ตอนที่ 12 น้ำสมุนไพร
เมื่อเมญ่าเดินจากไปแล้ว แมนกับฝ้ายก็รีบเข้าไปจัดการกับงานในครัวจนเสร็จเรียบร้อย แล้วพากันกลับไปยังห้องพักของตัวเอง
วันต่อมา แมนใช้ชีวิตตามปกติ ทำหน้าที่คนขับรถและดูแลรถยนต์ให้ดีแบบทุกวัน จนมาถึง่เย็น เป็เวลาที่ฝ้ายจะมาเตรียมทำอาหารค่ำในครัวของคฤหาสน์ ซึ่งแมนก็มีแผนบางอย่างจึงแอบมารอเธออยู่ที่นั่น
เมื่อฝ้ายมาถึงห้องครัว แมนก็รีบเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม ฝ้ายใแต่ก็ยอมรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ
“คิดถึงจัง...วันนี้พี่ไปขับรถข้างนอกทั้งวันไม่ได้เจอเลย”
เขาเอ่ยขึ้น
“อย่าค่ะพี่แมน เดี๋ยวคนอื่นเห็น”
ฝ้ายตอบอย่างเขินอาย แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะจูบตอบเขา
“เดี๋ยววันนี้พี่ช่วยทำกับข้าว พี่จะได้อยู่กับฝ้ายไง”
แมนกล่าวขึ้น
“ก็ได้ งั้นพี่ไปหยิบเนื้อหมูให้หน่อย”
ฝ้ายตอบรับพร้อมเริ่มใช้งานแมน
“รับทราบครับ”
แมนตอบ
แต่แทนที่จะเดินไปหยิบหมู เขากลับยื่นมือไปบีบคลึงหน้าอกของฝ้ายแทน ฝ้ายหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วตีแขนเขา
“นี่...ฝ้ายไม่ใช่หมูนะ”
แมนหัวเราะชอบใจ
“โทษที พี่เบลอ ๆ”
ในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังหยอกล้อกันอย่างออกรส เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาในครัวก็ทำให้แมนหยุดมือในทันที
“อ้าว...แมน มาทำอะไรในครัว”
วาสนาเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“พอดีวันนี้อยากมาช่วยฝ้ายทำกับข้าวน่ะครับ”
แมนตอบอย่างสุภาพ
“ก็ดีนะ จะได้เสร็จเร็ว ๆ วันนี้ฉันแอบหิวอยู่ด้วย”
วาสนาพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ถ้าเสร็จแล้วก็เรียกฉันด้วยนะฝ้าย”
“ได้เลยค่ะคุณนาย”
ฝ้ายตอบรับอย่างนอบน้อม แล้ววาสนาก็เดินออกไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อเปิดทีวีดู
แมนกับฝ้ายจึงเริ่มลงมือทำอาหารกันอย่างจริงจัง แต่ระหว่างที่ทำอาหาร แมนก็แอบใช้มือลอบบีบก้นและหน้าอกของเธอเป็ระยะ ๆ ทุกครั้งที่เธอหันหลังให้ เขาก็จะจู่โจมเธออย่างรวดเร็ว
แม้จะไม่สามารถเล้าโลมเธอได้อย่างเต็มที่นัก เพราะมีวาสนาอยู่ใกล้ ๆ แต่การได้ััร่างกายฝ้ายเช่นนี้ ก็พอที่จะช่วยบรรเทาความหื่นกระหายที่อยู่ในใจของแมนลงไปได้บ้าง
และเมื่อเวลาผ่านไปจนในที่สุด ทั้งแมนและฝ้ายก็ทำอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย
แต่ฝ้ายยังไม่หยุดมือ เธอไปหยิบเหยือกใส่น้ำสมุนไพรชนิดหนึ่งที่ต้มเอาไว้มาเตรียมใส่แก้วให้วาสนา
แมนมองดูอย่างสงสัย เพราะเขาไม่คุ้นเคยกับน้ำแก้วนี้เลย จึงเอ่ยถามขึ้น
“นี่น้ำอะไรเหรอฝ้าย”
“นี่หรอมันเป็น้ำสมุนไพร มันช่วยให้นอนหลับ เพราะ่นี้คุณนายนอนไม่ค่อยหลับ แต่หลังจากที่ได้กินน้ำนี่ เธอก็หลับสนิททุกคืนเลย”
ฝ้ายตอบพร้อมรอยยิ้ม
แมนพยักหน้าเข้าใจ แต่ในใจกลับคิดเื่ที่แตกต่างออกไป
“หลับสนิทเลยงั้นเหรอ…”
ความคิดชั่วร้ายบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้น ฝ้ายก็ยกสำรับอาหารไปที่โต๊ะกินข้าว วาสนาเดินมาที่โต๊ะ เห็นอาหารน่ากินก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ
“น่ากินจัง วันนี้ลูก ๆ ฉันน่าจะไม่ได้มากินด้วย งั้นแมนกับฝ้ายก็มากินด้วยกันสิ”
เธอเอ่ยชวนอย่างเป็กันเอง ซึ่งไม่ใช่เื่แปลกอะไร เพราะเธอทำแบบนี้เป็ประจำอยู่แล้วเมื่อไม่มีใครกินข้าวด้วย
ฝ้ายตอบตกลงอย่างยินดี แต่แมนกลับพูดขึ้นว่า
“พอดีผมมีธุระนิดหน่อยต้องขอไปจัดการก่อนนะครับ”
วาสนายิ้มตอบอย่างเข้าใจ
“โอเคจ้ะ”
แมนโค้งตัวเล็กน้อยแล้วเดินทางตรงกลับไปที่บ้านพักทันที เมื่อเข้ามาในห้องของตัวเอง เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง แล้วคิดทบทวนเื่น้ำสมุนไพรที่ฝ้ายบอก
แมนยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์
“คืนนี้…ไปเยี่ยมคุณวาสนาที่ห้องดีกว่า”