อ๋องหยางเข้ามาถึงในตลาดก็บอกให้องครักษ์แยกไปสืบหาตัวคนขายพิษสลายใจ เจิ้งตู้กับซูจิ้งจึงแยกไปคนละทาง ทว่าซ่งสวินกลับ้าจะไปกับหยางหลีเหว่ย
“ให้ข้าไปกับเ้าไม่ได้หรือ ข้าไม่อยากเดินคนเดียว”
“เหล่าซ่ง ข้ามาสืบหาคน เ้าควรจะมาหาช่วย ไม่ใช่ทำตัวเป็เด็กมาเกาะข้าแน่นเยี่ยงนี้” หยางหลีเหว่ยทำหน้าเอือมระอา
“ข้าไปกับเ้าก็จะได้ช่วยเ้าสังเกตผู้คนอย่างไรเล่า คนเดียวหัวหาย สองคนเพื่อนตาย เ้าไม่เคยได้ยินหรือ”
“เออๆ ก็ได้”
ครั้นคนทั้งสองเดินไปได้ไม่ถึงสิบก้าวก็เจอแผงขายสารพัดพิษ ป้ายที่ติดไว้ข้างๆ อ่านแล้วก็ดูน่าสนใจนัก พิษที่จำหน่ายมีั้แ่แบบทำร้ายเบาๆ จนเอาชีวิตคนได้
“พวกเ้าสองคนดูแล้ว น่าจะมาตามหาพิษที่ใช้ฆ่าคนได้ใช่หรือไม่” หยางหลีเหว่ยมองหน้าเ้าของแผงแล้วยกยิ้มมุมปาก “ใช้ได้นี่เถ้าแก่ ท่านทายแม่นเชียว ข้าดูแล้วชอบฆ่าคนหรือไร”
“รังสีอำมหิตของเ้ามันรุนแรงมาก เ้าคงจะฆ่าคนมาไม่น้อย”
“ถูกต้อง ไม่เพียงแต่ฆ่ามามาก ศัตรูข้าก็มากด้วยเช่นกัน ตอนนี้ข้ากำลังตามหาพิษสลายใจ ท่านมีหรือไม่”
ชายร่างอ้วนเ้าของแผงรีบส่ายหน้า “พิษสลายใจหายากและราคาแพง เป็เพราะออกฤทธิ์เร็ว แค่สองอึดใจเหยื่อก็สิ้นชีพแล้ว เห็นทีคงมีแต่เ้าเป๋นั่นที่หามาได้”
“เ้าเป๋ที่เ้าว่าคือผู้ใด”
“ข้าเองก็ไม่รู้จัก ข้าเพิ่งเห็นเขามาขายยาพิษในตลาดผีเมื่อสามเดือนก่อน ราคาที่ตั้งไว้สูงลิบ ผู้ใดกันจะกล้าซื้อ”
“เขาขายเท่าใดหรือ”
“ขวดละห้าร้อยตำลึง ข้าได้ยินทีแรกยังหัวเราะเลย ผู้ใดจะยอมซื้อแต่เ้าเป๋นั่นยืนยันว่ามีคนควักเงินซื้ออย่างแน่นอน สองเดือนก่อน ข้าได้ยินว่าเขาขายขวดแรกได้แล้ว”
“เ้าเห็นคนที่มาซื้อหรือไม่”
“ดูเหมือนจะเป็บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง แต่งกายคล้ายพวกทำงานกับขุนนาง ข้าเองก็มัวแต่ขายของจึงไม่ได้สังเกตมาก”
“บุรุษขาเป๋นั่นนำมาขายกี่ขวด”
“เ้านั่นโอ่ว่ามีมาขายเพียงสองขวด ข้าเห็นขวดยาแล้ว ข้างๆ มีตรารูปฝ่ามืออยู่ด้วย ขวดเล็กกว่ายาข้าตั้งเท่าตัวแน่ะ” เ้าของแผงผายมือไปยังขวดยาของตน
หยางหลีเหว่ยหยักยิ้มมุมปาก ยาในแผงนี้ออกฤทธิ์ในเวลาสามวันขึ้นไป จะเรียกราคาสูงอย่างพิษสลายใจได้เช่นไร
“วันนี้เขาไม่มาตั้งแผงแล้วหรือ”
“ไม่รู้สิ ยังไม่เห็นเลย ค่ำขนาดนี้หากไม่ตั้งแผง คงไม่มาแล้วล่ะ”
ชายหนุ่มทั้งสองเดินออกจากแผงขายยาพิษนั้นแล้วก็เดินไปเตร่ดูอีกสองสามร้าน ทว่าทุกคนล้วนยืนยันตรงกันว่าไม่เห็นคนขาเป๋ที่ขายพิษสลายใจ
“ลองถามคนเก็บค่าตั้งแผงดูสิ เดินมานั่นแล้ว” ซ่งสวินชี้ไป
บุรุษร่างใหญ่สามคนกำลังเดินตรวจตราแผงขายสินค้าและเก็บเงินค่าตั้งแผง หยางหลีเหว่ยจึงเดินเข้าไปถามด้วยท่าทางนอบน้อม
“ไม่มาหรอก ได้ยินว่าเมื่อหลายวันก่อน เ้าเป๋นั่นถูกคนไล่ล่าอยู่นอกตำบลใกล้ๆ ป่านนี้ยังไม่รู้ว่าเป็หรือตาย”
พอเดินห่างออกจากคนเก็บค่าตั้งแผง ซ่งสวินก็มีสีหน้าไม่สู้ดี “พยานคนเดียวของเ้า น่าจะไปปรโลกเสียแล้ว”
“ไม่แน่หรอกในตลาดผี น่าจะมีเบาะแสหลงเหลืออยู่”
บุรุษทั้งสองเดินเลี้ยวไปตามแผงขายของที่ตั้งคดเคี้ยว พอเงยหน้าขึ้นเห็นป้ายซุ้มข้างหน้า ซ่งสวินก็ยิ้มกว้าง
“อ๋องหยาง ดูนั่น ซุ้มนั้นน่าสนใจดีนะ ขายเื้ัข่าวลือในเมืองหลวง เ้าว่าเ้าของซุ้มจะรู้จริงหรือไม่”
“ข่าวลือในเมืองหลวงมีมากมาย ไม่รู้ว่าเริ่มจากที่ใด หากหลอกเก็บเงินแล้วพูดจาโกหก เราจะรู้ได้อย่างไร” หยางหลีเหว่ยมองตามสหายไปยังซุ้มแสนประหลาดนั่น “ผู้อื่นขายสินค้าแต่ซุ้มนี้ขายเื้ัข่าวลือ น่าแปลกมาก ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”
“ข้าบอกแล้วว่าตลาดผีมีแต่ของแปลกๆ และส่วนใหญ่ก็มีของที่คนดีๆ เขาไม่ซื้อขายกัน อย่างซุ้มนี้เป็ต้น”
หยางหลีเหว่ยเลิกคิ้ว “อย่าบอกนะว่า...เ้าคิดอยากซื้อดู”
“สมกับเป็สหายข้า รู้ใจเสียจริง พาข้าเข้าไปดูหน่อยเถอะ”
“ได้หากเ้าไม่กลัวเสียเงินเปล่า เราก็เข้าไปกัน แต่...เราจะรู้ได้อย่างไรว่าคนขายรู้เื้ัข่าวลือนั่นจริง”
“ไม่เห็นจะยาก เ้าก็ลองถามข่าวลือของตนเองทดสอบดูสิ เ้าเป็คนมีชื่อเสียง ข่าวลือเื่ของเ้ามีเต็มไปหมด หากเขาตอบได้ถูกก็แสดงว่าเชื่อถือได้” ซ่งสวินผลักต้นแขนสหายให้เดินเข้าไปในซุ้ม
ซ่งสวินที่ปกติเป็คนมัธยัสถ์กลับยอมควักเงินเพื่อความอยากรู้อยากเห็น หลังจากสอบถามราคาและสิ่งที่หญิงสูงวัยเ้าของซุ้มสามารถบอกได้แล้ว ซ่งสวินก็วางเงินหนึ่งตำลึงลงบนโต๊ะ
“ข้าอยากรู้ข่าวลือเื่หนิงเฉิงอ๋อง”
“หนิงเฉิงอ๋องอีกแล้วหรือ มีคนอยากรู้เกี่ยวกับคนผู้นี้เยอะจริง ท่านว่ามาเถอะจะเอาข่าวลือใด”
หยางหลี่เหว่ยได้ยินคำพูดคนขายข่าวก็หน้านิ่วคิ้วขมวด มีคนมาซื้อเื้ัข่าวลือเกี่ยวกับตัวเขาด้วยหรือนี่...น่าหงุดหงิดเสียจริง
ซ่งสวินมองหน้าสหายแล้วหันไปหัวเราะ “เอาข่าวล่าสุดก็แล้วกัน”
“ได้ๆ ถ้าเช่นนั้นก็เป็เื่ที่ท่านอ๋องทอดทิ้งคุณหนูสามเซียวไปแต่งงานกับคุณหนูรองหลี่”
“อืม ทันเหตุการณ์จริงๆ ด้วย เื่เพิ่งเกิดเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง น่าสนใจจริง มาๆ เล่ามาเลย”
หยางหลีเหว่ยไม่คาดคิดว่าหญิงอายุคราวป้าผู้นี้จะเล่าเื้ัได้อย่างถูกต้อง เป็เขาที่้ายาจากท่านป๋อหลี่ไปรักษาโรคประหลาดของมารดา แต่สิ่งที่เขาใก็คือ นางผู้นี้รู้ข้อตกลงระหว่างเขากับท่านป๋อ หลี่ที่รู้กันเพียงสองคน ต่อให้ท่านป๋อหลี่ปากโป้งก็คงบอกเพียงกับคนในครอบครัว การที่นางผู้นี้บอกออกมาได้ถูกต้องก็แสดงว่าต้องรู้จากคนใน
“อ๋องหยางยังไม่ได้ตกลงหมั้นหมายกับคุณหนูสามเซียวไม่ว่าจะด้วยวาจาหรือลายลักษณ์อักษร เช่นนั้นจะกล่าวหาว่าท่านอ๋องทิ้งนางไปแต่งงานไม่ได้ ข่าวลือนี้ล้วนเริ่มต้นจากคุณหนูสามเซียวสร้างเื่ทั้งสิ้น”
ซ่งสวินเบิกตาโต “ไอหยา! เป็นางจริงหรือ”
คนขายข่าวยิ้ม “ข้าไม่ได้กล่าวหานะ คุณหนูสามเซียวผู้นี้ ้าให้หนิงเฉิงอ๋องติดค้างน้ำใจตนและยัง้าทำลายชื่อเสียงของพระชายาหนิงเฉิงอ๋องด้วย จึงจ้างคนได้ไปนั่งซุบซิบนินทาเื่นี้ให้ทั่วเมืองหลวงจนกลายเป็ข่าวใหญ่”
หยางหลีเหว่ยใบหน้าอึมครึมลงหลายส่วน “ท่านป้ารู้ได้อย่างไรว่า ข่าวลือนี้เป็ฝีมือของคุณหนูสามเซียว”
“บรรดาหญิงชาวเมืองที่เป็แม่บ้านกลุ่มหนึ่ง รับเงินจากบ่าวรับใช้สกุลเซียวคนละหนึ่งตำลึงเพื่อพูดเื่นี้ พวกนางมีทั้งหมดยี่สิบคนด้วยกัน คนของข้าเห็นกับตาและสามารถชี้ตัวคนที่รับเงินได้ทั้งหมด”
คราวนี้หยางหลีเหว่ยกับซ่งสวินถึงกับตะลึง
“นี่ท่านป้า ท่านรู้ลึกรู้ดีขนาดนั้นเชียว”
“แน่นอน” หญิงสูงวัยเชิดหน้าขึ้น “ในเมื่อข้าเก็บเงินค่าบอกความลับนี้หนึ่งตำลึง ย่อมต้องรับผิดชอบต่อข่าวที่ขาย”
ซ่งสวินควักเงินออกมาอีกหนึ่งตำลึง “ในเมื่อท่านรู้ละเอียดเช่นนี้ ข้าก็ยินดีจ่ายเพิ่ม” เขายิ้มน้อยๆ “นอกจากเื่นี้แล้ว คุณหนูสามเซียวเคยปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับหนิงเฉิงอ๋องอีกหรือไม่”
คนเล่าข่าวยิ้มกว้าง เก็บเอาเงินหนึ่งตำลึงใส่ในถุงผ้า “มีสิ มีข่าวลืออีกสองข่าวที่นางเป็คนทำให้แพร่กระจายในเมืองหลวง”
“เอ๋ สองข่าวเลยหรือ” หยางหลีเหว่ยหน้าเคร่ง
“ใช่ เมื่อครู่ คุณชายผู้นี้จ่ายมาแล้วหนึ่งตำลึง ถ้าอยากรู้เื้ัทั้งสองข่าวก็ต้องจ่ายเพิ่มมาอีกหนึ่ง”
คราวนี้เป็หยางหลีเหว่ยที่ควักเงินเพิ่มออกมาเอง “ได้ ข้าจ่ายเพิ่มเอง” พอวางเงินลงบนโต๊ะเขาก็เอ่ยด้วยสีหน้าหงุดหงิด “ท่านเล่ามาให้หมด”
สองข่าวที่เ้าของซุ้มเล่าก็เหมือนกับที่เล่าให้หลี่หยวนหยวนกับซุนมามาฟัง หยางหลีเหว่ยได้ยินก็หน้าเปลี่ยนสีเขียวสลับแดงด้วยความโมโห ซ่งสวินฟังจบก็หันไปมองหน้าสหาย เมื่อเห็นว่าหยางหลีเหว่ยกำลังเกิดโทสะก็หันไปหาคนขายข่าว
“ขอบคุณท่านป้า ข้านับว่าได้เปิดหูเปิดตาอย่างมาก คาดไม่ถึงเลยว่าข่าวลือทำลายชื่อเสียงของหนิงเฉิงอ๋อง แท้จริงเกิดจากหนี้รักของเขานั่นเอง” ซ่งสวินรีบดึงแขนให้ หยางหลีเหว่ยลุกขึ้นเดินออกจากซุ้ม
*********
ไรเตอร์แนะนำ อีบุ๊กเื่ "ฝ่ามิิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง" เล่ม 1 วางจำหน่ายแล้วทาง mebmarket, dek-d และ pintobook
12K
