จวนองค์ชายหลงฟานหลังผ่านค่ำคืนที่ครื่นเครงจากงานเลี้ยงก็กลับมาเงียบสงบอย่างเคยอีกครั้ง ทว่าเ้านายในจวนกลับยังมิมีผู้ใดได้หลับพักผ่อนอย่างแท้จริง
ทางด้านพระชายาเจียอวี้กับบรรดาอนุทั้งหลายต่างพากันวุ่นวายใจ เพราะเื่ที่พระสวามีของพวกนางพาสตรีจากหอนางโลมมาหลับนอนด้วยถึงในจวน
พวกนางกลัวองค์ชายหลงฟานจะรับสตรีนางนั้นเข้ามาเป็อนุเพิ่มอีกคนดูจากความงดงาม รูปร่างเย้ายวนมีจริตมารยา องค์ชายหลงฟานต้องหลงสตรีนางนั้นจนหลงลืมพวกนางเป็แน่
ส่วนบุคคลที่เป็สาเหตุให้บรรดาภรรยากำลังเกิดอาการหึงหวงอยู่นั้น กลับไม่ได้สนใจ เขายังคงมุ่งมั่นอย่างหนักกับสตรีที่พวกนางกำลังนึกกลัว
คืนทั้งคืนเขาไม่ยอมหยุดพักสะโพกหนาขยับซอยท่อนเอ็นได้ถี่รัวอย่างไม่นึกเหนื่อย
เขาหื่นกระหายในตัวหญิงสาวอย่างไม่เคยเป็
ตับ ตับ ตับ ตับตับ
"อ๊าา องค์ชาย อะ อ๊าา จะเสร็จอีกแล้วเพคะ อะ อร๊างงง"
"อู้ววว ข้าด้วย ซี๊ดด ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน อะ อ้าา อ้าาาา"
คนทั้งสองต่างพากันเสร็จสมปลดปล่อยน้ำกามรอบที่เท่าไหร่ของค่ำคืนก็ยากที่จะนับ ทั่วทั้งห้องอบอวนไปด้วยกลิ่นคาวคลุ้งของไอกามราคะ
"ตะวันขึ้นเสียแล้ว" หลงฟานหอบหายใจเหนื่อย ทิ้งกายลงนอนข้างร่างบาง พรางมองออกไปด้านนอก เห็นแสงสว่างจากดวงตะวันรอดผ่านเข้ามา
ตลอดทั้งคืนเขาเสพสังวาสกับสตรีนางนี้อย่างไม่พักเขามิเคยรู้สึกเหมือนตนเองอดยากในกามราคะได้มากถึงเพียงนี้
"คงถึงเวลาที่ซีเอ๋อร์ต้องกลับแล้วเพคะ"
"นอนพักสักหน่อยเถอะ ข้ากับเ้าไม่ได้หยุดพักกันทั้งคืน"
"ไม่รบกวนองค์ชายเพคะ ให้ซีเอ๋อร์นอนที่นี่คงไม่เหมาะ ซีเอ๋อร์กลับไปนอนที่ห้องพักตนเองดีกว่า" รั่วซีฝืนร่างกายที่เหนื่อยอ่อนลุกขึ้นจากเตียงใหญ่ตามหาอาภรณ์ตนเองจนครบถึงค่อยบรรจงใส่คืน
หลงฟานนอนมองการกระทำหญิงสาวอย่างนึกเสียดายหากเขาปล่อยนางกลับไป ไม่รู้จะได้เจอนางอีกเมื่อไหร่
"ถ้าข้าอยากรับเ้ามาเป็อนุ เ้าจะยินดีหรือไม่"
"ขอบพระทัยองค์ชายที่กรุณาซีเอ๋อร์เพคะแต่ซีเอ๋อร์มีเหตุจำเป็ที่ต้องอยู่กับหออ้ายซ่างทำให้ซีเอ๋อร์ไม่สามารถทำอย่างที่องค์ชาย้าได้เพคะ"
"มีเหตุอันใด เื่เงินหรือ ให้ข้าไปไถ่ตัวเ้าออกมาก็ยังได้แค่เพียงเ้า้า"
"ซีเอ๋อร์ไม่้าเพคะ ซีเอ๋อร์ต้องขอตัวกลับแล้ว ทูลลาเพคะ" รั่วซีตัดบทไม่อยู่สาวความยาวต่อกับองค์ชายหลงฟานนางย่อกายคำนับและถือวิสาสะเดินออกมา ทั้งที่ยังไม่ได้รับอนุญาต
หลงฟานได้แต่นั่งมองร่างบางเดินจากไปทั้งที่เมื่อคืนจนถึงเมื่อครู่ เขากับนางยังร่วมเสพสังวาสกันอย่างเร่าร้อนมาตอนนี้นางกลับเดินจากไปโดยไม่อาลัยเขาสักนิด
"นายหญิงน้อย จะกลับหออ้ายซ่างเลยหรือไม่เ้าคะ"สาวใช้ที่อยู่รอรับรั่วซีเอ่ยถาม ขณะเดินออกจากจวนองค์ชายหลงฟานสาวใช้จับประคองนายสาวที่ดูอ่อนแรง ให้เดินได้อย่างมั่นคงจนถึงรถม้าที่จอดรออยู่
"อืม ข้าเหนื่อยอยากพักผ่อนเต็มทีไปถึงก็บอกเ้าหน้าที่ว่าคืนนี้ข้าไม่รับแขก"
"เ้าค่ะ"
รั่วซีขึ้นนั่งในรถม้าก็ถือโอกาสหลับตาหลงพักผ่อนนางไม่อยากเชื่อว่าองค์ชายผู้หนึ่ง จะตะกระหิวโหยได้ถึงเพียงนี้นางปวดเมื่อยไปทั้งกาย อยากกลับไปอาบน้ำชำระคราบใคร่ออก จะได้นอนหลับพักผ่อนให้หายเหนื่อย
ฮี้ ฮี้ ตุ๊บ
"กรี๊ดดดดด"
เสียงม้าร้องใพร้อมเสียงกรีดร้องของสาวใช้ประจวบกับเสียงเหมือนสิ่งของหนักหล่นพื้น ทำให้รั่วซีที่นั่งหลับตาอยู่ต้องลืมตาตื่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"เกิดอันใดขึ้น"
"เรียนนายหญิงน้อย มีเด็กวิ่งมาตัดหน้าเ้าค่ะ รถม้าก็เลยชนเข้า"
รั่วซีเปิดผ้าม่านออกมาดูเหตุการณ์ด้วยตนเองนางเห็นสาวใช้กำลังประคองเด็กหญิงตัวเล็กไว้ นั่นคงเป็เด็กที่โดนรถม้าชนอย่างที่บอกก่อนหน้า
"เป็อะไรมากหรือไม่"
"นางสลบไปแล้วเ้าค่ะ เราจะทำอย่างไรดีเ้าคะ"
"พาไปด้วยกันก่อน ค่อยให้ท่านหมออันดูอีกที เ้าอุ้มนางเข้ามาไว้กับข้า"รั่วซีมองเด็กน้อยที่นอนหลับไหลอยู่ในอ้อมกอด ดูท่านางจะอายุได้ไม่เกินหกถึงเจ็ดปีถึงตัวจะดูสกปรกมอมแมม แต่ถ้าล้างเนื้อล้างตัวให้ดีก็ดูหน้าตาน่ารักน่าชังอยู่ไม่น้อย
หรือชะตาส่งเด็กคนนี้มาให้โดยที่นางไม่ต้องออกตามหา
เมื่อรถม้ามาถึงหออ้ายซ่างรั่วซีก็ให้คนพาเด็กไปรักษา ส่วนนางก็เข้าห้องไปชำระล้างร่างกายตามที่้า
ความเหนื่อยล้าทำให้หญิงสาวนอนหลับยาวกระทั่งตะวันเริ่มจะตกดินอีกครั้งจนเสียงดังของหออ้ายซ่างยามค่ำคืนทำให้นางต้องตื่นขึ้นมา
"เด็กคนนั้นเป็อย่างไรบ้าง"
"ท่านหมออันบอกไม่เป็อันใดเ้าค่ะ ที่สลบไปคงเพียงแค่ใเท่านั้นมีาแภายนอกเพียงเล็กน้อย ตอนนี้ให้พักอยู่ในห้องสาวใช้ด้านหลังเ้าค่ะ"
"อืม เช่นนั้นตอนเช้าค่อยพามาหาข้าอีกทีหาชุดที่ดูดีหน่อยให้นางใส่ด้วย"
"เ้าค่ะ"
เสียงชิงช้าในสวนหลังหออ้ายซ่างไกวไปมาบนชิงช้ามีหญิงงามนั่งปล่อยผมดำขลับให้ปลิวตามสายลม ซึ่งเป็ภาพที่เห็นกันจนชินตาของคนที่หออ้ายซ่างแห่งนี้
"พี่ได้ยินว่าเ้าเก็บเด็กกลับมาด้วยเมื่อวาน"
"เ้าค่ะ นางวิ่งมาตัดรถม้าแล้วสลบไปข้าเลยพากลับมารักษาก็เพียงเท่านั้น"
"ไม่ใช่ว่าเ้าจะให้นางเป็...."
"ข้ายังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น แต่ถ้านางอยากเป็ข้าก็จะให้นางเป็ถ้านางไม่อยากข้าก็จะไม่บังคับ" ถึงนางอยากจะเป็อิสระแต่ก็ไม่มีสิทธิ์กักขังคนอื่นไว้แทน
รั่วเฉินมองแผ่นหลังเล็กของน้องสาวถึงนางยอมคุยกับเขาเหมือนแต่ก่อน ทว่ารั่วซีกลับไม่หันหน้ามามองเขาด้วยซ้ำ
จากเหตุการณ์วันนั้นเขากับนางยังไม่ได้มีโอกาสได้พูดคุยกับตรง ๆ สักครั้ง
"ซีเอ๋อร์ เ้าโกรธที่ข้าทำกับท่านแม่บุญธรรมหรือ"
รั่วซียังคงไกวชิงช้าของนางไปเรื่อยๆ ปล่อยให้ความเงียบสงบปกคลุมทั่วบริเวณ ยาวนานจนรั่วเฉินถอดใจจะเดินหันกลับถึงได้ยินเสียงนางตอบกลับมา
"ข้าไม่ได้โกรธ"
"ถ้าเ้าไม่ได้โกรธ แล้วเหตุใดถึงตีตัวออกห่างพี่นับจากวันนั้นเพราะเหตุใดกัน"
"ข้าเพียง...มิอยากใช้สิ่งของร่วมกันกับหญิงนางนั้นเท่านั้น"
"สิ่งของ" รั่วเฉินทวนสิ่งที่ตนเองได้ยินตลอดมานางคิดว่าเขาเป็เพียงแค่สิ่งของหรือ
ได้รับคำตอบเช่นนี้สู้ให้นางบอกว่าโกรธ เขาคงจะยินดีเสียกว่า
คำตอบที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในครั้งนี้ทำให้เขาได้แต่ยืนนิ่งดั่งคนโง่
"เริ่มแรกข้าเพียงอยากรู้เท่านั้น ว่ารสสวาทของพี่จะเป็เช่นไรและพี่ก็ทำให้ข้าพอใจในลีลารสกามที่มอบให้
แต่พอรู้ว่าหญิงผู้นั้นก็ใช้พี่เพื่อสิ่งเดียวกันข้าเลยหมดความ้าในตัวพี่เพียงเท่านั้น" รั่วซีตอบคำถามให้รั่วเฉินได้ฟังชัดๆ อีกครั้ง ก่อนจะะโลงจากชิงช้าเดินจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนจมอยู่กับความคิดตนเองเพียงผู้เดียว
ก่อนหน้านี้นางคิดว่าระหว่างนางกับรั่วเฉินมันคือสิ่งที่เรียกว่าความรัก แต่หลังจากที่นางรับรู้เื่แม่บุญธรรมนางกลับตัดเขาออกจากใจได้อย่างง่ายดาย
เช่นนั้นเขาก็คงเป็เพียงแค่ที่ระบายความใคร่สำหรับนางเท่านั้น
นางคงต้องหาต่อไปว่าสิ่งใดกันที่เรียกว่า ‘ความรัก’
435
