ในขณะที่พวกเด็กๆเอง กำลังตกลงเื่ความลับของน้องเล็กสุดอย่างลูกชิ้นน้อยอยู่นั้น พวกผู้ใหญ่เองก็พากันกลับมาจากทำไร่ทำสวนกันแล้ว
ทั้งปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาอาสะใภ้ มาพร้อมกันหมดเลย เพราะพวกท่านมีเื่ที่จะหารือพูดคุยปรึกษากันในเื่สำคัญๆ กัน แต่ก็บังเอิญได้ยินเสียงพวกเด็กๆคุยกันด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกใอะไรกันบางอย่างเข้าพอดี พวกท่านเป็ห่วงกัน เลยพากันไปดูยังจุดที่ได้ยินเสียงพวกเด็กๆพูดคุยกัน
แต่สิ่งที่พวกท่านเห็นในตอนนี้ก็คือ พวกท่านเห็นเสบียงอาหารสด อาหารแห้งมากมายที่ไม่รู้มาจากที่ใดเต็มห้องครัวของบ้านไป๋เต็มไปหมดเลย
และก็เป็แม่ของลูกชิ้นน้อยที่ได้สติ แล้วรีบเอ่ยปากถามพวกเด็กๆก่อนเลย เพราะว่าพวกเด็กๆทั้งหมดอยู่ในเหตุการณ์ประหลาดกับอาหารพวกนี้ทั้งหมด
“เด็กๆนี่มันเกิดอะไรกันขึ้นเนี่ยลูก…..????!!!!”แม่
“หนูเล่าให้ฟังเองค่ะ / ผมเล่าให้ฟังเองครับ”พวกพี่ๆ ของลูกชิ้นน้อย
พวกเด็กๆ ต่างพากันยกไม้ยกมือขอเป็คนพูดเอง ยกเว้นเ้าลูกชิ้นน้อยที่ไม่ขอแข่งกับพวกพี่ๆของเธอ เพราะหน้าที่พูดอธิบายเื่ราวปล่อยให้พวกพี่ๆได้ช่วยเล่าบ้าง ถ้ามีอะไรสงสัยเดี๋ยวพวกผู้ใหญ่คงจะถามหารายละเอียดจากเธออยู่ดีนั่นแหละ ให้พวกพี่ๆช่วยเล่าเื่ราวเบื้องต้นไปก่อน
“ได้จ้ะเด็กๆ งั้นก็พูดมาเลยลูกทุกๆคนรอฟังอยู่จ้ะ”แม่
“น้องลูกชิ้นน้อยได้รางวัลจากคุณตาเทพเซียนมาค่ะ / ครับ”พวกพี่ๆ ประสานเสียงพูดจริงๆ แต่พูดสั้นๆได้ใจความเลย
“ห๊าาาาาาาา………..?????!!!!”
ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาอาสะใภ้ ต่างพากันใกับสิ่งที่พวกเด็กๆบอกมากัน
“แล้วทำไมท่านตาเทพเซียนจะต้องให้รางวัลลูกชิ้นน้อยกันด้วยเล่า…????”แม่
“เพราะน้องลูกชิ้นน้อยเป็เด็กดี เด็กดีมว๊ากกกกกกก”
พวกพี่ๆ ลากหางเสียงยาวเลยทีเดียแบบย้ำๆเลยว่าน้องสาวของพวกเขาเป็เด็กดีที่สุดถึงได้รางวัลจากท่านตาเซียนอย่างไรล่ะ
[“เฮ้อออ……ตัวเองช่างเป็เด็กดีเสียจริงๆ ดีถึงขนาดมีระบบติดตัวที่ชื่อว่า “ระบบนักเลง”เชียวนะ แค่ฟังชื่อก็รู้เลยว่าเป็เด็กดี๊….เด็กดี ที่สุดในเมืองแห่งนี้เลย..!!!! เหอะะะ..เหอะะะะ….”ลูกชิ้นน้อย]
[“...............!!!!!”ระบบนักเลง]
เ้าลูกชิ้นน้อยที่แอบบ่นค่อนขอดระบบ กับคำว่าเด็กดีที่ตัวเองจำเป็ต้องสร้างเื่ราวขึ้นมาแบบนี้ให้ทุกๆคนจากบ้านไป๋ บ้านเหวินเชื่อนั่นเอง เพราะคนยุคสมัยไปไหน ก็ยังคงเชื่อเื่เทพเซียนเทพเ้าอะไรแบบนี้อยู่ และเป็โลกคู่ขนานแบบนี้ด้วยแล้วยังอยู่ในยุคเก่าๆนี่อีกด้วย
“เอ่อ….เอาอย่างนี้ไหมคะเด็กๆ…???? ขอตัวแทนสักคนหนึ่งบอกเล่าเื่ราวน้องลูกชิ้นน้อยของพวกเรากับท่านตาเทพเซียนนี่แบบละเอียดหน่อยได้ไหมจ๊ะ….????”แม่
“หนูเองค่ะแม่จ๋าาาา…….”พี่สาวเฝิ่นซือ
“ได้จ้ะ”แม่
“น้องลูกชิ้นน้อยเล่าให้ฟังว่า….บลา…..บลา…..บลา…..”พี่สาวเฝิ่นซือ
“อืมมมมมมม…..แบบนี้นี่เองสินะ”
ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาอาสะใภ้ ที่รับฟังหลานสาวคนโตพูดรายละเอียดให้ฟัง และมีพวกพี่ชายกล่าวเสริมเติมบ้างเล็กๆน้อยๆ
แต่ก็แน่นอนว่าพวกท่านเองก็อยากจะฟังอะไรที่เพิ่มเติมจากปากเ้าตัวต้นเื่เสียมากกว่า เพื่ออยากจะให้แน่ใจว่าได้รับฟังข้อมูลไม่ผิดพลาดในเื่เล็กๆน้อยๆไปนั่นเอง
“ลูกชิ้นน้อยลูกมาหาแม่หน่อยจ้ะ”แม่
“ได้จ้ะแม่จ๋าาาาาาา”ลูกชิ้นน้อย
เ้าตัวเล็กเดินเข้าไปหาอ้อมกอดของแม่ในโลกนี้ด้วยความอิ่มเอมใน และอบอุ่นมากมาย พร้อมกับมองทุกๆคนให้ถ้วนถี่อีกครั้งต้องยอมรับเลยว่าบ้านไป๋ และบ้านเหวินหน้าตาดีกันทั้งบ้านจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่สาว และพวกพี่ชายถึงได้ดูดีมาก ก็เป็เพราะว่าต้นแบบหน้าตาดีด้วยนี่เอง
“ลูกชิ้นน้อยแม่ขอถามหนูหน่อยนะจ๊ะว่า อาหารสด อาหารแห้งที่อยู่ในครัวนี้ทั้งหมด เป็คุณตาเทพเซียนให้มาทั้งหมดเลยเหรอลูก….????”แม่
“ใช่จ้ะแม่จ๋าาาาาา”ลูกชิ้นน้อย
“แล้วหนูจะต้องเป็เด็กดีมากๆเลยใช่ไหมจ๊ะ ถึงจะได้รางวัลเป็อาหารทั้งหมดนี้…???”แม่
“จ้ะแม่จ๋าาาา ลูกชิ้นต้องสะสมความเป็เด็กดี๊ เด็กดีไว้เยอะๆค่ะ ก็จะได้ของที่อยากได้ด้วยก็มีนะจ๊ะคุณตาเทพเซียนบอกแบบนั้น เพียงแต่ว่าเื่นี้จะต้องเป็ความลับจ้ะ ชู่วววว์..”ลูกชิ้นน้อย
“ชูวววววววว์…………”พวกพี่ๆที่ทำตามไปด้วย
“โคร๊กกกคร๊ากกกกกกก…………..”
“โอ้…..แม่ว่าค่อยพูดคุยกันต่อดีกว่าไหม มาทำอาหารกลางวันให้พวกเด็กๆได้กินกันก่อนเถอะนะ”ย่า
“ค่ะ”แม่ ป้าสะใภ้ อาสะใภ้
“แต่สงสัยว่าคงจะต้องออกไปทำอาหารกันด้านนอกแล้วล่ะนะ ดูสิข้าวของเต็มห้องครัวแบบนี้น่ะ”ยาย
“ก็คงจะต้องเป็อย่างนั้นแหละ ไม่มีที่ให้เดิน ให้ยืนทำกับข้าวนี่หน่า”ย่า
“เดี๋ยวลูกชิ้นช่วยเก็บให้ก่อนก็ได้จ๊ะยายจ๋า ย่าจ๋า”ลูกชิ้นน้อย
“ช่วย……”ย่า กับยายยังพูดไม่จบเลย จะพูดประมาณว่าไม่เป็อะไรทำนองนี้ เพราะพวกท่านรู้ดีว่ากำลังเด็กๆจะช่วยเก็บได้มากน้อยแค่ไหนเชียวก็เสบียงเต็มห้องครัวแบบนี้เลย แต่สิ่งที่พวกท่านเห็นนั้นก็ต้องพากันใ อ้าปากค้างกันอีกครั้งแล้วก็เป็เพราะว่าวิธีช่วยเก็บของลูกชิ้นน้อยนั้นไม่ธรรมดาเลยนี่น่ะสิ…..!!!!
แต่จริงๆ แล้วลูกชิ้นน้อยนั้นสั่งเ้าระบบนักเลง ในห้วงจิตให้จัดเก็บเสบียงนั่นเอง เ้าระบบนักเลงก็คือคุณตาเทพเซียนที่ลูกชิ้นน้อยแต่งเื่ขึ้นมาให้น่าเชื่อถือ และดูดีขึ้นมาเท่านั้นเอง
[“เ้าระบบจัดเก็บของบางส่วนไปไว้ในคลังเก็บก่อน”ลูกชิ้นน้อย]
[“ได้เลยเ้านาย จัดเก็บ”ระบบนักเลง”]
“วึ่บบบบ………วึ่บบบบบ………….”
“โอ้…..!!!!”พวกพี่ๆ
“เก็บแค่นี้พอไหมคะ….???? เอาตรงนี้เก็บอีกนิดละกัน”ลูกชิ้นน้อย
“วึ่บบบบ……วึ่บบบบบ…….”
“................!!!!!”ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ อาอาสะใภ้
“หรือจะให้เก็บเพิ่มตรงไหนอีกบอกลูกชิ้นได้เลยค่ะ ลูกชิ้นเหลือเสบียงไว้ให้ครบหมดทุกอย่างเลย เพียงแต่เก็บเสบียงที่ซ้ำกันเอาไว้ก่อนเท่านั้นเองจ้าาาาาา..”ลูกชิ้นน้อย
“ว้าววว…น้องลูกชิ้นน้อยสุดยอดไปเลย หายไปตั้งเยอะเลยล่ะทั้งกระสอบข้าวสาร แป้ง น้ำมัน ธัญพืช น้องลูกชิ้นน้อยทำได้ยังไงกัน..???”พี่สาวเฝิ่นซือ
“ก็บอกคุณตาเทพเซียนให้ช่วยเก็บของรางวัลไว้ก่อนจ้ะ แล้วถ้าลูกชิ้น้าอะไรค่อยๆทยอยบอกท่านอีกที ให้นำออกมาทีละนิดก็ได้”ลูกชิ้นน้อย
“เยี่ยมไปเลยน้องลูกชิ้นน้อย”พวกพี่ๆ
“แต่จริงๆแล้ว พวกของแห้งๆข้าวสาร แป้ง ธัญพืช น้ำมันอะไรพวกนี้ เดี๋ยวลูกชิ้นเอาออกมาให้หมดตอนไปที่โรงเก็บเสบียงก็ได้จ้ะ เพียงแต่พวกเนื้อสัตว์ต่างๆที่เป็ของสดฝากคุณตาเทพเซียนเอาไว้ก่อนจะได้ไม่บูด ไม่เสีย ไม่เน่าด้วย”ลูกชิ้นน้อย
“โอ้โฮ……สุดยอดจริงๆ”พวกพี่ๆ
“ลูกชิ้นน้อยคุยกับเทพเซียนได้ สั่งเทพเซียนได้อีกด้วย…..!!!!”เสียงพึมพำอย่างหลุดลอยของพวกผู้ใหญ่ทั้งสองบ้าน
“ย่าจ๋า ยายจ๋า แม่จ๋า ป้าสะใภ้จ๋า อาสะใภ้จ๋า ห้องครัวมีพื้นที่ทำกับข้าวแล้วจ้ะ ทำได้เลยจ้ะ ลูกชิ้นหิวแล้ว”ลูกชิ้นน้อย
“โอ้….ได้จ้ะ!!!!!”ย่า ยาย แม่ ป้าสะใภ้ อาสะใภ้
“เดี๋ยวพวกเด็กๆฝากดูแลก่อนนะค่ะพ่อ พี่ใหญ่ พี่เฟิ่นเพี่ยน”แม่
“ได้ๆ” “หงึก….หงึก….”ปู่ ตา พ่อ ลุง อา
“ลูกชิ้นน้อย ไปที่โรงเก็บเสบียงกับปู่ก่อนดีกว่านะ”ปู่
“ได้ค่ะปู่”ลูกชิ้นน้อย
ปู่ ตา พ่อ อา ลุง และพวกเด็กๆ เองก็แยกตัวออกไป เพราะจะพาลูกชิ้นน้อยไปที่โรงเก็บเสบียงนั่นเอง และไม่ใช่ไปแค่โรงเก็บเสบียงของบ้านไป๋เท่านั้น ไปที่บ้านเหวินหรือบ้านตากับยายด้วยเช่นกัน เพื่อเติมข้าวของ อาหารแห้ง อาหารสด และวัตถุดิบ เครื่องปรุงรสที่ต้องเพิ่มเติมให้เหมือนๆกับบ้านไป๋
“พรึ่บบบ….พรึ่บบบบบ……….”
“เรียบร้อยแล้วค่ะปู่ ตา”ลูกชิ้นน้อย
“จ้ะหลานรัก!!!!”ปู่ ตา
ปู่ ตา พ่อ ลุง อา พวกพี่ๆ พากันมองห้องเก็บเสบียงกันอย่างเลื่อนลอยถึงสองรอบ เพราะที่นี่คือที่เก็บเสบียงบ้านเหวินนั่นเอง และก็พากันย้อนกลับไปที่บ้านไป๋กันเช่นเดิม เพื่อไปรวมตัวกินอาหารกลางวันมื้อใหญ่มื้อพิเศษด้วยกันพร้อมหน้าระหว่างสองบ้าน พร้อมกับคงจะต้องมีเื่พูดคุยปรึกษากันอย่างเคร่งเครียดกันอีกครั้งสำหรับเื่ลูกชิ้นน้อยที่เกี่ยวข้องกับคุณตาเทพเซียน….!!!!
เพราะมันเป็เื่น่าเหลือเชื่อมากที่สุดสำหรับพวกท่านเลยก็ว่าได้ ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอะเจอสิ่งแปลกประหลาดจนหาคำพูดใดมาเปรียบเทียบไม่ได้จริงๆ มันเหมือนกับความฝันจริงๆ แต่มันไม่ใช่มันคือเื่จริงตรงหน้าที่ทุกๆคนจากบ้านไป๋ บ้านเหวินเห็นเหมือนกันหมด กับความมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับลูกชิ้นน้อยเ้าตัวเล็กสุดของบ้าน
ไม่รู้ว่าพวกผู้ใหญ่ และพวกพี่ๆแต่ละคนจะคิดอะไรกันอยู่ตอนนี้ เพราะดูเหมือนว่าแต่ละคนยังคงจะสติหลุดกันบ่อยครั้งเหลือเกิน เวลาที่มองมาที่ลูกชิ้นน้อย และมองไปที่ห้องเก็บเสบียง
และยิ่งตอนนี้อาหารมากมายหลากหลายอย่างตรงหน้า ที่เรียกได้ว่ามีเนื้อสัตว์ทุกจานเลยก็ว่าได้ ไหนจะข้าวสวยเม็ดสีขาวพูนๆเต็มหม้ออีก มันเหมือนกับติดในห้วงความฝันไม่ยอมตื่นกันเลยจนกระทั่ง กลิ่นหอมๆของกับข้าว และข้าวสวย และเสียงเรียกจากย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ ป้าสะใภ้ให้กินข้าวกลางวันก็ปลุกทุกๆคนให้ตื่นจากภวังค์กันได้อีกครั้ง และเริ่มลงมือกินอาหารมื้อกลางวันมื้อใหญ่สุดพิเศษกันเลย
“ฟืดดดดด………..ฟืดดดดดด……….”
“น่ากินทุกอย่างเลยล่ะพี่สาว”ลูกชิ้นน้อย
“ใช่ๆน้องลูกชิ้นน้อย หงึก…..หงึก…..”พี่สาวเฝิ่นซือ
ดูเหมือนว่าจะมีเพียงแค่สองสาวน้อยของบ้านที่ไม่ได้สติหลุดบ่อยๆ เพราะกำลังมีสมาธิมากๆกับอาหารกลางวันตรงหน้าในตอนนี้เสียมากกว่า
“กินข้าวกันได้แล้วนะเด็กๆ”ย่า
“ค่ะ”สองสาวน้อย
“หง่ำ…..หง่ำ…..”
*****************
การเก็บของที่น่าตื่นเต้นของลูกชิ้นน้อย เล่นเอาทุกๆคนขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีกนึกว่าเป็ภาพลวงตา หรือหลอนกันไปเอง แต่ไม่ใช่ เพราะลูกชิ้นน้อยเก็บเสบียงอาหารให้เห็นต่อหน้าต่อหน้าเกินหนึ่งรอบนี่น่ะสิ…….!!!!! และมันคือเื่จริงที่ลูกชิ้นน้อยสามารถเก็บเสบียงอาหารเรียบหายไปในพริบตาเดียว…!!!!