" หอมจังเเฮะ ว่าจะไม่ดื่มเเล้วเชียวนะ สงสัยนี่คงต้องลองชิมสักแก้วแล้วละ..." ต้นข้าวคิดพลางฉีกยิ้มที่มุมปาก
จากนั้นก็มองไปรอบๆร้านกาเเฟ บรรยากาศภายในร้านนั้นแลดูให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นกันเอง และยังรู้สึกถึงความสงบเสมือนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ เเถมยังมีธารน้ำไหลเล็กๆอยู่ข้างๆร้านให้ได้ฟังเสียงของน้ำไหลกันเบาๆ การจัดสรรพื้นที่ในเเต่ละส่วนนั้นค่อนข้างดีและมีความเป็นส่วนตัวเลยทีเดียว มีการใช้วัสดุที่มาจากธรรมชาติ อย่างพวกกิ่งไม้เเละใบไม้แห้ง มาประยุกต์ใช้ในการตกแต่งร้านให้ดูมีความน่าสนใจยิ่งขึ้น
" การแต่งร้านดูน่าสนใจดีจัง ให้บรรยากาศร้านกาแฟที่ดูสงบและอบอุ่นจริงๆ เเถมยังมีธารน้ำไหลอยู่ข้างๆอีกด้วย นี่ถ้ามีสปา ปลาคงจะฟินไม่น้อยเลยนะนี่..." ต้นข้าวคิดจินตนาการไปถึงตนเองกำลังนั่งจิบกาแฟ แล้วเอาเท้าจุ่มน้ำที่มีปลาเล็กปลาน้อยมารุม ล้อมเท้าของตนในธารน้ำ
ต้นข้าวทำหน้าชวนฝันอยู่หลายวินาที เขาก็เรียกสติตนเองกลับมา พลางหันไปมองสำรวจผู้คนภายในร้าน
" ว่าเเต่ลุงหลงแกนั่งอยู่ตรงไหนล่ะนี่...อ๊ะ! น่าจะเป็นลุงคนนั้นเพราะดูเหมือนจะเป็นคนที่สูงวัยที่สุดละในร้านตอนนี้ละ..."ต้นข้าวพึมพำออกมา แล้วเดินตรงไปยังพื้นที่นั่งริมธารน้ำที่มีลุงอายุราวๆ 50 กว่า รูปร่างสันทัดนั่งอ่านหนังสือเล่มเล็กๆอยู่
" สวัสดีครับ นี่ใช่ลุงหลงหรือป่าวครับ..." ต้นข้าวเอ่ยถามออกมา ลุงหลงที่กำลังยิ้มเล็กยิ้มน้อยจากการอ่านหนังสืออยู่ ก็ได้หยุดอ่านพลางเงยหน้าหันไปมองตามแหล่งที่มาของเสียง
" ใช่เเล้วล่ะหนุ่ม นายคือคนที่จะเข้าป่าวันนี้ใช่มั๊ยล่ะ แล้วก็นะ...วางกระเป๋าลงก่อนละกัน เห็นเเล้วหนักเเทนเลย ขนอะไรมาเยอะเเยะขนาดนั้น นี่คงไม่ได้คิดจะย้ายบ้านมาอยู่ที่นี่เลยใช่มั๊ย?...ฮ่าๆ มาๆนั่งลงก่อน..." ลุงหลงพูดพลางหัวเราะออกมา สร้างบรรยากาศชวนให้สนิทสนมกันมากขึ้น ของคนแปลกหน้าสองคนที่ต้องเดินทางร่วมกันในป่าในวันนี้
" ฮ่าๆ ผมเผลอซื้อของมาเพิ่มช่วงเดินทางมาที่นี่มากไปหน่อยน่ะครับ ก็เลยเป็นอย่างที่ลุงเห็นนี่เเหละ..." ต้นข้าวพูดพลางจัดแจงเอากระเป๋าใบใหญ่ที่เเบกไว้ลงมาวางบนพื้นของร้าน เเล้วขยับเดินไปนั่งบนเก้าอี้ไม้ทรงยาวไร้พนักพิงฝั่งตรงข้ามกับลุงหลง
" กินข้าวกินปลามาหรือยังล่ะ เรายังพอมีเวลา ถ้ายังไม่ได้กินอะไรก็ไปกินก่อนได้ วันนี้ต้องใช้พลังงานเยอะนะ เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปซะก่อน " ลุงหลงพูด
" ยังเลยครับลุง งั้นเดี๋ยวผมไปตักข้าวต้มทรงเครื่องที่ทางรีสอร์ทเตรียมไว้ให้มาทานก่อนดีกว่า ว่าเเต่นอกจากข้าวต้ม เขามีปลาให้กินด้วยหรอครับ ไม่เห็นพนักงานบอกผมเลย..." ต้นข้าวพูดพลางทำหน้าตาสงสัยในคำพูดของลุงหลง
ลุงหลงชะงักพร้อมหันมองไปยังหนุ่มตรงหน้าอย่างขำขัน
" ฮ่าๆๆ....กินข้าวกินปลา มันเป็นสำนวนที่คนเราใช้พูดไถ่ถามกัน ไม่เคยได้ยินหรือไงเราน่ะ เป็นคนไทยหรือป่าวเนี่ย..." ลุงหลงพูด
" อ่อ...ผมไม่เคยได้ยินน่ะครับ ปกติผมได้ยินเเต่คนพูดกันว่า " กินข้าวมาหรือยัง " มากกว่า ความรู้ใหม่สำหรับผมเลยนะนี่ลุง ฮ่าๆๆ..."
ต้นข้าวขำออกมาแก้ความเขินอาย จากนั้นก็เดินไปสั่งกาแฟร้อนที่เคาน์เตอร์ร้านกาแฟ ในระหว่างรอก็เดินไปตักข้าวต้มที่จุดบริการ ในมุมหนึ่งของร้านกาแฟมาถ้วยหนึ่ง กับขนมขบเคี้ยวใส่จานมานิดหน่อย ก่อนจะเดินเอาไปวางไว้ที่โต๊ะที่นั่งกับลุงหลงเมื่อสักครู่นี้ แล้วกลับไปนั่งรอเอากาเเฟที่สั่งไว้ไม่นานกาเเฟก็พร้อมเสริฟ ต้นข้าวถือถ้วยกาเเฟร้อนเดินกลับไปนั่งที่เดิม เขานั่งลงพร้อมกับยกถ้วยกาเเฟร้อนที่มีควันลอยขึ้นมา เเล้วสูดดมกลิ่นของกาเเฟเข้าไปเพื่อที่จะสัมผัสกับบางสิ่งบางอย่าง
" กลิ่นหอมดีจัง นี่ต้องทำมาจากเมล็ดกาเเฟที่คุณภาพสูงอยู่พอสมควรเลย..." ต้นข้าวคิดในใจ
" ลองชิมดูสิ กาเเฟของที่นี่ อร่อยที่สุดในระแวกนี้เเล้วล่ะ น่าเสียดายที่เจ้าของร้านไม่ต้องการขยายสาขา เขาเป็นพวกชอบอยู่แบบพอเพียงน่ะ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจากสิ่งที่ทำ มากกว่าจะไปนั่งนับ นั่งบริหารเงินจนไม่มีเวลาหาความสุขให้กับตัวเองและครอบครัวน่ะนะ..." ลุงหลงพูดออกมาเเล้วยิ้มให้กับต้นข้าว
ต้นข้าวได้ยินดังนั้นก็อดคิดถึงตนเองไม่ได้ ตัวเขาเองที่เคยอยู่บนจุดสูงสุดของการทำอาหาร มีชื่อเสียงไปทั่วโลก ทำธุรกิจทุกอย่างในวงการอาหารที่สามารถทำเงินให้เข้ากระเป๋าได้ มีเงินทองมากมายเเต่กลับไม่มีเวลาที่จะหาความสุขให้ตัวเอง ที่ผ่านมานอกจากฝังตัวเองอยู่เเต่ในห้องครัวกับบริษัทร้านอาหารเเล้วก็ไม่มีเวลาให้กับสิ่งไหนเลย
" คงต้องขอบคุณเพื่อนรักเเสนดีที่ได้หักหลังเรา ถ้าไม่อย่างนั้นแล้ว เราคงไม่มีโอกาสที่จะได้พบเจอกับมุมมองใหม่ๆในชีวิตเลย... ความสุขในชีวิตอย่างนั้นหรอ?..." ต้นข้าวจมดิ่งไปในความรู้สึกนึกคิดของเขาทันที
" หนุ่ม! นั่งนิ่งเเบบนั้น จะไม่ดื่มหรือไงล่ะ เดี๋ยวกาแฟก็หมดรสชาติกันพอดี เเล้วก็ระวังลิ้นจะพองเพราะความร้อนด้วยล่ะ เดี๋ยวจะพาลให้กินข้าวต้มไม่อร่อยกันพอดี อ่อ..เเล้วก็ถ้ากินข้าวต้มหมดเเล้วไม่พออิ่ม ก็ไปตักเพิ่มได้นะ มันฟรี!...ฮ่าๆๆ" ลุงหลงพูดพร้อมกับขำออกมา เมื่อเห็นต้นข้าวสะดุ้งตกใจที่โดนสะกิดเตือน
" แหะๆ ขอโทษทีครับ พอดีผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย เดี๋ยวผมจะทานให้หมดอย่างเร็วเลย ว่าเเต่...ลุงหลงทานอะไรมาหรือยังล่ะครับ มื้อเช้านี่สำคัญนะลุง ไม่ทานข้าวเช้าเเก่ตัวไปอาจเป็นโรคอัลไซเมอร์ได้เลยนะครับ..." ต้นข้าวตอบกลับไปพร้อมกับเอ่ยถาม ลุงหลง
" โอ่ย...ไม่ต้องห่วง เมียลุงที่บ้านทำอาหารเช้าให้กินตังเเต่ไก่โห่เเล้ว สบายพุงอยู่ทุกวันนั่นเเหละ เดี๋ยวถ้ามีเวลาหลังจากเดินป่าเเล้วลุงจะพาไปที่บ้านลุงละกัน จะได้ลองชิมฝีมือทำอาหารของเมียลุงดีมั๊ย อร่อยอย่าบอกใครเชียวล่ะ..." ลุงหลงยิ้มกริ่มใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ
" ได้เลยครับ..." ต้นข้าวตอบ
เมื่อรับรู้กลิ่นของกาเเฟเเล้ว จากนั้นเขาก็ค่อยๆจิบกาเเฟร้อนในมือ ให้ลิ้นสัมผัสกับรสชาติขมและฝาดที่เป็นเอกลักษณ์ของเครื่องดื่มประเภทนี้ เขาหลับตาลงพิจารณารสชาติของกาเเฟ เเละพยายามนึกถึงภาพกรรมวิธีการผลิตของกาแฟแก้วนี้สัมผัสของลิ้นของเขานั้นไม่เหมือนกับของคนทั่วไป มันมีความพิเศษตรงที่สามารถเเยกเเยะเเละประเมิณชนิดของวัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารจานนั้นๆได้ ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือเครื่องดื่มประเภทไหน เพียงเเค่ได้ลองชิมเขาจะเห็นภาพร่างของชนิดส่วนผสมเเละขั้นตอนวิธีการปรุงในเเบบต่างๆได้อย่างแม่นยำเลยก็ว่าได้
" น่าจะเป็นด้วยเมล็ดกาเเฟออร์เเกนิคคุณภาพสูงกับกรรมวิธีการคั่วเมล็ดที่พิเศษ ถึงได้ดึงเอารสสัมผัสที่อยู่บนลิ้นออกมาได้ดีขนาดนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมลุงหลงถึงได้บอกว่าเป็นกาเเฟที่อร่อยที่สุดในระเเวกนี้..." ต้นข้าวคิดพร้อมกับเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าออกมา...
___________________________________________________
* ลูกฟัก : เป็นส่วนประกอบที่อยู่บนตัวของบานประตูและหน้าต่าง โดยมีกรอบบานฯครอบไว้
206
