“พระพายกลับบ้านกันเถอะลูกดูน้องพอแล้วนะ” สองปีต่อมาพระพายอายุสี่ขวบเขาเลิกเรียนอนุบาลมารอแม่เลิกงานที่เรือนใหญ่ของมัสยาเป็ประจำตอนนี้บ้านหลังใหญ่มีสมาชิกเพิ่มเพราะมัสยาพึ่งคลอดลูกสาวได้เดือนกว่าพระพายมาดูน้องน้อยทุกวันแล้วก็มักจะอ้อยอิ่งเวลาแม่เรียกกลับบ้าน
“ก็ได้คับน้ามัสพะพายกลับบ้านก่อนนะคับ สวัสดีคับ”
“บ๊ายบายครับพรุ่งนี้มาเล่นกับน้องใหม่นะลูก”
“คับบ้ายบายนะคับน้องมิ”
“ท่าทางจะชอบน้องมากเลยนะพายต้องช่วยน้ามัสปกป้องน้องมินะลูก ห้ามทำอะไรให้น้องเสียใจนะ”
“อื้อลู้แล้วคับ” เด็กน้อยรับปากหนักแน่น กระชับกระเป๋าเป้นักเรียนเข้าแนบตัว
“แม่คับน้องมิมีคุณลุงนันต์เป็พ่อแล้วพ่อของพายเป็ใครคับ ทำไมพายไม่เคยเจอพ่อเลย”ดอกเข็มหยุดเดินก้มหน้ามองลูกแล้วยิ้มให้เขา ในที่สุดคำถามนี้ก็มาจนได้สินะ
“พายไม่มีพ่อเหรอคับ”
“พายมีพ่อสิลูกแต่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเรามันซับซ้อนสักหน่อยพายก็เลยไม่ได้อยู่กับพ่อ”เธอเตรียมตอบคำถามนี้มาหลายปีแล้วแต่ไม่รู้ลูกจะพอใจกับมันหรือเปล่า
“แล้วทำยังไงพายจะได้เจอพ่อคับ”
“พายอยู่กับแม่ไม่ดีเหรออยู่ท่ามกลางธรรมชาติมีเพื่อนมากมาย มีน้ามัสมีน้องมิก็น่าจะพอแล้วนี่นา” เด็กน้อยคิดตามผู้เป็แม่แล้วยิ้ม
“แค่นี้ก็พอคับพายแค่อยากเจอพ่อคั้งเดียวแล้วกลับมาอยู่กับแม่”เขาพูดต่อเจื้อยแจ้ว รอยยิ้มไร้เดียงสากระตุกใจดอกเข็ม เธอกลัวจริง ๆว่ามันจะถูกทำลายลงเมื่อรู้ความจริงทุกอย่างจะต้องใช้วิธีไหนทำให้เขาเติบโตอย่างเข้มแข็งกันนะ
“แม่คับๆ”
“อะไรจ๊ะลูกถามเก่งจังนะเราน่ะ”เสียงลูกดังเรียกสติดอกเข็มจึงกลับมาอยู่กับปัจจุบัน
“คุณคูให้การบ้านมาให้นักเรียนปูกผักสวนคัวหนึ่งอย่างแม่ว่าพายปูกอะไรดีคับ”ตอนนี้คำควบกล้ำของเด็กชายยังออกเสียงไม่ชัด ผู้เป็แม่ทั้งเอ็นดูทั้งปวดหัวสงสัยว่านอกจากปลูกผักยังต้องสอนอ่านหนังสือเพิ่มด้วยละมั้งเนี่ย
“ต้นหอมดีหรือเปล่าลูกปลูกง่ายดี”
“พายไม่ชอบต้นหอม” เขามู่หน้านึกถึงต้นหอมทีไรก็ฝันร้าย ดอกเข็มเกาศีรษะเหนื่อยใจหากวันไหนไปโรงเรียนแล้วมีข้าวผัดใส่หอมลูกชายเธอจะกลับมาบ่นให้ฟังทุกที
“แค่ปลูกนี่ลูกไม่ได้กินเองสักหน่อย”
“ต้นหอมเป็ปีศาจพายไม่ปูกปีศาจ”ผู้เป็แม่หัวเราะน้ำตาไหลนึกอยากให้พ่อเขามาเห็นจริง ๆ
“งั้นปลูกผักกาดแล้วกันครับแม่มีเมล็ดมันเก็บไว้ด้วย”
“แม่ทำผัดกาดอร่อยพายปูกให้แม่ผัดเยอะ ๆ”ถึงไม่ชอบต้นหอมแต่พระพายชอบกินผักชนิดอื่นดอกเข็มจึงสบายใจไม่ฝืนให้ลูกทานผักที่ไม่ชอบเวลาทำกับข้าวเธอจะไม่ใส่ต้นหอมให้เขา
ตัดภาพไปที่ฝั่งพ่อวันนี้ศานต์กับนิลตาไปงานวันเกิดอายุสามขวบของเด็กหญิงสกุณา หรือว่า น้องญาลูกสาวคนเดียวของพรรณา เลขาฯ คนเก่งของศานต์และณัฐชัยเพื่อนสนิทของเขา
“คุณลุงบอสมาแล้วมีของขวัญอะไรให้น้องญาไหมคะ”ศานต์ยิ้มเหนื่อยใจบอกกี่ทีว่าตนชื่อคุณลุงศานต์แต่เด็กหญิงก็ยังเรียกคุณลุงบอสตลอดแม่ของเธอเรียกเขาว่าบอสเธอจึงเรียกตาม
“มีให้อยู่แล้วค่ะแต่เป็อะไรน้องญาต้องไปเปิดดูเองนะ”
“ขอบคุณค่ะ” เธอย่อตัวไหว้ศานต์และไหว้นิลตาด้วย พวกเขาเอ็นดูเด็กหญิงมากพอพูดเื่มีลูกทีไรก็อดพูดถึงน้องญาด้วยไม่ได้
“ขอให้น้องญาสุขภาพแข็งแรงเรียนเก่ง ๆ นะคะ มากอดคุณป้าหน่อยเร็ว คุณป้ามีของขวัญพิเศษให้ด้วย” เธอยิ้มกว้างรีบเข้าไปกอดอ้อนนิลตา
“ว๊าวน่ารักจังค่ะ ขอบคุณค่ะคุณป้า”เด็กน้อยรับตุ๊กตาหมีคริสตัสตัวเล็กเท่านิ้วโป้งผู้ใหญ่มาดูอย่างสนใจหมีน้อยสามารถเปิดไฟให้คริสตัสเรืองแสงเป็สีต่าง ๆ ได้ด้วย
“บอสทั้งสองอย่าเอาใจนักสิคะตอนนี้น้องญาดื้อมากเลยณาจะรับมือไม่ไหวแล้ว” คุณแม่คนเก่งที่เ้านายยังต้องเกรงใจว่า
ศานต์ลุกขึ้นมองนิลตากับน้องญาคุยเล่นกันหญิงสาวอยากมีลูกมาตลอดพอได้เห็นลูกของพรรณาก็เอ็นดูมาก
“อะไรกันเล่าวันเกิดทั้งทีจะทำส่ง ๆ ได้ไงงานวันเกิดน้องญาทำให้ลุงอย่างฉันผ่อนคลายจากงานในบริษัทได้ตั้งเยอะ”
“เฮ้อทุกวันนี้พ่อเขาก็ตามใจมากพอแล้วค่ะ”คุณแม่เด็กหญิงผู้ปวดหัวไม่แพ้เ้านายบ่น
“เอาน่าวันนี้วันเกิดลูกนะ” สามีของพรรณนาซึ่งเป็เ้าของบริษัทรถเช่าเล็ก ๆใช้ชีวิตอย่างอิสระเลี้ยงลูกสาวแบบสบาย ๆ บอกให้ภรรยาเลิกบ่น
ศานต์เห็นหน้าเพื่อนก็ชกกำปั้นชนกันตามประสาคนที่โตมาด้วยกันพวกภรรยาได้แต่ส่ายหัวเมื่อสองหนุ่มใหญ่กอดคอกันไปแอบก๊งเหล้าวันเกิดลูกสาวไม่ควรมีเครื่องดื่มมึนเมาจึงต้องไปแอบดื่มไม่ให้เด็กน้อยเห็น
“ไม่เจอกันไม่กี่เดือนทำไมมึงโทรมขนาดนี้วะเป็ผู้บริหารมันเหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ” ณัฐชัยถามเพื่อนขณะเทเหล้าใส่แก้ว
“งานมันไม่จบไม่สิ้นสักทีนั่นยังไม่เครียดเท่าเื่การแก่งแย่งภายใน ไหนจะเื่ลูกอีก” ตอบเพื่อนแล้วก็กระดกเหล้าเข้าปาก
“น้องญาน่ารักจริงๆ แต่ไม่รู้พระพายจะเป็ยังไงบ้าง ป่านนี้คงเข้าอนุบาลแล้ว” ก่อนหน้านี้ผู้เป็เพื่อนยังไม่รู้เื่แต่ปีที่แล้วศานต์อึดอัดที่ไม่มีใครให้พูดด้วยจึงมานั่งดื่มระบายทุกอย่างให้ฟัง
“ถ้าพวกเขาไม่ติดต่อมาก็น่าจะสบายใจว่ายังอยู่กันดีไม่ใช่เหรอ”
“กูอิจฉามึงที่ได้อยู่กับลูกทุกวันพอคิดถึงลูกคนนี้ก็ไม่กล้ามีลูกกับตากลัวจะรู้สึกผิดกับพระพายจนทำร้ายจิตใจลูกอีกคน”
“บางทีกูก็คิดนะตาใจอ่อนลงแล้วหรือจะคุยเื่นี้ดี ๆ แล้วรับพระพายมาอยู่ด้วยแต่ไม่รู้ทางเข็มจะยอมหรือเปล่าบางทีอาจมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว”
“มึงอย่าคุยเื่นี้กับตาดีกว่าตายังไม่มีลูกยิ่งจะเกลียดลูกของมึงถึงมีก็จะอิจฉา เื่วุ่นวายจะมาเยือนแน่พ่อตากำลังป่วยบริษัทกำลังจะเปลี่ยนผ่านไม่ใช่เวลาเหมาะสมอดทนมาตั้งนานก็อดทนไปอีกสักหน่อยเถอะ” ณัฐชัยเตือนสติ
“คงต้องเป็อย่างนั้นสินะ” เขาว่าแล้วยื่นมือไปขอขวดเหล้ามาเทเอง
“อย่าดื่มหนักนะนี่วันเกิดลูกกูจะให้มีขี้เมาในงานไม่ได้”
ชายหนุ่มยิ้มเอนตัวพิงเคาทน์เตอร์ครัวบ้านเพื่อน “มาว่ากูมึงนั่นแหละตัวดี เฮอะถ้าพระพายอยู่ด้วยคงจะพามางานวันเกิดน้องญาด้วย พวกเขาน่าจะเป็เพื่อนเล่นกันได้”
ณัฐชัยเห็นเพื่อนเศร้าจึงตบไหล่ให้กำลังใจ “สักวันมึงจะได้เจอลูกไม่ว่ายังไงก็เป็พ่อลูกกันจะคิดมากไปทำไม เราออกไปข้างนอกเถอะ”
“อืมป่านนี้น้องญาคงอยากกินเค้กแล้ว”
/////
วันเกิดอายุสามขวบของน้องญาสนุกมากคนมาร่วมงานก็เยอะของขวัญก็เยอะต่างจากตอนอายุสี่ขวบปีนี้ไม่มีคุณลุงศานต์กับคุณป้านิลตามาร่วมงานด้วยจนเธอเสียใจไปหลายวันคุณแม่บอกว่าคุณพ่อของคุณป้าตาเสียชีวิตพวกเขายุ่งอยู่กับงานศพทั้งยังมีเื่ให้จัดการอีกมากมายจึงมาไม่ได้
เด็กหญิงอยากให้กำลังใจจึงเขียนการ์ดฝากคุณแม่ส่งไปให้คุณลุงคุณป้าศานต์นำกลับบ้านไปให้นิลตาอ่านชายหนุ่มเห็นภรรยานั่งกอดรูปพ่อในห้องนอนท่านโดยที่ไฟไม่เปิดจึงถอนหายใจเเข้าไปนั่งข้าง ๆ โอบร่างบางเข้ามาพิงตัวเอง
“คุณยังมีผมอยู่นะตา” คำพูดอบอุ่นที่หญิงสาวไม่ค่อยได้ยินจากสามีทำน้ำตาเธอยิ่งไหลกอดรูปพ่อแน่นขึ้น
คุณแม่ของนิลตาจากไปั้แ่เธออายุสิบเอ็ดขวบเธอผูกพันกับพ่อมาก ถึงท่านจะมีบ้านเล็กบ้านน้อยแต่ไม่เคยนำความวุ่นวายมาให้เลยรักและเอาใจใส่ลูกสาวเป็อย่างดี พินัยกรรมก็ยกสมบัติส่วนใหญ่ให้เธอคนเดียวหญิงสาวทำใจไม่ได้เมื่อท่านจากไปแม้อายุสี่สิบแล้วก็ยังร้องไห้
“คุณจะไม่ทิ้งฉันไปอีกคนใช่ไหม”
“เราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะผมจะทิ้งคุณไปได้ยังไง แต่ถ้าคุณยังเศร้าจนไม่ยอมกินอะไรอยู่แบบนี้คุณจะป่วยนะ”
หญิงสาวเงยหน้ามองเขาก่อนจะหลับดวงตาเศร้าสร้อยลงกอดเขาไว้อย่างอ่อนแรง “ฉันกลัวตัวเองต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ถ้าไม่มีคุณฉันไม่เหลือใครแล้วนะ”
“ผมไม่ได้จากคุณไปไหนนี่ลุกไปกินข้าวเถอะนะอย่าทำให้คุณพ่อห่วงคุณเลย”
“คุณถืออะไรมาเหรอคะ” หญิงสาวลืมตาขึ้นเห็นกระดาษในมือศานต์จึงเอ่ยถาม
“อ๋อการ์ดที่น้องญาทำให้เราน่ะหลานฝากณาเอามาให้” นิลตายิ้มหยิบมาดู
“ถ้าเรามีลูกที่น่ารักแบบนี้จะลูกสาวลูกชายฉันคงมีความสุขมาก”
“แล้วคุณจะกินข้าวก่อนหรือทำลูกก่อนล่ะ” เขาถามล้อเล่นให้เธอยิ้มจึงโดนฟาดมาตามระเบียบ
นิลตายึดตัวศานต์ลุกขึ้นยืนจับมือเขาให้ลุกตาม
“ไปข้างล่างเถอะค่ะฉันหิวแล้ว”
////////
“แต่ว่าเค้กชิ้นนี้พี่ชอบกินน้องมิก็มีของตัวเองแล้วนี่ครับ” พระพายกำลังต่อรองกับเด็กหญิงวัยสี่ขวบที่เลือกเค้กส้มเพราะเห็นมันตกแต่งสวยดีแต่ตอนนี้กลับอยากได้เค้กมะพร้าวที่เขาชอบ
“แต่มิอยากกินอันนี้เปลี่ยนกันนะ นะ นะ” มัสยาซื้อเค้กมาแจกเด็ก ๆในไร่เนื่องในโอกาสวันเด็กแห่งชาติ เสร็จแล้วก็ปล่อยพวกเขาไปเล่นกันตามอัธยาศัยลูกสาววัยสี่ขวบก็ตามไปเล่นด้วยเธอไม่ห่วงมากเพราะอยู่ในสายตาผู้ใหญ่หลายคนอีกทั้งพระพายก็โตพอจะดูแลน้องได้แล้ว
“ก็ได้ครับ” เด็กชายยื่นเค้กที่ตัวเองชอบให้แล้วแลกเค้กส้มที่มินาชิมไปแล้วมาแทน
“ไปนั่งตรงนั้นดีกว่าเดี๋ยวยืนกินมันจะหล่นมือ” บอกแล้วจูงมือน้องไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อนจะยอมให้เธอนั่งตัวเองก็เอามือปัดไปมาบนหญ้าก่อนเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีหนามหรือกิ่งไม้
“ขอบคุณค่ะพี่พายมิจะกินเค้กมะพร้าวแล้วนะคะ”
พระพายมองเค้กที่ตัวเองอยากกินแล้วก้มหน้าตักเค้กส้มเข้าปากแม่บอกว่าอย่าทำให้น้องมิเสียใจเขาจึงต้องยอมแลกกับเธอนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกและคงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายด้วย
“นี่อะไร” ศานต์เรียกน้องชายมาพบโยนแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ให้เขาอ่านั้แ่พ่อของนิลตาป่วยศานต์ทำหน้าที่ประธานกรรมการแทนตอนนี้ท่านเสียชีวิตหุ้นบริษัทในส่วนถูกโอนไปยังนิลตาในฐานะคนที่มีหุ้นเยอะสุดในบริษัทนิลตาสนับสนุนสามีของเธอให้ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานฯ ต่อจากบิดา
แต่ในบริษัทยังมีก้างชิ้นใหญ่อย่างศศินอยู่ถึงพรรคพวกที่เขามีในตอนนี้สู้นิลตากับศานต์ไม่ได้แต่พฤติกรรมหลายอย่างของศศินทำให้การดำเนินงานของบริษัทติดขัดศานต์คิดจะลดบทบาทน้องชายอยู่แล้วพอมีเหตุผลที่นำมาใช้ได้ ชายหนุ่มรีบลงมือทันที
“อะไรครับ”
“แกแอบยักยอกชิ้นส่วนการผลิตไปขายต่อให้บริษัทคู่แข่งแถมยังตั้งบริษัทตัวเองให้เป็ซัพพลายเออร์ส่งของไม่ได้คุณภาพมาขายบริษัทบอกมาสิฉันควรจัดการแกยังไง”
“ผมทำอะไรมันก็ผิดไปหมดนั่นแหละใครจะไปเหมือนพี่ได้ทุกอย่างไปแล้วนี่”
“สิ่งที่คุณพ่อเหลือไว้ให้ฉัน แก ศิได้เท่ากัน” เขาหมายถึงน้องสาวคนเล็กเมื่อก่อนศศินาเข้าข้างพี่ชายคนรองแต่พอเห็นเขาชอบใช้วิธีสกปรกทำร้ายพี่ชายคนโตอยู่เรื่อยๆ คนเป็น้องรู้สึกเกรงกลัวหากต้องตกอยู่ในกำมือคนแบบนี้ สู้อยู่กับศานต์ยังดีกว่าถึงศานต์จะไม่ค่อยสนใจใครแต่เขาก็ไม่ทำร้ายใคร
“ได้เท่ากันเหรอแล้วส่วนของพี่สะใภ้ล่ะตอนนั้นถ้าผมเป็คนแต่งงานกับนิลตาคนที่นั่งตำแหน่งนี้คงไม่ใช่พี่แล้วพี่ยังจะว่าไม่ได้เอาเปรียบพวกผมอีกเหรอ”
“นั่นมันเป็เื่ที่ผู้ใหญ่ตัดสินใจกันตอนนั้นแกมีแฟนอยู่แล้วตาเขาถึงไม่แต่งกับแกไงตอนนี้ต่างคนต่างมีครอบครัวมาพูดอย่างนี้ไม่อายปากตัวเองบ้างหรือไง”
“อายทำไมพี่ก็แต่งกับนิลตาทั้งที่ไม่ได้รักเหมือนกันนั่นแหละแถมยังไปมีเมียน้อยพี่ยังไม่เห็นอาย”
“ไม่ต้องมายุ่งเื่ส่วนตัวของฉันฉันกับตาจะเป็ยังไงเราก็ทำให้บริษัทพัฒนามาได้แล้วกัน ฉันมีข้อเสนอให้แก” ศานต์คร้านจะฟังศศินรื้อฟื้นเื่เก่า ๆจึงตัดบทหยิบเอกสารอีกแผ่นที่อยู่ในลิ้นชักมาให้เขาอ่าน
“ขายหุ้นของแกให้ฉันแล้วลาออกจากบริษัทเื่ที่แกทำไว้ฉันจะไม่เอาความ แล้วแกจะไปตั้งบริษัทอะไรของแกก็ตามใจ”
“นี่พี่คิดจะฮุบบริษัทของพ่อไว้คนเดียวเหรอผมไม่ยอม”
“งั้นก็ดีฉันจะได้เอาความผิดของแกเข้าที่ประชุม ณาเรียกประชุมด่วนผู้บริหารทุกคน” เขากดเครื่องอินเตอร์โฟนบอกพรรณา
“นี่พี่ขู่ผมเหรอ”
“ฉันพูดจริงสาม สอง หนึ่ง ณา”
“เดี๋ยวสินี่มันเื่ใหญ่นะผมต้องปรึกษาลูกเมียก่อน”
“ก็โทรไปปรึกษาสิ” ศศินอ้าปากค้างที่ศานต์ไม่ให้เวลาเขาสักนิดผู้เป็น้องจึงเดินไปนั่งที่โซฟากดโทรศัพท์โทรคุยกับภรรยาประชดพี่ชายศานต์นั่งฟังแล้วรอน้องชายมาเซ็นสัญญาซื้อขายอย่างใจเย็น
“เอาละขอบใจนี่เงินของแก”ชายหนุ่มยื่นสมุดเช็คที่ระบุจำนวนเงินรวมกันสามร้อยหกสิบล้านบาทให้
ศศินรับมาอย่างเสียมิได้สมบัติตกทอดของพ่อหลุดมือเขาไปแล้ว “ต่อไปพี่ไม่ต้องไปไหว้พ่อที่บ้านผมอีกผมไม่อยากเจอหน้าพี่อีกแล้ว”
ศานต์ไม่ใส่ใจคำของน้องชายหนุ่มได้แต่ถอนใจมองแผ่นกระดาษที่แสดงการโอนย้ายกรรมสิทธิ์หุ้นของบริษัทศานต์ไม่คิดตัดขาดครอบครัวศศินออกจากบริษัทที่ผู้เป็พ่อก่อตั้งทั้งหมดเขาคิดเอาไว้แล้วรอให้ศศินใจเย็นลงจะโอนหุ้นให้ลูก ๆ ของเขาคนละหนึ่งเปอร์เซ็นต์
“ตอนนี้เงินเก็บของผมหายไปเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จากการซื้อหุ้นคงต้องรอปันผลคราวหน้าออกถึงจะพอชดเชยได้ ่นี้คงไม่ได้ซื้ออะไรใหม่นะ” เขากลับมาบ้านตอนเย็นเล่าให้ภรรยาฟัง ตอนนี้นิลตาลาเลี้ยงลูกอยู่บ้านลูกชายคนเดียวของเธอกว่าจะมาก็ตอนพ่อแม่อายุมากแล้วหญิงสาวทั้งรักทั้งหวงไม่ยอมให้ใครมาดูแลแทน
“ฉันเลิกชอปตั้งนานแล้วเอาเวลาไหนไปใส่ของแบรนด์เนมล่ะเลี้ยงแต่ลูกอยู่บ้าน”นิลตาอุ้มลูกเดินเล่นนอกบ้านคุยกับสามีถึงเธอจะพูดว่าไม่ใช้จ่ายมากแล้วแต่หากอยากใช้ก็ย่อมได้เงินเก็บส่วนตัวเธอมากกว่าศานต์อีกโดยเฉพาะมรดกที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้
“ถ้าคิดถึงงานสังคมก็ไปเถอะผมดูแลลูกให้เองพี่เลี้ยงมีแต่คนเก่ง ๆ ลูกเราไม่เป็ไรหรอกเขาโตได้สองขวบแล้วคุณไม่ต้องดูแลตลอดเวลาก็ได้”
นิลตาหันหน้าดุศานต์แต่พอลูกมองก็ยิ้มให้เขา“คุณพ่อดูลูกแม่ไม่วางใจหรอก ใช่ไหมครับ”
“ใครว่าล่ะชินอยากอยู่กับพ่อต่างหากใช่ไหมลูก”
“หาคุณแม่” ศานต์หัวเราะขมขื่นเมื่อลูกร้องหาแม่อีกแล้ว ห่างกันไม่ได้เลยจริง ๆคนเป็พ่อมันเขี้ยวไม่ยอมคืนลูกให้แม่แถมยังอุ้มออกห่างนิลตาอีก
“อยู่กับพ่อดีกว่าเดี๋ยวพ่อพาไปเล่นบาสนะ” บอกแล้วรีบเดินไว ๆ ไปพื้นที่ว่างข้างบ้านพื้นที่ตรงนั้นไม่ได้ใช้งานอะไรศานต์จึงใช้เป็ที่โยนลูกบาสเกตบอลเวลาเขาเครียด
“อะไรไม่เอาฉันจะพาลูกเดินเล่นส่งคืนมานะคุณศานต์โยนบาสอะไรเดี๋ยวลูกบาสกระเด็นใส่ลูกจะทำยังไง”
“ไม่คืนๆ ตามมาจับให้ได้สิ”ถึงจะชอบอยู่กับแม่แต่เวลาได้เล่นกับทั้งพ่อและแม่แบบนี้เด็กน้อยชินวุฒิก็หัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจการเกิดมาของเขาช่วยเยียวยาาแในใจพ่อกับแม่ได้มากทีเดียวแม้แผลของผู้เป็พ่อค่อนข้างลึกแต่พอได้มองหน้าลูกที่ใคร ๆต่างก็บอกว่าหน้าเหมือนเขา ใจของศานต์ก็ผ่อนคลายและมีความสุขมาก
เขาทุ่มเทความรักความเอาใจใส่ให้ลูกไม่แพ้นิลตาไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งที่ต้องแบ่งปันความรักให้กับลูกอีกคนจะทำให้ลูกรักคนนี้น้อยใจจนรังเกียจพี่ชาย
6K
