บทที่ 16
"เป็อย่างไร เมืองหลวงยังสงบสุขดีหรือไม่" หลงเจิ้นอี้ถามขึ้น เมื่อเว่ยฉู่เดินเข้ามา
"นายท่านดูเหมือนใต้เท้าฉู่จะหาเื่ให้ตัวเองตายก่อนเวลาแล้วล่ะขอรับ" เว่ยฉู่รายงาน
"ตายก่อนเวลาอย่างนั้นหรือ อย่าบอกนะว่าเขาแข็งข้อจนเกิดเื่ขึ้น" จางชิงหลินที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ถามขึ้นอย่างขำ ๆ กับคำที่เว่ยฉู่ใช้
"เป็เช่นนั้นขอรับนายหญิง เพื่อเป็การปลอบใจฮองเฮาที่แท้งไปเมื่อหลายปีก่อน ฮ่องเต้จะแต่งตั้งพี่ชายของนางเป็รองเสนาบดีกรมตรวจการขอรับ" เว่ยฉู่รายงาน
"เหยาเจิ้นกั๋วพ่อของเขาก็อยู่ตรวจการด้วยไม่ใช่หรือ" จางชิงหลินถาม เพราะเื่นี้มันทำให้นางขัดใจมาก เพราะหลังจากแต่งตั้งลูกสาวเป็ฮองเฮาแล้ว คนเป็พ่อก็ถูกปรับตำแหน่งเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว
"ใช่ขอรับ เป็ผู้ตรวจการฝ่ายซ้าย"
"ถือว่าตาแก่ฉู่อดทนมาได้นานหลายปีเลยนะกับการที่ให้เหยาเจิ้นกั๋วได้มาเป็ผู้ตรวจการฝ่ายซ้าย" หลงเจิ้นอี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขำ ๆ เพราะเขารู้จักฉู่ไหวจินดีว่าเป็คนอย่างไร
"นั่นสิเ้าคะ" จางชิงหลินเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของหลงเจิ้นอี้ เพราะตอนที่นางยังคุมอำนาจอยู่ เขายังกล้าคัดค้านในสิ่งที่เขาไม่เห็นด้วยเลย แต่ก็ถือว่าคำขอของนางยังทำให้เขานิ่งมาได้นานถึงสามสี่ปีเลยทีเดียว
"สามสี่ปีนี่ถือว่าตาแก่ฉู่ทนมามากแล้วจริง ๆ " หลงเจิ้นอี้พูดด้วยความเข้าใจ ซูจิ้งและฉู่ไหวจินถือว่าเป็ขุนนางคนสำคัญของเขา
คนหนึ่งยอมแสดงออกว่าเป็ปรปักษ์ ส่วนอีกคนยอมไม่แสดงถึงความจงรักภักดีตำแหน่งต่ำต้อย แต่เชื่อเถอะว่าความภักดีของพวกเขาไม่สูญเปล่าแน่นอน
"เจียงเหวินฮุ่ยส่งข่าวมาหรือยัง" จางชิงหลินถาม เพราะตอนแรกนางสั่งให้เจียงเหวินฮุ่ยกลับไปอยู่บ้านเกิด ตอนที่ได้รับคำสั่งให้หาคนส่งเข้าราชสำนักคงจะสงสัยน่าดูแต่เขาก็ไม่เคยถามทำตามคำสั่งทุกอย่าง
"ส่งข่าวมาแล้วขอรับ ตอนนี้ใต้เท้าเจียงเร่งเดินทางไปเมืองหลวงแล้ว และดีไม่ดีน่าจะรู้ข่าวเื่นี้แล้วเหมือนกัน"
"แล้วตกลงตาแก่ฉู่โดนอะไร อันจวิ้นคงไม่ถึงกับสั่งปะาเขาหรอกนะ" หลงเจิ้นอี้ถามถึง ความผิดของฉู่ไหวจินไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ถึงขั้นปะาแน่นอน
"ใต้เท้าฉู่คัดค้านการแต่งตั้งตำแหน่งให้กับเหยาอวิ้นหาน ฮ่องเต้ไม่พอใจ สั่งให้เขาเงียบ แต่ใต้เท้าฉู่ยังพูดต่อโดยยกคำพูดของนายท่านมาพูดว่า ข้าจะเลื่อนตำแหน่งให้กับผู้ใด ต้องดูที่ผลงาน มิใช่สายสัมพันธ์ แผ่นดินนี้ไม่ใช่ที่ให้ผู้ไร้ความสามารถมาทำงานรับใช้ราษฎร นี่คือคำพูดของอดีตฮ่องเต้หลงเจิ้นอี้ เหยาอวิ้นหานมีความสามารถก็จริงแต่เขาไม่สามารถมาอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ แค่เสนาบดีกรมตรวจการฝ่ายซ้ายก็มาเกินพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ
เพียงแค่นั้นฝ่าาก็มีคำสั่งให้ปลดใต้เท้าฉู่ออกจากตำแหน่งและจับขังคุกทันที ไม่มีคำสั่งห้ามใครไปเยี่ยมเด็ดขาดขอรับ" เว่ยฉู่รายงานตามที่เขาได้รับมา ทุกคำพูดของเขาราวกับเขาเห็นกับตาด้วยตัวเอง
"ข้าต้องปรบมือให้กับใต้เท้าฉู่เสียแล้ว เขาพูดได้กินใจข้านัก เมื่อก่อนเขาก็เคยพูดกับข้าเช่นนี้ท่านพี่ แต่เขาแพ้ข้า" จางชิงหลินบอกกับหลงเจิ้นอี้ด้วยรอยยิ้ม ฉู่ไหวจินดื้อด้านก็จริง แต่ถ้ามีเหตุผลมากพอใช่ว่าจะจัดการไม่ได้
"ใช่ขอรับ แต่ฮ่องเต้ไม่พอใจมากในตอนนั้น" เว่ยฉู่ที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยพูดออกมา
"ท่านพี่ เราต้องส่งคนไปคอยดูแลฉู่ไหวจินเอาไว้นะเ้าคะ ข้ากลัวว่าเขาจะคิดสั้น" จางชิงหลินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฉู่ไหวจินโดนสั่งจำคุกแบบนี้สู้สั่งปะาเขายังจะดีกว่า
"บอกให้ทุกคนเตรียมตัว ข้าจะไปเมืองหลวง ถึงเวลาแล้วที่หลงอันจวิ้นจะได้รับการสั่งสอนแล้ว หลินเอ๋อร์ เราออกไปเที่ยวกันสักหน่อยดีหรือไม่แล้วค่อยกลับมาบ้านของเรา" หลงเจิ้นอี้ถามจางชิงหลินด้วยรอยยิ้ม
"ที่จริงข้าไม่อยากกลับไปที่นั่นนัก แต่เพราะท่านพี่ไป ข้าก็จะไปด้วยก็ได้" จางชิงหลินตอบ ขอแค่สามีนางอยู่ที่ไหน นางก็จะอยู่ที่นั่น
"ถ้าอย่างนั้นเราก็เตรียมตัวเถอะเราต้องเดินทางกันแล้ว เดี๋ยวตาแก่ฉู่จะฆ่าตัวตายเสียก่อน" หลงเจิ้นอี้พูดด้วยรอยยิ้ม
"ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยขอตัวไปให้คนเตรียมตัวเดินทางก่อนนะขอรับ" เว่ยฉู่บอก
"งั้นเ้าไปเถอะ" เมื่อได้รับคำอนุญาตเว่ยฉู่ก็รีบออกไปทันที เพราะมีของที่จะเตรียมมากมาย
"นายท่าน ให้ข้าน้อยตามไปดูแลนายท่านและนายหญิงด้วยเถอะขอรับ" จางกงกงรีบคุกเข่าลงขอร้อง เขาอยากไปด้วย เขาไม่รู้ว่าไปเมืองหลวงแล้วจะเกิดอะไรขึ้นอีก
"จางกงกง เ้าอายุเยอะแล้วอยู่พักผ่อนที่นี่เถอะ" หลงเจิ้นอี้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน การเดินทางของพวกเขาต้องใช้ความเร็ว เขากลัวว่าจางกงกงจะไม่ไหวเอา
"นายท่าน ให้ข้าน้อยไปด้วยเถอะขอรับ อยู่ที่นี่ข้าน้อยเองก็ไม่สบายใจ ข้าน้อยรู้ว่านายท่านและนายหญิงเร่งเดินทาง เพื่อไม่เป็ภาระในการเดินทาง ข้าน้อยจะตามไปทีหลังก็ได้ ให้ข้าน้อยตามไปดูแลทั้งสองเถอะขอรับ" จางกงกงพูดขอร้อง
"ให้จางกงกงไปด้วยเถอะเ้าค่ะท่านพี่ จางกงกงจากเมืองหลวงมานาน ให้จางกงกงไปเที่ยวเมืองหลวงก็ดีนะเ้าคะจะได้เห็นว่าเมืองหลวงมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง" จางชิงหลินช่วยพูดให้กับจางกงกง นางเองก็เข้าใจความรู้สึกของจางกงกงว่าเขารู้สึกเช่นไร
"งั้นเ้าก็ไปเก็บของเถอะ พรุ่งนี้เราจะได้เริ่มเดินทางกัน" หลงเจิ้นอี้ยอมตกลงให้จางกงกงเดินทางไปด้วย
"ขอบคุณนายท่าน ขอบคุณนายหญิง" จางกงกงคุกเข่าขอบคุณและรีบลุกออกไปจัดของตัวเอง
"ใต้เท้าฉู่ ขอเพียงท่านเขียนฎีกายอมรับความผิดต่อฝ่าา ฝ่าาก็จะให้อภัยท่าน ข้ารู้ว่าท่านไม่พอใจที่ข้าได้รับการแต่งตั้ง แต่ท่านจะเอาชีวิตของท่านมาต่อรองกับเื่นี้ไม่ได้หรอกนะ" เหยาอวิ้นหานพูดเกลี้ยกล่อมฉู่ไหวจินให้ยอมเขียนจดหมายยอมรับผิด
"ข้ายอมตายดีกว่าเขียนฎีกายอมรับผิด นี่เ้าหนุ่มตระกูลเหยา เ้าภูมิใจนักหรือกับตำแหน่งของเ้าที่ได้มาเพราะน้องสาวของตัวเอง เหยาฮองเฮาแท้งมากี่ปีแล้วล่ะ นางยังทำใจไม่ได้อีกหรือ
นางลืมไปหรือเปล่าว่านางเป็ฮองเฮาของแคว้นเฟิงหลงไม่ใช่คุณหนูคนหนึ่งที่เอาแต่เสียใจจนทำอะไรไม่ได้
นอกจากความรักที่ฝ่าามีให้นาง ข้าถามหน่อยเถอะนางมีอะไรที่เหมาะสมกับตำแหน่งฮองเฮาบ้าง" ฉู่ไหวจินถามออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน ตอนแต่งตั้งเหยาอิงหลัวเป็ฮองเฮาเขาเองก็คัดค้าน แล้วตอนนี้เป็อย่างไรเล่า เพราะการแท้งลูกเมื่อหลายปีก่อน
เหยาฮองเฮาเอาแต่เก็บตัวยกอำนาจให้กับกุ้ยเฟยทั้งหมด เป็ฮองเฮาที่อ่อนแอที่สุดเท่าที่แคว้นเฟิงหลงเคยมีมา นางคิดว่านางเป็แค่ภรรยาของชาวบ้านธรรมดาอย่างนั้นหรือ
"บังอาจนัก ท่านกล้าพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร" เหยาอวิ้นหานถามออกมาด้วยความโกรธที่ฉู่ไหวจินกล้าพูดลบหลู่น้องสาวของเขา
"ทำไมข้าจะพูดออกมาไม่ได้ ใต้เท้าเหยา ท่านจงภูมิใจไปกับการเจริญรุ่งเรืองของตระกูลท่านไปเถอะ เพราะสักวันมันจะล่มจมเอาได้ นี่ถือว่าข้าเตือนเ้าแล้วนะ" ฉู่ไหวจินเตือนออกมาด้วยความหวังดี
"เก็บคำเตือนของท่านไว้เตือนตัวเองเถอะ ถ้ายังปากเช่นนี้สักวันจะตายเพราะปาก" พูดจบเหยาอวิ้นหานก็เดินออกไปจากคุกด้วยความโกรธ
"คิดว่าข้ากลัวความตายนักหรือ" ฉู่ไหวจินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน เพราะถ้าไม่ใช่คำสั่งเสียของนายท่านมีหรือเขาจะมาอยู่ที่นี่ ป่านนี้เขาคงลาออกไปเฝ้าสุสานของนายท่านแล้ว
"ฮองเฮา ได้โปรดเถอะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้ว่าฮองเฮาเสียใจเื่การสูญเสียพระโอรสไป แต่ถ้าฮองเฮามัวแต่เสียใจอยู่อย่างนี้แล้วฝ่าาเล่าจะรู้สึกเช่นไร" เหยาอวิ้นหานเอ่ยเตือนเหยาอิงหลัวผู้เป็น้องสาว คำพูดของฉู่ไหวจินถูกต้อง แม้แต่อำนาจเหยาอิงหลังยังมอบให้ฉีกุ้ยเฟยจัดการ จนตอนนี้อำนาจของฉีกุ้ยเฟยมีมากจนนางกำนัลและขันทีเป็คนของฉีกุ้ยเฟยไปหมดแล้ว
"แต่นั่นลูกข้านะท่านพี่" เหยาอิงหลัวพูดออกมาด้วยความเสียใจ
"กระหม่อมรู้ แต่ฮองเฮาอย่าลืมว่าตอนนี้ฮองเฮาคือฮองเฮาเป็แม่ของแผ่นดินเช่นกัน ฮองเฮายังมีลูก ๆ อีกมากมายที่ต้องดูแลนะพ่ะย่ะค่ะ" เหยาอวิ้นหานเอ่ยเตือน ที่จริงเขาอยากใช้คำพูดแรง ๆ กว่านี้ แต่เพราะนี่คือน้องสาวคนเดียวของเขา เขาจึงไม่กล้าใช้คำรุนแรงให้นางเสียใจ
"นั่นสินะ ข้าคือฮองเฮา ต้องขอบคุณท่านพี่ที่ช่วยเตือนข้าในเื่นี้" หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของพี่ชายทำให้เหยาอิงหลัวเริ่มคิดได้ แต่ดูเหมือนว่าจะช้าไปเสียแล้ว เพราะอำนาจในวังหลังได้เปลี่ยนไปแล้ว และถ้านางจะ้าอำนาจคืนก็ต้องไปต่อสู้มันมา ถึงนางจะมีตราประทับหงส์อยู่ในมือ แต่อำนาจจริง ๆ อยู่ในมือใครกันเล่า
1K
