แอสเกีย ค่อยๆเริ่มเล่าเหตุการณ์ ของวันสร้างโลกเมื่อ 3 พันปีก่อนให้ข้าฟัง สมัยนั้น ยังมีจอมมารที่แสนอ่อนโยนปกครองโลกอยู่ นามว่า กริม เขาอาศัยอยู่ในโลกนี้อย่างผาสุข และด้วยความที่เขาเป็จอมมารที่อ่อนโยน และใจดี เขาจึงไม่ทำร้ายสัตว์หรือผู้ใด ในปฐี ซึ่งลูกน้องก็เอาอย่าง นับวันเวลาที่เขาปกครองโลกได้ 1พันปี จนกระทั่งวันหนึ่ง...
จอมมาร กริม ได้รับบัตรเชิญจาก เทพแห่งสงคราม ฟาเรนเซีย น้องสาวของไป๊อวี่
เขาได้ไปตามคำเชิญ เพราะมันเป็นคำเชิญที่จะกำหนดทิศทางของโลกนี้ แต่แล้ว ในงานประชุม
ฉัวะ เทพแห่งสงครามฟาเรนเซีย ได้ใช้จังหวะหนึ่งที่จอมมารกริมเผลอ สังหารเขาด้วยดาบ { Burning dragon } และชิงตำแหน่งผุ้ปกครองโลกมา
และหลังจากการตายของ จอมมารกริม ในคืนนั้น เทพแห่งสงครามฟาเรนเซีย ก็ได้ยกทัพบุกโจมตี พวกปีศาจอย่างสายฟ้าแลบ
พวกเราล้มตายมากมาย แต่ก็ยังมีปีศาจบางตน ตีฝ่าหนีออกมาได้ ซึ่ง 1ในนั้น คือข้าเอง
พวกเราที่เหลือรอดได้สืบเจตนาของ เทพแห่งสงครามฟาเรนเซีย จึงทำให้รู้ว่าเธอ ไม่ปรารถนาให้ โลกพัฒนาต่อไป อารยธรรมของมนุษย์และปีศาจควรหยุดยั้ง หลังจากการปกครองโลกของเทพ แห่งสงครามฟาเรนเซีย โลกก็เข้าสู่ยุคมืด ผุ้คนได้เรียนรู้เวทย์อย่างจำกัดเท่าที่ ฟาเรนเซียต้องการให้รู้ และต้องเป็นข้ารับใช้นาง ทุกปี จะมีการสังเวยหญิงสาวกว่า 1พันคน จากทุกอาณาจักร เพื่อเป็นเครื่องเซ่นให้กับนาง
แอสเกีย กล่าวมาถึงตอนนี้ เขาก็ไม่กล่าวอะไรต่อ เพียงแต่ร้องไห้ออกมา เพราะเขาใกล้ถึงการสิ้นอายุขัยแล้ว
" พ่อหนุ่ม ได้โปรด ได้โปรดปราบเทพ ฟาเรนเซียด้วย " แอสเกีย กล่าว แล้วมอบพลังทั้งหมดในตัวเขาให้กับข้า
วิ้ง วิ้ง วิ้ง
พลังมืด มากกว่า 100 เปอเซ็น ได้ไหลเข้ามาในตัวข้า จนข้าสลบไป หลายวัน จนกระทั่ง วันที่ 3 ที่ข้าฟื้นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงเรียกของไป๊อวี่
" ตื่นได้แล้ว เจ้าขี้เซา " ไป๊อวี่ ตะโกนและโชว์ หญ้าหนวดแมวนางฟ้าให้ข้าดูจำนวนหนึ่ง
" เจ้าเก็บได้มากขนาดนี้เลยเหรอ " ข้าตะลึงในความสามารถของเธอ
" ฮะ ฮะ ฮ่า เจ้าต้องขอบคุณข้านะ เพราะข้า เจ้าเลยไม่ต้องเก็บหญ้าหนวดแมวนางฟ้าอีกแล้ว " ไป๊อวี่กล่าว
แล้วพวกเราทั้งสองคนก็พากันออกไปจากถ้ำ ซึ่งตอนหลังข้าถึงรู้ว่า ถ้ำนี้ชื่อ อรูเดีย 1 ในสถานที่ลี้ภัยของพวกปีศาจ
" ทุกอย่างก็ดูผาสุขดีอยู่หรอก แต่ ไม่มีการพัฒนาใดๆเกิดขึ้นเลย มนุษย์ยังคงย่ำต๊อกอยู่ที่เดิมตลอด 3พันปี " คำพูดนี้ของแอสเกีย ยังคงแว่วอยู่ในโสตประสาทของข้า
.
.
ณ บ้านของนิคุ
ข้ากลับมาที่เมือง อิเดเรีย และครุ่นคิดอยู่ตลอดคืน มันจะเป็นไรมั๊ย ถ้าข้าไม่รักษาสัญญากับแอสเกีย เรื่องการปราบ เทพ ฟาเรนเซีย เพราะมันไม่ใช่ธุระของข้า
ในขณะนั้นเอง ไป๊อวี่ยังคงต้มยาที่สกัดจากหญ้าหนวดแมวนางฟ้าอยู่ จนมันกลายเป็น ยาเม็ดเซียน ที่สามารถรักษาอาการของนิบันได้
" เอาล่ะ ให้พ่อของเจ้ากินยานี่ แล้วนอนพักซัก 3วันก็หายแล้ว " ไป๊อวี่กล่าว อย่างกับนางฟ้าผู้แสนใจดี
" ขอบคุณค่ะ ขอบคุณท่านมาก " นิคุ กล่าวขอบคุณแล้วให้พ่อรีบกินยา แล้วนอนพัก
30 นาทีต่อมา...
" นี่ไป๊อวี่ขอถามอะไรหน่อยสิ ถ้าหากน้องสาวเจ้ากลายเป็นศัตรู ของข้า เจ้าจะช่วยข้าสู้กับนางมั๊ย " ข้าถามไป๊อวี่ ออกไปตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อม
" เรื่องนี้ขอข้าคิดดูก่อน เพราะเธอก็ดูแลโลกนี้ดี ไม่มีสงครามเลย ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา " ไป๊อวี่กล่าว
" แต่มนุษย์ ไม่ได้พัฒนา อารยธรรมเลย ดูไปแล้ว โรงเรียน ก็คงสอนแต่คำสอนเก่าๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น " ข้าถามไป๊อวี่
" อย่าคิดมากเลย นอนเถอะ พรุ่งนี้เช้าเรายังต้องทำงานอีก เจ้ามาที่โลกแฟนตาซีนี้ เพื่อหางานทำไม่ใช่เรอะ " ไป๊อวี่
" อืม "
และแล้ว 1 ราตรีกาลก็ได้ผ่านพ้นไป
ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม โลกก็ยังเดินหน้าต่อไปแบบเดิมๆ
ไป๊อวี่และข้า ออกแสดง โอฮาโอ้ และร้องเพลง เปิดหมวกหาตังค์ โดยมีนิคุ มาเต้นอยู่หน้าเวทีใส่ชุดมาสค๊อตแมว เรียกลูกค้า
และข้าก็ลืมเรื่อง ของ แอสเกียไป ในเวลาไม่นาน
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
6K
![[มี E-Book] ดรุณีแสนชัง (ชุด ดรุณีครองหยก)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667719449_42650549.webp)
