หลังจากลี่หงทำการดูดซับลมปราณ จากผลึกิญญาฟ้าก็ผ่านมาแล้วสิบวัน
ตลอดสิบวันที่ผ่านมาลี่หงทำการดูดซับผลึกิญญาฟ้าไปมากกว่าร้อยก้อนทำให้ลี่หงทะลวงสู่ระดับปราณฟ้าขั้นเก้าได้
แต่ไม่ว่าจะดูดซับผลึกิญญาฟ้าไปมากเท่าไหร่ลี่หงกลับไม่สามารถทะลวงสู่ระดับจักรพรรดิได้ วันนี้เ้าตัวจึงตัดสินใจนำผลึกิญญาน้ำเงินออกมาหนึ่งก้อน
“หวังว่าเส้นชีพจรขอเราคงรองรับลมปราณจากผลึกิญญาน้ำเงินได้นะ”แม้อยากทะลวงสู่ระดับจักรพรรดิมากเพียงใด แต่ลี่หงก็ไม่อยากเสี่ยงกับผลึกิญญาน้ำเงินมากนักหากเส้นชีพจรฉีกขาดขึ้นมาแม้ลมปราณแห่งพฤกษาหรือน้ำทิพย์โอสถก็ไม่สามารถช่วยได้
แต่ความที่อยากแข็งแกร่งขึ้นมีมากกว่าลี่หงจึงตัดสินใจดูดซับผลึกิญญาน้ำเงินในมือ ทันทีที่ทำการดูดซับลมปราณมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อเสี่ยงการเลื่อนระดับของลี่หงก็ดังขึ้น
ปัง! จากนั้นลี่หงจึงดูดซับพลังจากผลึกิญญาน้ำเงินต่อจนหมด
“เฮ้อ!!! กว่าจะเลื่อนระดับได้ดีนะที่เส้นชีพจรไม่เป็อะไร”จากนั้นลี่หงจึงนั่งปรับสมดุลพลังในร่างกาย ในระหว่างนั้นเองลี่หงก็ััได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศรอบตัวหั่วหงไม่เพียงแต่ลี่หงเท่านั้นแม้แต่เฮยหลงก็ััได้เช่นกัน
“หืม! จะฟักแล้วสินะ”พูดจบลี่หงก็รีบทะยานไปหาหั่วหงทันที
“หั่วหงพอได้แล้วตอนนี้เ้าถอยออกมาก่อน” ได้ยินดังนั้นหั่วหงก็รีบทำตามและเลื้อยมาอยู่ข้างเ้านายสาวทันทีตามมาด้วยเสี่ยวหลิน เสี่ยวหลาง เ้าตัวแสบทั้งสอง และเฮยหลง
ทางด้านเฮยหลงเมื่อลงมาด้านล่างก็ััได้ถึงพลังของลี่หง
“เ้าเลื่อนระดับอีกแล้วสินะ”เมื่อได้ยินดังนั้นเหล่าสัตว์เลี้ยงก็ทำการตรวจสอบพลังของเ้านายสาว จากนั้นก็พากันแสดงความยินดีกับลี่หงเช่นกัน แต่เ้าตัวนั้นหาได้ตื่นเต้นดีใจกับการเลื่อนระดับในครั้งนี้ไม่
“เลื่อนระดับขึ้นได้มันก็ดีอยู่หรอกแต่ต้องแลกกันผลึกิญญาฟ้ากว่าร้อยก้อนและผลึกิญญาน้ำเงินอีกหนึ่งก้อนนี่สิเฮ้อ! นี่แค่ระดับจักรพรรดิขั้นหนึ่งยังสิ้นเปลืองทรัพยากรขนาดนี้ข้าชักไม่อยากทะลวงระดับสูงกว่านี้แล้วสิ” ได้ยินดังนั้นทุกคนก็ได้แต่ปากอ้าตาค้างตกตะลึงกับทรัพยากรที่ลี่หงใช้ในการเลื่อนระดับ
“จะ เ้า เ้าบ้าไปรึไง เ้าดูดซับมันเข้าไปได้ยังไงตั้งร้อยก้อนแถมยังดูดซับผลึกิญญาน้ำเงินอีก เ้า เ้ามันไม่ใช่มนุษย์แล้วลี่หง”เมื่อได้ยินคำพูดของเฮยหลงลี่หงก็หรี่ตามอง เห็นดังนั้นขนทั่วกายเฮยหลงก็ลุกชัน
“เ้าก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าร่างกายข้าไม่เหมือนใคร”ในระหว่างที่พูดคุยกันอยู่จู่ๆไข่ของหั่วหงก็ปลดปล่อยลมปราณออกมาอย่างบ้าคลั่งไม่เพียงไข่ทั้งห้ายังปลดปล่อยกลิ่นอายที่น่าเกรงขามออกมาด้วย
แกร๊ก!! แกร๊ก!! แกร๊ก!! แกร๊ก!! แกร๊ก!! จากนั้นเสียงเปลือกไข่ทั้งห้าปริแตกก็ดังขึ้นพร้อมกับไข่ใบหนึ่งที่เกิดเปลวไฟสีเหลืองทองที่ร้อนแรงแผดเผาเปลือกไข่ทั่วทั้งฟอง
ทำให้พื้นที่ในบริเวณนั้นมีแต่รังสีความร้อนที่แผ่ออกมาจากไข่เมื่อเห็นดังนั้นหั่วหงก็กระวนกระวายใจจะเข้าไปดับไฟ แต่ก็ถูกลี่หงห้ามไว้ก่อน
“ใจเย็นๆหั่วหงนี่เป็การฟักไข่ตามวิธีของข้าเท่านั้น” ได้ยินดังนั้นหั่วหงจึงวางใจ
จากนั้นไข่ใบที่สองก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเปลือกไข่ค่อยๆ มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมแล้วลุกลามไปทั่วทั้งฟอง ทั้งยังแผ่รังสีความเย็นเยียบออกมาหักล้างกับรังสีความร้อนจากไข่ใบแรกจนหมดสิ้น
หลังจากนั้นไม่นานไข่ใบที่สามก็ปรากฏสายฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วเปลือก แล้วส่งเสียงคำรามเหมือนฟ้าร้องดังไปทั่วบริเวณตามมาด้วยไข่ใบที่สี่ที่ปรากฏสายลมหมุนวนรอบเปลือกไข่ จนทำให้ทั่วบริเวณปรากฏลมพัดแรงไม่นานไข่ใบที่ห้าก็ปรากฏเปลวเพลิงสีดำทมิฬลุกท่วมไข่ทั้งใบ
เหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับไข่ทั้งห้าฟองสร้างความตื่นใให้แก่บรรดาสัตว์อสูรไม่น้อยไม่เพียงเหตุการณ์แปลกประหลาดเท่านั้นตอนนี้ไข่ทั้งห้าฟองยังปลดปล่อยกลิ่นอายของัออกมาจนทุกคนััได้
“ลี่หงเ้าทำอะไรกับไข่พวกนี้กันแน่ทำไมไข่พวกนี้ถึงมีกลิ่นอายของัได้” เฮยหลงเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัยั้แ่เกิดมามันไม่เคยพบเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
เมื่อได้ยินคำถามของเฮยหลงลี่หงเพียงแค่หันไปยิ้มให้เท่านั้นก่อนที่เ้าตัวจะหันไปมองไข่ทั้งห้าฟองแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ก็แค่อสรพิษสายพันธุ์ใหม่น่ะ”ได้ยินดังนั้นทุกคนก็โพลงขึ้นมาพร้อมกัน
“อสรพิษสายพันธุ์ใหม่”
“ใช่เด็กๆพวกนี้คืออสรพิษสายพันธุ์ั”ได้ยินดังนั้นทุกคนก็ะโออกมาอีกครั้ง
“อสรพิษสายพันธุ์ั”
“นี่พวกเ้าจะใอะไรนักหนาหากไม่ทำแบบนี้เด็กๆพวกนี้ก็จะตาย ข้าเลยใช้วิธีพิเศษช่วยชีวิตเด็กพวกนี้ไว้แล้วเพิ่มเติมอะไรไปนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง”ได้ยินดังนั้นบรรดาสัตว์อสูรทั้งหลายก็ได้แต่ตื่นใมีเพียงเฮยหลงเท่านั้นที่เอ่ยออกมาประชดประชันลี่หง
“พูดออกมาได้ว่านิดๆหน่อยๆ ทำให้อสรพิษสายเืธรรมดาสามัญกลายพันธุ์เป็อสรพิษสายเืั เ้ายังกล้าบอกว่ามันธรรมดาอีกงั้นรึ”
“เอาน่าเฮยหลงเ้าก็อย่าบ่นเป็ัแก่นักเลย ดูนั่นสิเด็กๆกำลังจะออกมาแล้ว” ได้ยินดังนั้นทุกสายตาก็จดจ้องไปยังไข่ทั้งห้าฟอง
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึกอยู่นั้นไข่ใบแรกที่ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงสีเหลืองทองก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เนื่องจากเปลวเพลิงที่ปกคลุมไข่ไว้นั้นถูกดูดหายเข้าไปในรอยแตกรอบเปลือกไข่เมื่อเปลวไฟหายไปหมดแล้วเปลือกไข่ก็ปริแตกและะเิออกมา
แกร๊ก! แกร๊ก! ตู้ม!!! ท่ามกลางเศษซากเปลือกไข่ที่ะเิออกไปทุกทิศทุกทางปรากฏร่างอสรพิษตัวสีเหลืองทองตัวน้อย นอนขดตัวเป็ก้อนกลมลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นไม่นานก็เกิดเหตุการณ์เหมือนกันอีกสี่ครั้งจนตอนนี้เบื้องหน้าทุกคนปรากฏร่างอสรพิษน้อยนอนขดตัวเป็ก้อนกลมลอยอยู่
เมื่ออสรพิษน้อยทั้งห้าออกมาจากไข่แล้วลี่หงก็สะบัดมือคราหนึ่งเพื่อสลายอักขระที่ช่วยในการฟัก จากนั้นร่างอสรพิษน้อยทั้งห้าก็ลอยลงสู่พื้นดิน
“หั่วหงเ้าหยดเืลงบนตัวลูกของเ้าให้ครบทุกตัวโดยเริ่มจากอสรพิษเพลิงสุริยันตัวนี้ก่อน” พูดจบลี่หงก็ชี้ไปที่อสรพิษน้อยตัวสีทองที่ฟักออกมาตัวแรกเมื่อเืัักับตัวอสรพิษน้อยก็ลืมตาขึ้นมาจ้องมองไปรอบๆแล้วก็เลื้อยเข้าไปหาหั่วหงเมื่อเห็นดังนั้นหั่วหงก็หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความดีใจ
“เอาล่ะต่อไปก็อสรพิษเหมันต์จันทราตัวนี้ตามด้วยอสรพิษเพลิงอัสนี อสรพิษวายุเหมันต์ และสุดท้ายก็อสรพิษเพลิงทมิฬ”ได้ยินดังนั้นหั่วหงก็ไม่รอช้า รีบหยดเืใส่ตัวลูกน้อยที่เหลือตามลำดับ
โดยเริ่มจากอสรพิษน้อยตัวสีขาวผ่องเหมือนหิมะและอสรพิษน้อยตัวสีน้ำเงินดำแล้วก็ตามด้วยอสรพิษน้อยตัวสีฟ้า และสุดท้ายก็เป็อสรพิษน้อยตัวสีดำ
เมื่ออสรพิษน้อยทุกตัวลืมตาตื่นขึ้นมาก็เลื้อยเข้าไปหาหั่วหงทำให้เ้าตัวดีใจจนร้องไห้ออกมา เมื่อเห็นการกระทำของลี่หง เฮยหลงก็สงสัยไม่น้อยไม่เพียงแต่เฮยหลงเท่านั้นสี่หมาป่าวายุรวมไปถึงหั่วหงก็สงสัยเช่นกัน
“ทำไมเ้าต้องให้หั่วหงหยดเืลงบนตัวเ้างูน้อยพวกนั้นด้วย”เป็เฮยหลงที่เอ่ยถามขึ้นมา
“ความจริงก็ไม่จำเป็หรอก โดยธรรมชาติแล้วเมื่ออสรพิษน้อยพวกนี้ฟักออกจากไข่พวกมันก็จะรับรู้ได้ทันทีว่าใครเป็ผู้ให้กำเนิดมันแต่วิธีการของข้านั้นจะทำให้พวกมันรับรู้เพียงแค่ข้าคือเ้านายเท่านั้นพวกมันจะไม่สามารถจดจำผู้ให้กำเนิดมันได้ แต่หั่วหงนางสูญเสียลูกไปก่อนหน้านี้และนี่ก็คือลูกห้าตัวสุดท้ายที่นางเหลืออยู่ข้าเลยไม่้าให้มันลืมผู้ให้กำเนิดและไม่มีอะไรที่จะเป็สื่อกลางได้ดีกว่าโลหิตหรอก”ลี่หงตอบขึ้นมาไขข้อข้องใจให้ทุกคน จากนั้นก็นึกเื่หนึ่งได้
“เฮยหลงมีเื่หนึ่งที่ข้าจะต้องรบกวนเ้าหน่อย”ได้ยินดังนั้นเฮยหลงก็เลิกคิ้วขึ้นมาด้วยความแปลกใจ
“เ้ามีอะไรก็ว่ามา”
“เ้าััอะไรได้จากเ้าตัวแสบสองตัวนี้”ลี่หงพูดขึ้นพลางชี้ไปยังเสี่ยวเฮ่ยและเสี่ยวไป๋ ได้ยินดังนั้นเฮยหลงก็ทำการตรวจสอบลูกหมาป่าวายุน้อยทั้งสอง
“หืม! ทำไมเด็กสองตัวนี้ถึงมีกลิ่นอายของข้าได้”เฮยหลงพูดขึ้นมาด้วยความงุนงง พลางหันมามองลี่หงเพื่อขอคำตอบ
“ท่านเฮยหลง พวกข้านั้นอาศัยอยู่ในถ้ำหลังนั้นั้แ่เสี่ยวหลินเริ่มตั้งท้องข้าเลยให้นางอยู่แต่ในถ้ำจนคลอดเด็กสองตัวนี้ออกมาขอรับ” เป็เสี่ยวหลางที่ตอบเฮยหลงด้วยความนอบน้อม
“แบบนี้เองสินะถ้าเป็แบบนี้ก็แสดงตอนนี้มีสัตว์อสูรที่มีกลิ่นอายของข้าทั่วป่าแล้วสิ”
“ข้าว่าคงมีไม่มากหรอกขอรับ เดิมทีถ้ำหลังนั้นถูกปิดตายไว้แต่ตอนที่ข้าต่อสู้อยู่กับกระทิงคลั่งตัวหนึ่ง จนเผลอทำลายหน้าผาทำให้หินที่ปิดปากถ้ำถล่มลงมาและเผยให้เห็นถ้ำแห่งนั้นขอรับ”ได้ยินดังนั้นเฮยหลงก็ถอนหายใจออกมา หากถ้ามีสัตว์อสูรตัวไหนที่ซึมซับเอากลิ่นอายของตนไปคงวุ่นวายไม่น้อย
เนื่องจากกลิ่นอายัระดับเฮยหลงนั้นสามารถสะกดข่มัที่อ่อนแอกว่าเ้าของกลิ่นอายได้เหมือนกับที่ลี่หงใช้กลิ่นอายของัครามากับเฮยหลงนั่นเอง แม้กลิ่นอายจะไม่ติดอยู่นานนักแต่นั่นเป็สัตว์อสูรทั่วไปแต่ด้วยลูกหมาป่าวายุทั้งสองนั้นกลิ่นอายของเฮยหลงกลับซึมซับเข้าไปในทุกส่วนของร่างกาย
“ในเมื่อเด็กๆพวกนี้มีกลิ่นอายของเ้าอยู่ในตัวข้าแค่อยากขอเืเ้าสองหยด ให้พวกมันได้ยกระดับได้หรือไม่”ลี่หงพูดขึ้นพลางส่งสายตาอ้อนวอนไปที่เฮยหลง
ด้วยสายตาออดอ้อนของลี่หงกลับทำให้ขนทั่วกายของเฮยหลงลุกชันทำให้ทังกรหนุ่มได้แต่บ่นในใจ ‘เ้าอย่าทำหน้าแบบนั้นลี่หง ข้ากลัว! ภาพที่เ้าข่มขู่ข้าตอนนั้นมันกลับมาอีกแล้ว’
“ก็ได้ แต่เ้าห้ามทำหน้าแบบนั้นอีก”พูดจบเฮยหลงก็นำเืออกมาให้ลี่หงตามที่ขอ เดิมทีเืของสัตว์อสูรระดับสูงล้วนสามารถช่วยส่งเสริมให้มนุษย์แข็งแกร่งขึ้นได้
โดยเฉพาะเืของัการที่ัจะยกเืให้ใครคนคนนั้นต้องได้รับกายยอมรับจากัที่สำคัญัหนึ่งตัวสามารถยกเืของตนให้ได้เพียงแค่หยดเดียวเท่านั้นหากให้มากกว่านั้นย่อมหมายถึงัตัวนั้นยอมลดศักดิ์ศรีของตนลง แต่กับลี่หงนั้นต่างออกไปเพราะสามารถข่มขู่! แอ้ม!ขอเท่าไหร่ก็ได้ ตราบที่ยังมีพลังของัครามาอยู่
เมื่อได้เืมาแล้ว ลี่หงก็เดินไปหาเสี่ยวเฮ่ยและเสี่ยวไป๋จากนั้นก็พาทั้งสองไปยังแท่นอักขระที่ท่านมหาเทพทิ้งไว้
“เสี่ยวเฮ่ย เ้าเข้าไปนอนบนอักขระนั้นแล้วโคจรลมปราณซะ”ได้ยินดังนั้นลูกหมาป่าวายุเพลิงทมิฬก็ไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปยังแท่นอักขระทันที
เมื่อเสี่ยวเฮ่ยเข้าไปนอนในแท่นอักขระแล้วลี่หงก็ส่งถ่ายลมปราณไปกระตุ้นการทำงานของแท่นอักขระทันที พร้อมกับส่งเืของเฮยหลงเข้าไปในปากของเสี่ยวเฮ่ย
ทันทีที่เืของเฮยหลงเข้าไปในร่างกายความเ็ปมากมายมหาศาลก็แล่นเข้าสู่ร่างกายเสี่ยวเฮ่ย แต่ก็ได้ลี่หงช่วยบรรเทาและช่วยในการหลอมรวมทำให้การหลอมรวมของเสี่ยวเฮ่ยใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น
จากนั้นก็เป็คราวของเสี่ยวไป๋ หลังจากเสร็จสิ้นลี่หงก็เอาผลึกิญญาฟ้าออกมาให้ทั้งคู่บ่มเพาะพลัง
8K
