อี้เฉิน กับ ซีเยว่ที่ซุ่มโจมตีศิษย์สำนักเพลิงผลาญ มาตลอด2วันเต็ม แทบไม่ได้พักหายใจ แต่พอเข้าวันที่3 พวกเขาจึงเริ่มเก็บออมแรง ไว้ต่อสู้ในศึกหนักหน่วงที่จะมาถึง 2-3 วันข้างหน้า เกรงว่าไม่ช้าผู้คนจะยุบลงฮวบฮาบ จนเหลือ50คนในอีกไม่กี่วัน
เสียงกลุ่มสำนักเพลิงผลาญไล่ล่าผู้คน เสียงดังออกมาก้องไม่มีขาดสาย ก่อนพวกอี้เฉินจะเริ่มนั่งปิดขั้นพลัง สะสมประสบการณ์ ไปพลางเพื่อรอจังหวะ่ชิง โชคโอกาสของพวกเขา
เพียงวันเศษที่อี้เฉินเปิดเปลือกตาขึ้นมา เขาก็บอกกล่าว ซีเยว่ที่ปิดขั้นพลังทันที ครั้นเห็นว่าเสียงต่อสู้ เริ่มดังขึ้น ใกล้พวกเขาเข้ามาทุกที “พี่ซีเยว่ ท่านคอยไล่หลัง ข้ามาห่างๆ หน่อย ข้าจะให้ท่านคอยช่วยโจมตีระยะไกล สนับสนุนข้า พี่ซีเยว่ท่านคิดเห็นว่าเช่นไร”
สีหน้าซีเยว่เห็นได้ชัด อยากจะไปพร้อมกับอี้เฉิน นางกล่าวไต่ถามเด็กหนุ่มออกมาทันที “มันจะไม่เสี่ยงเกินไปหรือน้องอี้เฉิน ให้เ้าไปประจัญบาน แนวหน้าเพียงลำพังเช่นนี้”
อี้เฉินคลี่ยิ้มออกมากว้าง เขามีวิชาัทะยานนภา ที่สามารถหนีออกมา จากวงล้อมได้ตลอดเวลา แถมเขายังมีวิชากายาั จึงมีความมั่นใจหลายส่วน ที่จะทนรับการโจมตีได้
ซีเยว่ นางถอนหายใจออกมายาว ครั้นเห็นสายตาแน่วแน่เด็กหนุ่ม “เอาเช่นที่เ้าว่าก็ได้อี้เฉิน”
อี้เฉินพยักหน้าเป็สัญญาณ บุก พวกเขาลงต้นไม้ไปได้ ก็ตะลุยฝีเท้าไปยังฐานที่มั่น ลูกศิษย์สำนักเพลิงผลาญทันที หมายมั่นจะลดจำนวนคนให้มากที่สุด
ในวินาทีที่เข้าสู่การปะทะ อี้เฉินสำแดงวิชาทั้งหมดที่มี ทั้งวิชากายาั วิชาอสูรคลั่ง ทำให้พลังอี้เฉินพุ่งพรวดพราด ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กายาเต็มไปด้วยเกล็ดสีดำทมิฬ พร้อมฝ่ามือที่มีกรงเล็บแหลม ฉีกกระชากกลุ่มลูกศิษย์ สำนักเพลิงผลาญ จนแตกกระเจิงในไม่กี่เสี้ยวอึดใจ
พวกที่เหลือต่างก็หัวใจสั่นสะท้าน ด้วยความหวาดกลัว หลังพิงกันตั้งรับการโจมตีของอี้เฉินอย่างจนปัญญา เมื่อกำปั้นอี้เฉิน บุกทะลวง หมุนแขนเหวี่ยงหมัดกระแทก ศิษย์สำนักเพลิงผลาญ จนตายตกไปหลายคน แขนขาลอยปลิวกระเด็นออกไปทั่ว ราวกับอสูรคลั่ง จวนพวกเขานึกว่าอสูรบุกโจมตี
เนื้อตัวเส้นผมสีขาวอี้เฉินบัดนี้ อาบไปด้วยเื ที่สาดกระเซ็น ย้อมผมเขาจนกลายเป็สีแดงฉาน ทว่าเมื่อพวกเขา ละสายตาจากอี้เฉิน ก็จะถูกซีเยว่ส่งดอกธนูแสงเข้าจัดการ แต่ภายในใจซีเยว่ตกตะลึงไม่น้อย ไม่เคยเห็นวิชาที่อี้เฉินสำแดงเช่นนี้มาก่อน ราวกับนางเห็นอี้เฉิน เป็ลูกัตัว น้อยๆ ไล่ฆ่าสังหารผู้คน
จนตอนนี้อี้เฉิน ที่สำแดงวิชาทั้งหมด ของเขาออกมา น่าจะพอต่อสู้ข้ามขั้น กับขั้น ก่อกำเนิดระดับต้นได้ เขาบุกทะลวงเข้าไปถึงข้างใน ฐานที่มั่น ศิษย์สำนักเพลิงผลาญ จนทำให้ศิษย์อนุชนต่างพากันหวาดกลัว
บางคนยังคิดว่าอี้เฉินเป็สัตว์อสูรเสียด้วยซ้ำ “บัดซบ!! มันตัวอะไรกันแน่ รีบถอยไปรวมกลุ่มกับศิษย์คนอื่นๆ เร็วเข้า!!”
อี้เฉินที่ไล่ล่าเข้าไปด้านในอย่างไม่หยุดยั้ง ส่งให้กายเนื้อเขามีเกล็ดหลุดลอกออกมาเป็แผ่นๆ เพียง100 ลมหายใจอี้เฉินก็ถูกปิดล้อมอย่างสมบูรณ์ จนเขาต้องแค่นเสียง ชิ!! ออกมาอย่างไม่พอใจ พร้อมเส้นผมสีแดงที่สะบัดโยกไหวไปกับสายลม
อี้เฉินยิ่งต่อสู้ พลังของเขา ยิ่งรุนแรงพลุ่งพล่าน ด้วยวิชาอสูรคลั่งทุกครั้ง ที่เหวี่ยงหมัด เหมือนมีัพุ่งทะยานร่างออกไป เขตแถวนั้นอาบนองไปด้วยโลหิตสด เป็สายสาดกระเซ็นออกไปทั่ว
ก่อนอี้เฉินจะล่าถอย ออกจากการต่อสู้ เมื่อเขาสำแดงวิชาอสูรคลั่งนานเกินไป อาจส่งผลเสีย ทำให้เขาาเ็หนักได้ เมื่อร่างอี้เฉินหายวับออกไป ราวกับภูตพราย เมื่อขับเคลื่อนวิชาเคลื่อนที่ ัทะยานนภา เหล่าศิษย์สำนักเพลิงผลาญ พวกเขาต่างก็เดือดดาลบ้าคลั่ง คิดว่าจะจัดการอี้เฉินได้อยู่แล้วเชียว เสียงแผดคำราม ย๊าก!! พวกเขาดังออกมาก้องผืนป่า ด้วยความเสียดายสุดแสน
อี้เฉินที่หายเข้าไปภายในป่าทึบ พร้อมกับซีเยว่ เขารีบยกเลิกการใช้วิชาอสูรคลั่งออกทันที เสี้ยวฉับพลันนั้นทำให้อี้เฉินกระอักเืสด ออกมาคำใหญ่ ดิ้นทุรนทุรายในทันใด เมื่อความเ็ปที่บ้าคลั่งแล่นพล่าน ขลับให้ดวงตาอี้เฉินเป็สีแดงเื น่าหวาดกลัวไปหลายเท่า ก่อนจะค่อยๆ ครองสติของเขาเอาไว้ได้ พร้อมกับกัดฟันเอาไว้แน่น ไม่ให้เสียงเล็ดลอด เข้าไปถึงหูของหมู่ชน
ซีเยว่รีบเข้าไปพยุงร่างอี้เฉินขึ้นมาทันที “เ้าเป็อย่างไรบ้างอี้เฉิน มันเป็ผลข้างเคียง วิชาเ้าหรือ!!” นางที่กวาดสายตาคมกล้า พอจะเข้าใจ เหตุใดอี้เฉินถึงมีพลังพรวดพราด รุนแรงขึ้นมา เกรงว่าจะเกี่ยวกับวิชาที่เขาสำแดง
อี้เฉินมีท่าทีเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด ก่อนบอกกล่าวออกมา “ข้าไม่เป็ไร พี่ซีเยว่ หากไม่ได้ท่านคอยช่วยโจมตีสนับสนุน เกรงว่าการต่อสู้ จะยากลำบากยิ่งกว่านี้”
หญิงสาวยิ้มพร้อมพยักหน้า “อืมๆ ตอนนี้เราหาที่หลบซ่อนก่อนเถอะ”
อี้เฉินเองก็เห็นด้วย ปราณพลังภายใน ทะเลความรู้พวกเขายามนี้ หดหายไปมากมายไม่ใช่น้อย หากเจอการปะทะที่หนักหน่วงอีกสักครั้ง พวกเขาคงหมดสิ้นปราณพลัง ไร้ทางต่อต้านเป็แน่
ภายนอกศิลาฝึกา บริเวณศาลารับรอง ต่างแตกตื่นเพียง ไม่กี่ร้อยลมหายใจ ศิษย์อนุชนของสำนักเพลิงผลาญ เกือบ80ชีวิต ถูกส่งออกมาจากศิลาฝึกา ในเวลาที่ไม่ห่างกันมากนัก เห็นได้ชัด พวกเขาถูกโจมตีในเวลาไล่เลี่ยกัน สีหน้าแววตาพวกเขาหวาดกลัว ซีดเผือดออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ผู้าุโลำดับที่หนึ่งสำนักเพลิงผลาญ เขาเริ่มสีหน้าแววตาไม่ค่อยสู้ดีนัก เข้าไปซักถาม เหล่าศิษย์ภายในสำนักทันใด “พวกเ้าเกิดอะไรขึ้นหรือ?”
เหล่าศิษย์ราวกับคนยังไม่ได้สติ ต่างพูดเป็เสียงเดียวกัน “อสูรผมแดงไล่ฆ่าพวกเรา”
“ใช่ๆ มันต้องเป็สัตว์อสูรผมแดง ในป่าลึกแน่”
ผู้าุโสำนักอื่นพวกเขาหัวเราะขึ้นมาทันที “ฮ่าๆ เหมือนว่าสำนักเพลิงผลาญ จะถูกฟ้าดินลงโทษแล้วล่ะ”
แต่ก็เป็เื่ที่เป็ไปได้ ที่จะมีสัตว์อสูร เข้าโจมตีสำนักเพลิงผลาญ ...ทว่าอีกไม่กี่ชั่วยาม ก็เกิดเหตุการณ์เดิม ซ้ำๆ พวกเขามองว่ามันเริ่มไม่ใช่แล้ว เป้าหมายเหตุใดมีแต่สำนักเพลิงผลาญที่ถูกโจมตีเล่า
จนตอนนี้ศิษย์ของ 3 สำนักหลงเหลือไม่ต่างกันมาก 50 คนเท่าๆ กัน ในระยะเวลาเพียงวันเศษ ทำให้ผู้าุโสำนักเพลิงผลาญ ที่กล่าวพูดโอหังไว้ก่อนหน้านี้ พวกเขาต่างก็มีใบหน้าเขียวคล้ำ ราวกับกินสิ่งปฏิกูลเข้าไป
ผู้าุโบางคนที่เกิดโทสะ อยากจะส่งคนเข้าไป ฆ่าอสูรผมแดง ด้วยตัวเขาเอง แต่พวกเขาทำไม่ได้ ตอนนี้จึงทำได้เพียง รอฟังข่าวดีเท่านั้น
ไม่ต้องพูดถึงเหล่าศิษย์ภายในสำนักเพลิงผลาญ ที่ถูกส่งตัวออกมาภายนอก พวกเขาต่างก็ไม่กล้าสู้หน้า อาจารย์พวกเขาแล้วตอนนี้
2K
