ตอนที่ 13 ประชดแฝง (1)
จ้าวซูเฉี่ยวเป็อี๋เหนียงอู่เวยเป็บุตรสาวในอนุ ควรทำความเคารพอู่เย่ว์ ทว่าพวกนางไม่เพียงแต่จะไม่ทำความเคารพเมื่อครู่ยังทำท่ารับการเคารพจากอู่เย่ว์อย่างเงียบๆ อีกทั้งยังเป็ต่อหน้าทุกคน นี่ก็คือการไม่รู้กาลเทศะอย่างแท้จริงปกติอิ่นซื่ออยู่บ้านเป็อย่างไร ผู้เฒ่าอาจไม่เห็น ตอนนี้เหตุการณ์เกิดขึ้นซึ่งๆ หน้าสถานการณ์ย่อมต่างกัน อู่เย่ว์ก็แค่พูดเตือนเขา เดิมทีสองแม่ลูกคู่นี้มาอยู่ตรงนี้ก็ไม่ใช่เื่ที่เหมาะสมอยู่แล้ว
“เฉี่ยวอี๋เหนียงกับโหรวฮุ่ยมาทำอะไรที่นี่”เดิมทีผู้เฒ่าไม่สนใจเื่จุกจิกของสตรีภายในจวน ทว่าเมื่ออู่เย่ว์พูดออกมาเช่นนี้เขาถึงได้รู้สึกว่าไม่เหมาะสมอี๋เหนียงกับลูกอนุของบ้านรองยังมาไม่ได้ทำไมอี๋เหนียงกับลูกอนุของบ้านใหญ่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้
เขาทำงานอยู่ในราชสำนักมาหลายปีย่อมมีบุคลิกความน่าเกรงขามติดตัว พอจ้าวซูเฉี่ยวกับอู่เวยได้ยินก็ตัวสั่น
อิ่นซื่อรีบพูดขึ้น“เกิดเื่ใหญ่กับซูหนิงขนาดนี้ พวกนางเป็ห่วงมาก ข้าเพิ่งเรียกพวกนางมาถึงอย่างไรซูหนิงก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ก็แค่มาดูให้วางใจ”
อู่เย่ว์พูดต่อทันที “ท่านย่าพูดถูกอี๋เหนียงดีต่อหลานเหมือนแม่แท้ๆ น้องรองก็เป็เหมือนน้องสาวแท้ๆ ของหลาน...”
จ้าวซูเฉี่ยวได้ฟังสีหน้าก็เปลี่ยนไปอู่หรงปี่ตวาดขึ้นอย่างดุดัน “เหลวไหล อี๋เหนียงก็คืออี๋เหนียงท่านแม่ของเ้าคือเล่ออี๋จวิ้นจู่ สถานะสูงส่ง คำพูดของเ้าถือเป็ความผิดมหันต์...”
มีเพียงครอบครัวสามัญธรรมดาเท่านั้นถึงจะพูดทำนองว่าแม่เลี้ยงก็เหมือนแม่แท้ๆได้ ยิ่งเป็ตระกูลสูงศักดิ์ก็ยิ่งถือสาเื่ใครหลวงใครอนุอย่างไรเสียอู่หรงปี่ก็เกิดในจวนกั๋วกงเมื่อเทียบกับอิ่นซื่อแล้วความตระหนักรู้ในเื่นี้ย่อมแตกต่างกันมาก
ท่าทางของอู่เย่ว์ราวกับใกลัวนางก้มหน้าลงพลางพูด “ซูหนิงผิดไปแล้ว ขอท่านปู่อย่าโกรธหลาน ซูหนิงจะจดจำไว้ว่าอี๋เหนียงก็คืออี๋เหนียงน้องสาวในอนุก็คือน้องสาวในอนุ เื่ความรู้สึกเป็เื่รอง กฎระเบียบในครอบครัวเป็เื่เคร่งครัดหากละเลยจัดลำดับความสำคัญผิดก็จะกลายเป็ที่น่าขบขันของผู้อื่น”
สีหน้าของอิ่นซื่อก็เริ่มจะแย่ลงเมื่อครู่ตอนได้ยินว่าอู่เย่ว์กลับมา จ้าวซูเฉี่ยวกับอู่เวยอยู่ในเรือนของนาง เป็นางที่บอกให้มาเองตอนนั้นก็ไม่เห็นว่ามีอะไรไม่เหมาะตอนนี้พอผู้เฒ่าตำหนิออกมาแบบนี้ถือเป็การหักหน้านางวันหน้านางยังจะมีบารมีหลงเหลือให้ดูแลในจวนได้อีกหรือ “หาใช่เื่ใหญ่โตอะไรไม่ไม่ถึงกับต้องเข้มงวดเพียงนี้”
อู่เย่ว์ลอบถอนหายใจ ที่สุดแล้วอิ่นซื่อก็ยังคงไม่เข้าใจในใจของอิ่นซื่อยังคงนึกถึงแต่ตัวเอง นึกถึงแต่อำนาจบารมีและความเป็ที่เคารพของตัวเองในจวนนี้ไม่ได้นึกถึงเกียรติและอนาคตของจวนกั๋วกงโดยแท้จริงเมื่อก่อนนางโกรธที่ท่านย่าไม่ชอบนางมาตลอด แต่ชาติกำเนิดของท่านย่าไม่ได้สูงส่งอู่หรงปี่ไม่สนใจเื่ภายในจวน คิดๆดูก็คงไม่เคยมีคนบอกท่านย่าว่าควรจัดการดูแลจวนอย่างไรถึงได้ถูกจ้าวซูเฉี่ยวจูงจมูกเอาได้ “ท่านย่า ท่านปู่เป็ถึงผู้าุโในราชสำนัก ท่านพ่อเป็เสนาบดีกรมพิธีการอิทธิพลของจวนติ้งกั๋วกงในยามนี้ดุจดวงอาทิตย์อันแรงกล้าในยามเที่ยงวันข้างนอกมีคนไม่รู้ตั้งเท่าไรที่รอจับผิดพวกเราอยู่ซูหนิงแค่นึกถึงคำพูดที่ตัวเองพูดผิดไปก็ยังรู้สึกหวาดกลัวไม่หายหากถูกคนเจตนาไม่ดีได้ยินเข้าแล้วพูดเสริมเติมแต่งแพร่งพรายออกไปดีไม่ดีจะกลายเป็ว่าจวนของพวกเรา้าดูถูกราชวงศ์ความผิดก็จะยิ่งใหญ่โตนะเ้าคะ”
อิ่นซื่อมองนายท่านผู้เฒ่า เห็นนายท่านผู้เฒ่าหน้าบึ้งไม่โต้แย้งเห็นด้วยกับคำพูดของอู่เย่ว์
อู่เย่ว์เห็นอิ่นซื่อเริ่มหวั่นไหวจึงรีบพูดต่อว่า“ท่านย่า ซูหนิงเคยได้ยินท่านพ่อบอกว่า สมัยก่อนตอนที่ท่านย่าแต่งงานกับท่านปู่ท่านปู่ยังเป็เพียงจิ้นซื่อหลายปีมานี้ท่านย่ากับท่านปู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกันถึงได้มีจวนติ้งกั๋วกงอย่างเช่นทุกวันนี้ ซูหนิงรู้ว่าท่านย่าจิตใจดีอยากช่วยพูดแทนเฉี่ยวอี๋เหนียง แต่ตอนนี้ท่านปู่อยู่ตรงนี้ ผิดก็ต้องยอมรับต้องลงโทษต้องปรับปรุง”
ต่อให้อิ่นซื่ออยากจะปกป้องจ้าวซูเฉี่ยวอีกทว่าตอนนี้อู่เย่ว์พูดชี้นำมาขนาดนี้ถ้าอิ่นซื่อไม่ใช่คนโง่ก็ต้องรู้ว่าเวลานี้ควรจะพูดอย่างไรแล้ว
จ้าวซูเฉี่ยวได้ฟังก็เหงื่อแตกไปทั้งตัวต่อให้นางโง่เขลากว่านี้ก็รู้ได้ว่าอู่เย่ว์หมายความอย่างไร นางกัดฟันกรอดทันใดนั้นก็คุกเข่าลง “ข้าผิดเองเ้าค่ะ เพราะเป็ห่วงคุณหนูมากเกินไปถึงได้ทำตัวไม่รู้กาลเทศะเช่นนี้”
คำพูดนั้นของอู่เย่ว์ดั่งฝ่ามือที่ตบหน้าอู่เวยเต็มแรงเมื่อเห็นท่านแม่ของตัวเองคุกเข่าบนพื้นยอมรับผิดอย่างน่าเวทนาเช่นนั้นอู่เวยก็รู้สึกเพียงว่าตัวเองที่ยืนอยู่ในห้องโถงคือตัวตลกนางอยู่ในจวนอู่ได้รับความรักจากฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเต็มเปี่ยม หลายปีมานี้ไม่มีจุดไหนที่สู้อู่เย่ว์ไม่ได้ทว่าวันนี้กลับทำให้นางเห็นแจ่มแจ้งแล้วว่า ลูกของอนุก็ยังเป็ลูกอนุ ในห้องโถงิหรงของจวนแห่งนี้นางไม่มีคุณสมบัติที่จะมายืนอยู่ที่นี่ อู่เวยกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
ทว่าต่อให้รู้สึกไม่ยอมแค่ไหนนางก็ต้องคุกเข่าตามไปอยู่ดี
“โหรวฮุ่ยก็รู้ความผิดของตัวเองแล้วไม่รู้จักดูกฎระเบียบของบ้าน ผิดก็คือผิด โหรวฮุ่ยยอมรับการลงโทษ”
เื่นี้เป็เื่ของบ้านใหญ่ทางบ้านรองนั้นได้แต่ยืนมองไม่ส่งเสียงเพียงแต่สายตาที่ฟังซื่อมองอู่เย่ว์ได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
195
