ลิขิตหวาน

“ไม่เป็๲ไรจิ๊บ ฉันเดินเองได้ สบายย” คนทำเก่งแค่ยืนก็เซไม่อยากรบกวนเพื่อน

มนตราเดินเกาะนู้นเกาะนี่ไปทั่ว จนกระทั่งชนกับผู้ชายร่างสูง เขาช่วยประคองเธอเอาไว้ก่อนที่จะล้มไปกองกับพื้น มนตรายิ้มหวานจนตาหยี

ชายหนุ่มคนนั้นยื่นแก้วเหล้าให้เธอ มนตรารับมาดื่มอย่างไม่คิดอะไรเพราะเธอเมาแล้ว แม้อยากจะอ้วกมากแต่คิดว่าเป็๲มารยาทจึงดื่มไปหนึ่งอึก

จากนั้นเธอขอตัวไปห้องน้ำ เดินเซไปเซามาจนกระทั่งถึงห้องน้ำเธอรีบพุ่งตัวเข้าไปที่คอห่านทันที หลังจากที่ได้อ้วกแทนที่จะดีขึ้นแต่ไม่เลย เธอยิ่งรู้สึกเวียนหัวเหมือนโลกหมุนยืนขึ้นไม่ไหวเลยนั่งแหมะอยู่ในห้องน้ำ เสียงรอบข้างกลายเป็๲เสียงที่ฟังไม่รู้เ๱ื่๵๹มันอื้ออึงไปหมด

“อื้ออ”

มนตรารู้สึกเหมือนถูกฉุดมือทั้งสองข้าง พยายามลืมเปลือกตาขึ้นแต่ก็หนักอึ้งเหลือเกิน เหมือนเห็นพี่เอริคกับเควินมาอยู่ตรงหน้า แต่จะเป็๲ไปได้ยังไงนี่มันผับนะไม่ใช่ที่บ้าน เมาจนเกิดภาพหลอนหรือนี่ แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรร่างนุ่มนิ่มก็ถูกฉุดขึ้นมาในอ้อมแขนที่แข็งแรง

“น้องน้อยเมาแล้ว”

“เด็กดื้อดูแลตัวเองไม่เป็๲ ว่าไหมเอริค”

เควินแฝดผู้น้อยเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่บอกอารมณ์ ทั้งคู่เข้ามาเที่ยวในผับกับเพื่อน ซึ่งบังเอิญเจอกลุ่มแก๊งของมนตรามาเที่ยวพอดี ทั้งคู่รู้ว่ามนตราเรียนจบแล้วและได้รับอนุญาตให้มาเที่ยว แต่ไม่คาดคิดว่าจะมาที่เดียวกัน และที่เหนือความคาดหมายคือน้องน้อยของพวกเขากำลังเมาแบบไม่ได้สติ

ถ้าแม่มาเห็นเข้าคงหัวใจวายตายแน่!

“อื้อ ไม่เอา ไม่ไปปะ.. ปล่อยฉ้านน” คนเมาไม่ได้สติดิ้นขลุกอยู่ในอ้อม