หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...
เมื่อได้รับการรักษาจากบุรุษพยาบาลนานติดต่อกันเจ็ดวันแผลของคุณปู่ก็ดีขึ้น แม้จะเดินโขยกเขยกแต่ก็ไม่รู้สึกเจ็บจี๊ดจนเดินไม่ได้เหมือนแต่ก่อน ปู่ชาญเหมือนมีหลานชายคอยเป็เพื่อนคุย ทั้งสองสนิทสนมกันอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงสิ่งเดียวที่ชายแก่ไม่ชอบก็คือคำสั่งไม่ให้ออกกำลังกายหักโหม ปู่ชาญเป็ชายแก่บ้าพลัง การได้เพิ่มมวลกล้ามเนื้อทุกวันคือกิจวัตรที่ขาดไม่ได้
นอกเหนือจากเื่ออกกำลังกายก็ยังมีอีกเื่ที่ชายเฒ่าคนนี้อัดอั้น ความเป็ชายใต้ง่ามขานั้นบวมเป่งไปด้วยน้ำขาวข้น มันไม่ถูกปลดปล่อยมานานนม ทุกๆเช้าจะตั้งลำตรงเพื่อเคารพธงชาติตลอดเวลา กว่าจะบังคับให้สงบได้ก็ทั้งนวดทั้งเค้น แต่ข้อมือสากๆก็ไม่อาจทำให้ชายผู้มากประสบการณ์เสร็จกิจได้ง่ายๆ
ปู่ชาญนอนเหยียดร่างเกร็งตัวบนเตียง ข้อมือของเขากำรูดแท่งเอ็นดิบๆด้วยความรวดเร็ว
“ซีดดด สักทีสิวะ!”
เสียงคำรามสบถพร้อมกับเสียงซีดปาก ชายแก่พยายามอย่างหนักเพื่อบังคับลำอวบคลายพิษ เขานึกถึงสาวๆอกตูมในร้านคาราโอเกะ แต่การหลับตาจินตนาการก็ไม่เท่าการได้ััของจริง ยังไงคืนนี้เขาต้องแอบหนีไปปลดปล่อยความเป็ชายชาตรีให้ได้ ขืนเป็อย่างนี้ต่อไปคงได้ลงแดงตายมากกว่าแก่ตายแน่ๆ!
พับ พับ พับ พับ พับ พับ
เสียงข้อมือเสียดสีกับแท่งเนื้อดังกระฉับกระเฉง แม้ทุกเย็นบุรุษพยาบาลจะมาล้างแผลให้ แต่เฉินก็ลืมบอกไปว่าวันหยุดเสาร์อาทิตย์เขาจะมาดูแลั้แ่เช้าจนถึง่หัวค่ำ รถมอเตอร์ไซค์คันน้อยจอดหน้าบ้าน ร่างบางในชุดลำลองธรรมดาเดินเข้าไปในบ้านตามปกติ ดวงตาตี๋ๆมองหาคุณปู่ เฉินเอ่ยเรียกไปทั่วบ้านด้านล่าง แต่เสียงคำรามบนห้องนอนก็ดังสะท้อนลงมาราวกับกำลังเ็ป
“คุณปู่ครับ”
บุรุษพยาบาลร้องด้วยความใ ถึงแม้ร่างกายของปู่ชาญจะกำยำล่ำหนาสักแค่ไหน แต่หูตาเฒ่าก็หย่อนยานตามวัยจนไม่ได้ยินเสียงพยาบาลคนสนิทของตัวเอง บวกกับอารมณ์ฉุนเฉียวที่แก่นเนื้อไม่ยอมเสร็จ ทำให้เสียงเอ่ยเรียกจากร่างเล็กถูกกลบไปหมด
แกรก!
“เป็อะไรหรอครับ…ค…คุณปู่”
“เฮ้ย! เ้าเฉิน!?”
“ข…ขอโทษครับ”
เฉินหน้าแดง ภาพที่เขาเห็นคือชายแก่ร่างกำยำกำลังนอนเปลือยกายบนเตียง มือข้างหนึ่งก่ายหน้าผาก มืออีกข้างชักกระฉอกความเป็ชายเร็วถี่ แต่แทนที่ปู่ชาญจะหาอะไรมาปกปิดลำเอ็นของตัวเอง ชายแก่กลับหัวเราะโดยไม่มีความเขินอาย ผิดกับพยาบาลส่วนตัว เฉินหันหน้าไปมุมอื่น หัวใจเต้นรัวจนเหงื่อหยดลงขมับ
“ใจนหดเองเลย ฮ่าๆๆ” ชายแก่หัวเราะพร้อมกับลุกขึ้นสวมกางเกง
“ผมได้ยินเสียงร้อง นึกว่าคุณปู่…”
“ข้าไม่เป็ไรหรอก ก็เื่ที่เคยบอกนั่นแหละ”
“อ…อ๋อ”
“ว่าแต่วันนี้ทำไมมาเช้านักล่ะ”
“คือ…วันเสาร์อาทิตย์ลูกสาวคุณปู่จ้างให้มาดูแลเต็มวันน่ะครับ”
“งั้นก็ดี ข้าจะได้มีเพื่อนคุย”
เ้าของบ้านเดินออกไปจากห้องนอน ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาทั้งสองได้พูดคุยกันหลายเื่หลายราว ส่วนใหญ่แล้วนั้นจะเป็เื่ลามกของตาเฒ่าหัวงูเสียมากกว่า ปู่ชาญเล่าประสบกามอันโชกโชนให้บุรุษพยาบาลได้ฟังอย่างละเอียด ั้แ่สมัยหนุ่มจนสมัยแก่ เขาเล่าหมดเปลือกราวกับอยากโอ้อวดความถึกข่มผู้ชายด้วยกันเอง
หารู้ไม่ว่าคนฟังนั้นนั่งเม้มปากเบียดน่องขามากแค่ไหน ประสบการณ์มากมายที่ได้ยินทำให้เฉินใจสั่นอยู่หลายครั้ง มากไปกว่านั้น...คือพยาบาลหนุ่มต้องเป็คนอาบน้ำให้ตาเฒ่าทุกวัน หลายเื่หลายราวกับภาพลำเอ็นที่เห็นเป็ประจำ มักจะทำให้บุรุษพยาบาลเหม่อลอยตลอดเวลา
เฉินต้องตั้งสติตัวเองทุกวันว่ามาที่นี่เพราะอะไร แต่ร่างหนาใหญ่บึกบึนของตาเฒ่าหนวดขาวก็ทำให้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอยู่ดี