สดับเพียรหมื่นภพชาติ

        เป็นคืนที่หิมะโปรยลงมาเบาบาง ความหนาวเย็นไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเยว่ชิง 

       ไป๋เยว่ชิงใช้พลังดาราดับเรียกเฉียนซือมา

        รอเพียงไม่นานร่างที่คุ้นตาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ส่วนซื่ออิงที่ยืนหลบอยู่ไม่ไกลทำได้เพียงเฝ้ามอง สีหน้าของเฉียนซือดูสงสัยและไม่เข้าใจสักเท่าไรนัก 

        “เรียกข้ามาทำไม? ไม่ใช่ว่าเกลียดข้า ชังน้ำหน้าข้าแบบที่พูดคราวก่อนรึ?”

        “คนเรามันก็เปลี่ยนกันได้ ข้าเพียงอยากให้ซื่ออิงสมหวังก็เท่านั้น” เฉียนซือยังคงชมวดคิ้ว สายตาก็มองหาซื่ออิงไปโดยรอบ ก่อนจะกลับมามองหน้าคู่สนทนาของตนเอง

        “หมายความอย่างไร?”

        “เจ้าพาซื่ออิงหนีไปจากวิหารระฟ้าเสีย นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะตอบแทนให้กับซื่ออิงได้” 

        “...”

        “อย่างไรพวกเจ้าก็รักกันมิใช่รึ? พาดวงจิตของซื่ออิงไปอยู่ในที่ปลอดภัย เป็นสิ่งที่คนรักอย่างเจ้าอยากทำอยู่แล้ว ข้าเปิดโอกาสมอบมันให้กับเจ้า” 

        “หุบปาก!”

        “...”

        “ใครบอกกันว่าข้าอยากได้ดวงจิตนั้น ซื่ออิงไร้ประโยชน์ไม่ต่างกับสวะ ข้าจะเอาซื่ออิงกลับมาทำไม? ข้าอยากได้เจ้า! ข้าอยากได้คนแข็งแกร่งและชาญฉลาด เคล็ดวิชาอะไรนั่นข้าไม่อยากได้แล้ว ข้ามั่นใจว่าแค่มีเจ้าข้าก็ไปได้ทุกที่” 

        “หืม!”

        “เจ้าเหมาะสมที่จะนั่งข้างบัลลังก์ของข้า หลี่จิ้งหยางสร้างเจ้ามาอย่างไร ถึงได้ถูกใจข้าไปหมดเช่นนี้ ข้ายอมให้เจ้าเกลียดข้า ด่าทอข้า ข้าพร้อมรับมันทุกอย่าง”

        “...”

        “ขอเพียงเจ้ากลับไปกับข้าเสีย หลี่จิ้งหยางรักซื่ออิงกว่าสิ่งใด เจ้าจะอยู่ไปทำไมที่นี่ มิสู้ไปอยู่ข้างกายของข้าดีกว่าหรือ?” 

        ไป๋ซื่ออิงได้ยินทุกคำพูดที่เฉียนซือเอื้อนเอ่ย เขาจิกเล็บลงไปบนต้นไม้จนเลือดออก สองตามีน้ำไหลรินออกมาเป็นสาย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเฉียนซือจะกลายเป็นเช่นนี้

        “พูดเช่นนี้เจ้าไม่กลัวซื่ออิงมาได้ยินหรือ?”

        “ก็แค่วิญญาณต่ำต้อย ข้าไม่เคยชมชอบความออดอ้อนพวกนั้น ข้าต้องทนมาทำเพื่อให้ซื่ออิงรักข้า มิเช่นนั้นข้าเองก็คืนชีพไม่ได้ และมันเป็นเจ้าที่ข้ามีใจรักตั้งแต่คราแรก” 

        “...”

        “ข้าอยากได้ยินนามของเจ้า”

        “ไป๋ซื่ออิง”

        “เจ้าจะเป็นไป๋ซื่ออิงได้อย่างไรกัน! เจ้าไม่ใช่! เจ้าก็คือเจ้าที่ข้าหมายปอง” เฉียนซือพูดความในใจออกมามากมาย โดยไม่สนว่าคำพูดพวกนั้นจะทำให้ซื่ออิงเจ็บปวดหรือไม่

        “แต่ข้าก็คือดวงจิตของซื่ออิง ดวงจิตของคนที่รักเจ้ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด”

       “แล้วเจ้ารักข้าหรือไม่?”

        “เหตุใดข้าต้องตอบเจ้า ซื่ออิงเฝ้ารอวันที่จะได้พบเจ้า เขายอมเป็นภัยกับทั้งโลกก็เพื่อเจ้าไม่ใช่หรือ ไยจึงลืมความตั้งใจและภักดีของซื่ออิงไปเสียหมด” 

        “...”

        “ข้ามิอาจรักซื่ออิงได้ ข้าเพียงแค่อยากเอาชนะหลี่จิ้งหยาง!” 

        “แย่เสียจริง” 

        “ตอนนี้ข้ากลับมีความพันผูกกับเจ้า ทั้งที่รู้ว่าใจของเจ้านั้นมีเพียงหลี่จิ้งหยาง แต่ข้าไม่สนหรอก ข้าชอบเจ้าแล้ว เสน่หาเจ้าแล้ว อย่างไรก็ต้องสู้เพื่อให้ได้เจ้ามาเคียงข้าง” 

        “เฉียนซือ เจ้าไม่ฟังที่ข้าพูดเลยหรือ?”

        “...”

        “ข้าคือหายนะและความวิบัติของเจ้า ข้าบอกแล้วว่าให้เจ้าจัดการทุกอย่างให้จบสิ้นก่อนข้า ไฉนจึงเอาเวลามาพ่นวาจาเพ้อฝันอยู่ตรงนี้”

        “เจ้าเรียกข้ามาเองมิใช่รึ?”

        เยว่ชิงแสยะยิ้มเหยียดด้วยความรังเกียจ เพียงไม่นานก็ปรากฎร่างของจื่อหลิงออกมาจากหลังต้นไม้ ร่างที่มีซื่ออิงสิงสู่สวมรอยอยู่ 

        “อ่า... ข้าว่าแล้วว่าเจ้าต้องทำเช่นนี้” 

        “...” ไป๋ซื่ออิงมองคนที่ตนเองรักสุดดวงใจ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนว่าตนเองจะชั่วช้าสกปรกเพียงใด ขอแค่ได้อยู่เคียงข้างเฉียนซือก็พอ 

        “ซื่ออิง คือว่า...”

       “เจ้าจะด่าว่าข้าเพิ่มอีกรึ? แต่มันก็ไม่อาจเปลี่ยนใจของข้าได้หรอกนะ” 

        ยิ่งสายลมโหมพัดผ่าน หยดน้ำตาที่รินไหลแห้งเหือดไป ไป๋ซื่ออิงยังคงยกยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเฉียนซือ แท้จริงแล้วหลี่จิ้งหยางนั้นไม่ได้ทำสิ่งใดผิดไปเลย 

        มันสายไปแล้วสำหรับซื่ออิงที่จะหันหลังกลับ เขาออกจากร่างของจื่อหลิงในทันที 

        เยว่ชิงเข้าไปพยุงสหายที่ล้มลงไป ส่วนซื่ออิงก็คว้ามือของเฉียนซือและหายไปจากตรงนั้นทันที 

        กลายเป็นความวุ่นวายที่ชุลมุน เมื่อพุทธองค์นั้นโดนเยว่ชิงเรียกให้ออกจากฌาน ร่างของจื่อหลิงถูกวางลงในห้องชำระจิต เยว่ชิงขอให้พุทธองค์ช่วยตรวจหาจิตของจื่อหลิง

        “จิตของจื่อหลิงมีไอมาร อาตมาไม่สามารถตรวจหาได้เลยเยว่ชิง”

        “เช่นนั้นทำอย่างไรดี”

        “ต้องเป็นคนจากเผ่ามารด้วยกัน ที่สามารถมองเห็นไอมารในจิตของจื่อหลิงได้” คำตอบของพุทธองค์นั้นทำให้เยว่ชิงวิ่งโร่เข้าไปในป่าจิ่วอู่โดยไม่ฟังคำทัดทาน การมุ่งหน้าไปเผ่ามารนั้นใช่ว่าจะถึงภายในไม่กี่เพลา แต่นั่นก็เพราะสหายที่นอนหายใจรวยริน เยว่ชิงจึงมิอาจอดทนรอไหว

        กว่าค่อนคืนที่เยว่ชิงนั้นมาถึงหน้าเผ่ามาร การมาของเขาดูเหมือนจะไม่เป็นที่พอใจสักเท่าไร

        จากเหตุการณ์คราวนั้นกระมัง พวกมารเลยไม่ค่อยชอบน้ำหน้าของเขา เยว่ชิงเองไม่ได้คิดสนใจ เขาห่วงความเป็นความตายของจื่อหลิงมากกว่า จึงยกสองมือขึ้นป้องปากตะโกนชื่อคนที่ตนเองต้องการพบอย่างเร่งด่วน 

        “เว่ยหนาน!!! เว่ยหนาน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!”

        “เว่ยหนานนนน!!!”

        ตะโกนอยู่สองสามครั้งเว่ยหนานก็ออกมา สีหน้านั้นพร้อมจะฆ่าเยว่ชิงทิ้งในตอนนี้ แต่เยว่ชิงในตอนนี้ไม่มีเวลาจะสนใจเรื่องบาดหมาง “เว่ยหนาน ช่วยจื่อหลิงด้วย” 

        เมื่อได้ยินชื่อของน้องชาย เว่ยหนานก็คว้าลำคอของเยว่ชิงทันที ทว่ากลับมีพลังบางอย่างแล่นเข้ามาที่มือ มันร้อนจนเว่ยหนานต้องยอมปล่อย

        “จื่อหลิงเป็นอันใด!!”

        ไร้คำตอบจากเยว่ชิง เว่ยหนานไม่รอช้าเร่งเดินทางไปวิหารระฟ้า ส่วนเว่ยหนิงก็ขอตามมาด้วย ทั้งสามควบม้าตรงมาสู่ที่วิหารระฟ้า สภาพของจื่อหลิงนั้นซีดเซียวไปทั้งตัว เว่ยหนานจับไปตรงที่ใดร่างกายของจื่อหลิงมีเพียงความเย็นเฉียบ

        “เกิดสิ่งใดขึ้นกับน้าจื่อหลิงหรือพุทธองค์” เว่ยหนิงที่ดูใจเย็นสุดเอ่ยถามขึ้น ในขณะที่เว่ยหนานดูร้อนรนใจอยู่ไม่สงบสุข เขาพลิกตัวจื่อหลิงไปมา เขย่าร่างไร้สตินั้นให้ฟื้นกลับคืน 

        “จื่อหลิงถูกมนต์ดำฝันลวงสะกดจิต และนำไปขังไว้ที่ใดสักที่หนึ่ง”

        “สะกดจิต! มนต์ดำรึ! เป็นเจ้าใช่ไหม?” เว่ยหนานสติหลุดชี้หน้าเยว่ชิงพาลจะมีเรื่อง นั่นทำให้เยว่ชิงต้องลุกขึ้นมาตบหน้าเรียกสติของเว่ยหนาน 

        “บอกข้ามา! ว่าใครจะเรียกจิตของจื่อหลิงกลับคืน” 

        “เป็นข้าเอง” เว่ยหนิงตอบอย่างนอบน้อม 

        เยว่ชิงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ พร้อมกับลากเว่ยหนานออกจากห้องนั้น เพื่อไม่ให้รบกวนสมาธิของเว่ยหนิง โดยมีพุทธองค์หลี่จิ้งหยางคอยช่วยอยู่เบื้องหลัง เพราะยังไม่รู้ว่าซื่ออิงสร้างสถานการณ์แบบไหนเอาไว้ จื่อหลิงจึงหาทางออกไม่พบเช่นนี้ 

        เสียงโวยวายของเว่ยหนาน รวมถึงใบหน้าที่แดงปื้นด้วยรอยมือของเยว่ชิง ทำให้เว่ยหนานโกรธจนถึงขีดสุด ทว่าเมื่อเยว่ชิงจะยกมือมาตบเขาอีกครั้ง เว่ยหนานก็ต้องยอมข่มอารมณ์ตนเอง 

        “น้องชายเจ้าเป็นเช่นนี้ ไฉนจึงไม่ทำให้เรื่องมันง่ายบ้าง” 

        “เจ้า!!!”

        “ข้าเป็นสหายของจื่อหลิง เขาไม่เคยเล่าบ้างหรืออย่างไร? หรือสมองเจ้ามันน้อยนิดจนฟังไม่เข้าใจห๊ะ! การที่ข้ายอมเสี่ยงตายเพื่อน้องเจ้า มันยังไม่น่าซาบซึ้งพออีกรึ?”

        “...”

        “หากไม่ใช่เพราะเจ้าเอาแต่บุ่มบ่าม จื่อหลิงคงไม่ต้องเป็นเช่นนี้!” เยว่ชิงถือโอกาสต่อว่าเว่ยหนาน ที่ไม่รู้จักหาวิธีอื่น ใช้แต่พละกำลังกับการแก้ไขปัญหา 

        “เจ้าไม่รู้อะไรหรอก! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมากล่าวโทษข้า!!” เว่ยหนานหันมาตะคอกใส่เยว่ชิง ทว่าเยว่ชิงกลับตบหน้าเขาซ้ำสอง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เสียงเย็นชาออกมา

        “จื่อหลิงโดนเปรียบเทียบอยู่ตลอด เทียบกับเจ้าที่เป็นอัจฉริยะ แต่เขาไม่ใช่และไม่ได้มีหน้าตาในยุทธภพเช่นเจ้า เพราะแบบนั้นเขาถึงโดนเจาะใจจนกลายเป็นเช่นนี้ ทีนี้เจ้าเข้าใจหรือยัง!”

สดับเพียรหมื่นภพชาติ