ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "พวกคุณมาทำอะไรที่นี่กัน?"ต่งเสี่ยวเสี่ยวพอจะเดาเรื่องที่เกิดขึ้นได้แต่เธอก็แกล้งทำเป็นไม่รู้อะไร "เกิดเรื่องอะไรขึ้นดึกดื่นแบบนี้?"

        เสียงดังเอะอะจนเรียกความสนใจได้ไม่น้อยยิ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาห้าทุ่มแล้วด้วย ชาวบ้านหลายคนเลยออกมายืนดูด้วยความอยากรู้

        ป้าหลิวที่อยู่บ้านข้างๆ ก็ออกมาดูเหมือนกัน

        "นี่มันกลางดึกแล้วนะเอะอะโวยวายอะไรกัน?"

        ป้าหลิวหาวหวอด เพิ่งจะเดินเข้ามาดูด้วยเขาอยากจะพูดอะไรสักหน่อย แต่ก็เห็นรอยเลือดบนขาของหลี่ซิงชางก่อน"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

        "ฉันไปที่สถานีอนามัยประจำหมู่บ้านแล้วแต่หมอหวังไม่อยู่ ตอนนี้ในหมู่บ้านมีแค่สหายต่งเท่านั้นที่จะช่วยลูกชายฉันได้!"

        หวังซิ่วฉินไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการรักษาหลี่ซิงชางให้หายดี

        เธอมีลูกชายเพียงคนเดียวถ้าลูกชายเป็นอะไรไป แล้วตอนแก่เธอจะพึ่งใครได้?

        "เข้ามาข้างในก่อนเถอะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้เรื่องทั้งหมดอยู่แล้ว ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆโลภมากลาภหายจริงๆ

        คืนนี้พวกเขาคงพึ่งไปขุมโสมมาสินะ

        พายุลูกนั้น... อาจเป็นสัญญาณจากฟ้าดินที่เกิดขึ้นเพราะพวกเขาไปขุดโสมก็ได้

        โสมร้อยปี ไม่ใช่ของที่จะขุดกันได้ง่ายๆหรอก!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวให้พวกเขาเข้าไปข้างในก่อนป้าหลิวก็เดินตามเข้าไปดูเหตุการณ์เช่นกัน เพื่อนบ้านอีกหลายคนก็ตามเข้ามา

        พอเห็นขาที่เต็มไปด้วยเลือดของหลี่ซิงชางทุกคนก็เผลอถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

        มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

        "แล้วตกลงว่าล้มท่าไหนกันแน่?"

        "กลางค่ำกลางคืนฝนตกพวกเธอไปไหนกันมา!"

        "จะโชคร้ายเกินไปแล้วมั้ง?"

        "บ่ายวันนี้ฉันก็ไม่เห็นแม่ลูกคู่นี้เลย!"

        ทุกคนพากันซุบซิบหวังซิ่วฉินกำลังกังวลเรื่องลูกชายอยู่แล้ว พอได้ยินพวกเขาพูดแบบนี้

        เธอก็หันไปด่าทอ"พวกเธออย่ามาซ้ำเติมกันนะ หัวเราะเยาะคนอื่นแบบนี้ระวังสักวันจะเจอเข้ากับตัวเอง!"

        ชาวบ้านที่ยืนอยู่ถึงกับชะงักไปที่จู่ๆก็ถูกด่ากะทันหัน

        "ฉันว่านะ หวังซิ่วฉินสมองเธอคงจะมีปัญหาแล้วมั้ง พวกเราแค่ถามว่าพวกเธอไปไหนกันมา!"

        "พวกเราแค่หวังดี แต่เธอกลับใส่ร้ายแถมยังด่าพวกเราอีก เธอคงจะไปทำเรื่องไม่ดีอะไรมาล่ะสิ?"

        หลังจากพูดจบ ป้าคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆก็ไม่อยู่ฟังให้เสียเวลา หันหลังเดินออกไปทันที

        ใครอยากดูละครน้ำเน่าแบบนี้ก็ดูไป!

        ในระหว่างที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เอาเข็มเงินและอุปกรณ์ฆ่าเชื้อโรคมา

        "พรุ่งนี้เช้าพอฟ้าสว่างค่อยให้คนไปหาของมาเพิ่มหน่อยของพวกนี้เป็นของที่ฉันใช้เปลี่ยนผ้าพันแผลให้ฉินซู่ที่บ้าน"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดจบก็หยิบกรรไกรมาตัดขากางเกงของหลี่ซิงชางก่อนบริเวณที่บาดเจ็บอยู่ที่หัวเข่าพอดี

        พอตัดกางเกงออกเมื่อเห็นบาดแผลนั้นทุกคนก็เบิกตากว้างทันที 

        "แผลใหญ่ขนาดนี้โดนตัวอะไรทำร้ายมาหรือเปล่านะ?"

        "ดูๆ แล้วน่าจะถูกหมีหรือไม่ก็หมูป่าทำร้าย!"

        "ตรงนี้ยังมีรอยงูกัดอีกด้วย!"

        ทุกคนพูดกันเซ็งแซ่ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นรอยเขียวช้ำที่แขนของหลี่ซิงชาง มันเป็นรอยที่ถูกงูกัดจริงๆ

        "หุบปากนะ!" หวังซิ่วฉินโกรธจนแทบบ้า พวกเขาเอาแต่ซุบซิบนินทาไม่หยุดแบบนี้เหมือนกำลังเอามีดกรีดแผลของเธอ

        พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็พากันเบ้ปาก

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวมองไปที่หวังซิ่วฉิน"ฉันต้องรู้ก่อนว่าแผลนี่เกิดขึ้นยังไงหรือเขาไปเจออะไรมาถึงเป็นแบบนี้ ไม่งั้นฉันรักษาให้ไม่ได้"

        "ฉัน ฉัน..." หวังซิ่วฉินไม่รู้จะพูดยังไง

        จะให้บอกว่าเธอพาลูกชายขึ้นไปขุดโสมบนเขาจนถูกงูใหญ่ที่ซ่อนอยู่ข้างโสมกัด แถมยังไปเจอหมีตัวใหญ่มาอีกงั้นเหรอ?

        ถ้าพูดออกไปแบบนั้นคนในหมู่บ้านจะต้องอยากได้โสมต้นนั้นแน่ๆ!

        "พวกเราขึ้นไปบนเขาเพื่อจะไปวางกับดักสัตว์"หวังซิ่วฉินกลอกตาไปมา "แต่พอขึ้นไปบนเขาได้สักพักฝนก็ตกพวกเราก็เลยหาที่หลบฝนกันก่อน"

        "แต่ใครจะรู้ล่ะ!"

        หวังซิ่วฉินพูดพลางตบเข่าตัวเองอย่างแรงแล้วร้องไห้โฮออกมา "พวกเราดันไปเจอกับหมีตัวใหญ่!"

        "หมีไล่ตามพวกเรามาตลอดทางลูกชายฉันวิ่งช้าไปหน่อย สะดุดล้ม ก็เลยโดนหมีทำร้าย!"

        "ฉันได้แต่คว้ากิ่งไม้ใกล้ๆเอามาป้องกันตัว หมีก็ทำร้ายฉันเหมือนกัน"

        หวังซิ่วฉินพูดพลางให้ทุกคนเข้ามาดูก็เห็นรอยข่วนที่ด้านหลังของเธอจริงๆ ทำให้เสื้อผ้าขาดหมด

        "โชคดีที่มีงูใหญ่โผล่มาเลยดึงความสนใจของหมีตัวนั้นไป ฉันก็เลยอาศัยจังหวะนั้นรีบพาลูกชายลงจากเขา"

        คืนนี้พวกเขาทั้งสองคนเหนื่อยล้าแทบตายและเกือบจะต้องตายอยู่บนเขา

        หวังซิ่วฉินพูดจบก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินโซเซมาหาต่งเสี่ยวเสี่ยว ก่อนจะคุกเข่าลง "สหายต่งช่วยลูกชายฉันด้วยเถอะ!"

        ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ตัดขากางเกงของเขาออกจนหมด บาดแผลปรากฏต่อหน้าทุกคน

        แม้แต่กระดูกก็ถูกหมีกัดจนแตกละเอียด 

        "ป้าซิ่วฉิน" ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจอย่างหนัก "ป้าก็รู้ว่าแผลที่โดนหมีกัดรักษาไม่ได้ง่ายๆ"

        "แถมเขายังถูกงูกัดอีกพิษกำลังแพร่กระจายไปทั่วร่างกาย กระดูกส่วนล่างของขาซ้ายก็ถูกกัดจนแตก"

        "ตอนนี้มีแค่วิธีเดียว" ต่งเสี่ยวเสี่ยวบีบมือพลางถอนหายใจ "ทางเดียวที่จะทำได้คือตัดขา" 

        "หา?"

        หวังซิ่วฉินได้ยินดังนั้นก็ตาเหลือกแทบเป็นลมคนรอบข้างรีบเข้ามาประคองเธอไว้ทันที

        "ตอนนี้รีบไปหารถม้าในหมู่บ้านก่อนฉันจะไปที่โรงพยาบาลในตำบลกับพวกคุณด้วย ฉันมีคนรู้จักอยู่ที่นั่นหลังจากตัดขาแล้ว ฉันจะเป็นคนรักษาต่อให้เอง เพื่อไม่ให้พิษกระจายเข้าสู่ร่างกาย"

        "นอกจากวิธีนี้แล้วฉันก็ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว ถ้าป้าไม่เชื่อใจฉันก็คงต้องไปให้คนอื่นช่วยแล้วล่ะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดอย่างตรงไปตรงมา

        เธอเองก็เคยคิดว่าจะขัดขวางไม่ให้หลี่ซิงชางและหวังซิ่วฉินขึ้นไปขุดโสมบนเขาดีไหม

        แต่เธอคิดได้ว่า หลี่ซิงชางแอบตามเธอไปถึงได้พบโสม ถ้าพวกเขาจะไปขุดจริงๆ ถึงเธอจะห้ามเท่าไหร่ พวกเขาก็คงไม่ฟัง

        สู้เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจแล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยดีกว่า

        ถ้ารู้มากเกินไปอาจจะเกิดปัญหาตามมาไม่รู้จบ

        "รีบๆ ตัดสินใจนะคะพิษงูแพร่กระจายไปทั่วร่างกายแล้ว ฉันจะขับพิษให้เขาก่อน!" พูดจบเธอก็ปักเข็มเงินหลายเล่มลงตรงกลางหน้าอกของเขา

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวใช้มือทั้งสองข้างกดไว้ทั้งสองด้านก่อนจะดึงเข็มเงินออกมา ก็เห็นมีเลือดสีดำติดมาที่ปลายเข็ม

        "เป็นเลือดพิษจริงๆ ด้วย!"

        ชาวบ้านที่เห็นแบบนั้นก็พากันแนะนำหวังซิ่วฉิน "ทำตามที่สหายต่งบอกเถอะรีบไปหารถม้าแล้วพาลูกชายไปรักษา"

        หวังซิ่วฉินตัวสั่นสมองของเธอว่างเปล่าไปหมด ไม่รู้จะทำยังไง

        "รถม้ามาแล้วรีบพาเขาไปโรงพยาบาลเร็วเข้า!" เสียงตะโกนดังขึ้นที่หน้าประตูเป็นเสียงของเฉียนจือ ภรรยาของหลี่ซิงชาง

        เมื่อกี้ป้าหลิวเห็นอาการบาดเจ็บของหลี่ซิงชางก็รีบกลับไปเล่าเรื่องทั้งหมดให้คนในบ้านฟัง

        เฉียนจือลังเลอยู่สักพักก็เรียกรถม้ามา

        ส่งเขาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลในตำบลก่อนแล้วกัน

        พอเห็นเฉียนจือหวังซิ่วฉินอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ยังไม่ทันได้พูดเธอก็เป็นลมหมดสติไปเสียก่อน

        คราวนี้ทุกคนช่วยกันพยุงคนทั้งสองขึ้นรถม้าแล้วเรียกต่งเสี่ยวเสี่ยวกับเฉียนจือ ก่อนที่พวกเขาเดินทางไปที่โรงพยาบาลทันที

        บนรถม้าต่งเสี่ยวเสี่ยวขับพิษให้หลี่ซิงชางตลอดทาง

        "ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้"เฉียนจือถอนหายใจ "ถ้าพาเขาไปรักษาแล้วช่วยไม่ได้จริงๆ ก็ช่างมันเถอะ"