาดกระเด็นไปในทันที เลือดพุ่งออกมาเป็นสาย เสียงแขนตกกระแทกพื้นดังตุบ

หญิงสาวใบหน้าซีดเผือดหันไปทางซ้าย เห็นชายชุดดำปิดหน้ามิดชิด ดาบในมือของเขายังมีคราบเลือดจากการฟันเมื่อครู่

แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ถอย

เถาวัลย์พลังสีเขียวคล้ำพุ่งขึ้นจากพื้น พันรัดร่างของนางแน่นจนขยับไม่ได้ กลิ่นฉุนของพิษและพลังไม้ผสมกันจนแสบจมูก

วูบ!

มือของชายชุดขาววาร์ปเข้ามาในพริบตา นิ้วมือบีบเข้าที่ลำคอของนางรุนแรง แรงบีบคั้นไม่ได้ทำให้นางตาย แต่มันก็เริ่มแน่นขึ้นช้า ๆ

เสียงของเขาดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะเริ่มตรวจสอบจิตวิญญาณของนางทันที

“ข้าไม่ได้ขอคำตอบจากเจ้า”