เขตแกนกลางเป็เขตที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูรที่มีระดับนภาขึ้นไป ภายในนั้นมีแม้กระทั้งสัตว์อสูรระดับราชันย์ขั้นสูงที่เกือบจะทะลวงกลายเป็ระดับจักรพรรดิ
ในขณะนี้ชิงเฟิงได้มาถึงพื้นที่เขตแกนกลางของป่าสัตว์อสูรเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่เขาได้มาถึงเขตพื้นที่เเกนกลางเขาก็ััได้ทันทีถึงความไม่ธรรมดาของมัน พื้นที่แกนกลางแตกต่างจากพื้นที่เขตในและพื้นที่เขตนอกอย่างสิ้นเชิง
ไม่ว่าจะเป็บรรยากาศที่ดูน่าขนลุกชวนให้รู้สึกน่าเกรงขามหรือพลังปราณที่หนาแน่นเหนือความคาดหมายสิ่งเหล่านี้เป็สิ่งที่พื้นที่เขตนอกและพื้นที่เขตในไม่มี
"มิน่าล่ะพวกสัตว์อสูรระดับสูงถึงได้อาศัยอยู่ภายในเขตแห่งนี้พลังปราณในพื้นที่นี้มีมากกว่าภายนอกหลายสิบเท่า! เกรงว่าตรงแกนกลางของพื้นป่าแห่งนี้คงจะมีชีพจรัหรือเหมืองผลึกปราณเป็แน่"ชิงเฟิงคาดเดากับตัวเองเบาๆพร้อกับสูดหายใจเพื่อนำพลังปราณเข้าสู่ร่างกาย
ภายในพื้นป่าเขตกลางแห่งนี้ตามการคาดเดาของชิงเฟิงคงจะมีพลังปราณมากกว่าภายนอกอย่างน้อยก็10เท่า การฝึกฝนในพื้นที่แห่งนี้สามารถช่วยเร่งพลังบ่มเพาะให้กับสัตว์อสูรหรือแม้กระทั่งมนุษย์ให้รวดเร็วเป็อย่างมาก
เหตุผลที่สถานที่แห่งนี้มีพลังปราณมากกว่าภายนอกนั้นชิงเฟิงคิดว่ามีสองปัจจัย ถ้าไม่ใช่พื้นที่แห่งนี้มีวัตถุทางธรรมชาติก็คงจะมีสมบัติ์ปรากฏขึ้น
วัตถุทางธรรมชาติคือสิ่งที่เกิดขึ้นมาจากการรังสรรค์ของธรรมชาติ โดยสิ่งของเหล่านี้จะมีพลังปราณที่เกิดขึ้นจากธรรมชาติเป็อย่างมาก ตัวอย่างเช่นชีพจรัและเหมืองผลึกพลังปราณ
ในส่วนของสมบัติสววรค์คือสิ่งที่ได้รับการอวยพรจาก์ทำให้มีพลังของ์จางๆภายในตัวและมีพลังปราณที่มหาศาลไม่ได้ด้อยไปกว่าวัตถุทางธรรมชาติ
กล่าวคือทั้งสองสิ่งนี้เป็สิ่งไม่ได้แตกต่างกันมากเท่าไหร่นัก ซึ่งทั้งสองนี้มีสิ่งที่เหมือนกันก็คือภายในมีพลังปราณมหาศาล
ชิงเฟิงเดินเล่นอย่างสงบภายในเขตแกนกลาง เขาในตอนนี้ไม่มีท่าทางหวาดกลัวแต่อย่างใดถึงแม้ว่าจะอยู่ในสถานที่ที่อันตราย ในตอนนี้เขาััได้ว่ามีสายตาโเี้หลายคู่กำลังจ้องมองมาที่ตัวเขาอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นชิงเฟิงก็ไม่ได้กังวลอะไร เขาทำการเก็บสมุนไพรต่างๆที่ตัวเองได้พบเห็นตลอดทาง ในสถานที่เเห่งนี้คงจะไม่ค่อยมีมนุษย์เข้ามาไม่อย่างนั้นคงจะไม่มีสมุนไพรเกลื่อนกลาดเช่นนี้
ฟุบ!!!
ในขณะนั้นเองเสียงบางอย่างก็ได้ดังขึ้นมา เป็จังหวะตอนที่ชิงเฟิงกำลังก้มลงไปเก็บต้นสมุนไพรต้นหนึ่งพอดี
ในขณะนี้รอบข้างของชิงเฟิงได้ปรากฏต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นมารอบๆตัวเขา ต้นไม้ขนาดใหญ่จำนวนมากในขณะนี้กำลังล้อมกรอบรอบๆตัวของชิงเฟิงปิดกั้นหวังที่จะไม่ให้เขาออกไป
"หืม..ดูเหมือนว่าข้าจะหลงเข้ามาในเขตของอสูรพฤกษาอย่างงั้นสิน่ะ"ชิงเฟิงมองไปยังรอบๆของตัวเองซึ่งในขณะนี้กำลังถูกล้อมไปด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่
ต้มไม้ขนาดใหญ่เหล่านี้มีลักษะที่เหมือนกับต้นไม้ทุกประการ พวกมันมีทั้งกิ่งก้านแล้วก็ใบเหมือนปกติ แต่พวกมันเหล่านี้แตกต่างจากต้นไม้ต้นอื่นๆเล็กน้อยเนื่องจากพวกมันนั้นมีปากและภายในปากพวกมันก็ยังเขี้ยวที่แหลมคม ซึ่งพวกมันเหล่านี้ถูกเรียกว่าอสูรพฤษา
อสูรพฤกษาเป็สัตว์อสูรตระกูลพืชที่มีนิสัยดุร้าย พวกมันจะทำการโจมตีสิ่งมีชีวิตที่บุกรุกสถานที่ของมัน โดยอสูรพฤกษานั้นจะอาศัยอยู่เป็กลุ่มทำให้พวกมันนั้นเป็อสูรที่สัตว์อสูรตัวอื่นๆไม่กล้าต่อกรด้วย
ในขณะนี้จากการััของชิงเฟิงเขาััได้ว่ารอบๆตัวเขานั้นปรากฏสัตว์อสูรพฤกษาประมาณ20กว่าตัว โดยตัวที่มีพลังบ่มเพาะต่ำที่สุดอยู่ที่ระดับราชันย์ขั้นที่1และตัวที่มีระดับพลังสูงที่สุดอยู่ที่ระดับราชันย์ขั้นที่3
ชรึ้บ!!!
ในขณะนั้นเองหนึ่งในอสูรพฤกษาที่กำลังล้อมรอบตัวชิงเฟิงอยู่นั้นก็ได้เปิดฉากโจมตีทันที นวดไม้ที่เคลื่อนไหวอย่างอิสระของมันนั้นได้พุ่งเข้าโจมตีมาที่ชิงเฟิงอย่างรวดเร็ว การโจมตีของระดับราชันย์นั้นแตกต่างจากระดับนภาอย่างเทียบไม่ติด!
นวดไม้เกือบที่จะเข้าใกล้ตัวของชิงเฟิง การโจมตีครั้งนี้ถ้าหากถูกตัวโดยตรงถึงแม้ว่าจะไม่ถึงกับชีวิต แต่มันก็น่าจะสร้างความเ็ปได้ไม่มากก็น้อย
ชิงเฟิงไม่รีรอช้าเขาทำการใช้ 'ย่างก้าวลวง์' และสามารถหลบหนวดไม้นั่นได้อย่างง่ายดาย
ตูม!!!
หนวดไม้ได้กระทบเข้ากับพื้นดินทำให้เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นมา ในตอนนี้ตรงที่หนวดไม้ได้โจมตีนั้นได้เกิดเป็บ่อหลุมใหญ่ขึ้นมา
ชิงเฟิงยังไม่ทันจะได้หายใจสะดวกจากการโจมตีแรกการโจมตีที่สองก็ได้มาถึงตัวเขา ในขณะนี้ไม่ได้มีแค่อสูรพฤกษาตัวเดียวที่โจมตีมา แต่เป็อสูรพฤกษาทั้งหมดที่กำลังล้อมรอบตัวเขา!
ในตอนนี้อสูรพฤกษานับ20ตัวทำหารโจมตีมาที่เขาที่มีเพียงตามลำพัง
ฟุบ!ๆๆ ตูม!!ๆๆ
ชิงเฟิงใช้'ย่างก้าวลวง์เ'พื่อหลบหลีกการโจมตีของเหล่าอสูรพฤกษาทั้งหมด ด้วยวิชาย่างก้าวลวงสววรค์ที่เขาใช้นั้นทำให้ในขณะนี้เหล่าอสูรพฤกษาไม่สามารถที่จะทำอะไรเขาได้
กิ้สส!!!
เหล่าอสูรพฤกษาหงุดหงิดขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้ทำการโจมตีไปหลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรชิงเฟิงได้เลย ถึงขนาดพวกมันทุกตัวโจมตีพร้อมกันแต่ถึงอย่างนั้นชิงเฟิงก็ยังสามารถหลบมันได้
"ถ้าปล่อยให้ข้าหลบอย่างเดียวตอนนี้มันคงจะดูไม่ดีแน่ ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มฉากสังหารหมู่กันเถอะ!"ชิงเฟิงที่กำลังหลบหลีกอยู่ในขณะนี้ได้กล่าวออกมาอย่างสงบ ซึ่งคำกล่าวของชิงเฟิงนั้นทำให้เหล่าอสูรพฤกษาทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะโกรธเกรี้ยวขึ้นมา
ด้วยความที่พวกมันมีระดับการบ่มเพาะอยู่ที่ระดับราชันย์ทำให้สติปัญญาของพวกมันพอที่จะเข้าใจในสิ่งที่ชิงเฟิงพูดออกมา ด้วยเหตุนี้จึงทำให้พวกมันโกรธเป็อย่างมาก
ชิงเฟิงทำการหลบหลีกอีกครั้งและจากนั้นเขาก็ได้กำหมัดของตัวเองขึ้นมา ซึ่งในขณะนั้นเองชิงเฟิงก็ได้พึมพำเบาๆ"หมัดถล่มพสุธา"
พลังปราณจำนวนมหาศาลได้ถูกรวบรวมมาที่หมัดของชิงเฟิงอย่างรวดเร็วและโดยที่ไม่รอช้าเขาก็ได้ทำการชกหมัดนั้นไปยังอสูรพฤกษาตัวหนึ่งที่กำลังอยู่ตรงหน้าเขา
กิ้สสส!!!
อสูรพฤษาตัวนั้นััได้ถึงรังสีอันตรายจากหมัดของชิงเฟิง มันพยายามที่จะหลบหนีแต่ทว่าก็สายเกินไป!
ตูม!!
หมัดของชิงเฟิงได้ปะทะเข้ากับอสูรพฤกษาเข้าอย่างจัง เกิดเสียง โพล๊ะ! ขึ้นมาพร้อมกับร่างของอสูรพฤกษาตัวหนึ่งที่มีพลังระดับราชันย์ขั้นที่1ได้ะเิออกมา..
อสูรพฤกษาตัวอื่นๆเมื่อเห็นอย่างนั้นพวกมันก็ได้หยุดนิ่งลงทันที พวกมันจ้องมองไปที่เพื่อนของมันที่ถูกฆ่าตายอย่างตกตะลึง
ชิงเฟิงอาศัยจังหวะที่พวกมันกำลังตกตะลึงอยู่นั้นทำการโจมตีอีกครั้ง การต่อสู้สิ่งสำคัญคือห้ามละสายตาไปจากคู่ต่อสู้
ตูม!! โพล๊ะ
วิชา'หมัดถล่มพสุธา'ถูกใช้ออกมาอีกครั้งและก็เป็เช่นเคย ร่างของสัตว์อสูรพฤกษาตัวหนึ่งก็ได้ะเิออกมา
ถึงตอนนี้พวกมันทั้งหมดก็ได้สติกันขึ้นมา ในขณะนี้จากความตกตะลึงของพวกมันในตอนแรกก็ได้แปรเปลี่ยนกลายเป็ความโกรธแค้น
ในทันทีหลังจากที่เห็นพวกพ้องถูกสังหาร
กิ้สส!!
ชรึ้บบ!!!
หนวดไม้มากมายทำการโจมตีไปที่ชิงเฟิงอย่างบ้าคลั่งหวังที่จะฉีกกระชากร่างกายของเขาให้เป็ชิ้นๆ
ชิงเฟิงยังคงใข้ย่าง'ก้าวลวลวงสววรค์'หลบหลีกหนวดไม้มากมายเ่าั้อย่างสบายๆ และเมื่อเขาได้โอกาสเขาก็ใช้'หมัดถล่มพสุธา'เข้าไปโจมตี
โพล๊ะ!! โพล๊ะ!! โพล๊ะ!! "..."
อสูรพฤกษาตัวแล้วตัวเล่าถูกชิงเฟิงะเิร่าง ทำให้ในขณะนี้มีอสูรพฤกษาอยู่โดยรอบเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น และดูเหมือนอสูรพฤกษาเ่าั้จะหวาดกลัวถึงความสามารถของชิงเฟิง ทำให้ในขณะนี้พวกมันทั้งหมดเริ่มที่จะถอยหนี
"คิดว่าจะหนีไปได้อย่างงั้นหรอ?"ชิงเฟิงเห็นอสูรพฤกษาที่เหลือยู่เตรียมที่จะหลบนี้ ในขณะนั้นเองจู่ๆเขาก็ได้กางฝ่ามืออกมา
ฟุบ!!
ในขณะนั้นเองตรงกลางฝ่ามือของของชิงเฟิงก็ได้ปรากฏเปลวไฟสีทองขึ้นมา เปลวไฟนี้คล้ายกับเปลวไฟที่เคยแผดเผาเขาก่อนหน้านี้เป็อย่างมาก
'เพลิงแห่งพระเ้า'
ชิงเฟิงคิดภายในใจจากนั้นเขาก็ได้สะบัดฝ่ามือของตัวเองไม่นาน'เพลิงแห่งพระเ้า'ก็ได้เข้าไปโจมตีอสูรพฤกษาที่พยายามจะหลบหนี
อสูรพฤกษาทั้งหมดที่กำลังหลบหนีอยู่นั้น หลังจากที่เปลวไฟสีทองของเพลิงแห่งพระเ้าได้ไปกระทบร่างของพวกมัน จู่ๆร่างกายของพวกมันก็ได้สลายกลายเป็ขี้เถ้าขึ้นในทันที โดยที่ไม่ทันจะได้กรีดร้องใดๆออกมา...
796
