“นายท่าน! นางหนีไปแล้ว”
ชายหน้าเสี้ยมลูกน้องเหยาเหอไป่ะโลั่นเมื่อเห็นหลังไวๆ ของสตรีงามถูกร่างอวบท่าทางเงอะงะลากถูลู่ถูกังผ่านไป เหยาเหอไป่ถึงกับตาค้างถูกลูบคมสั่งลูกสมุนของตนให้ตามไปทันที
“พวกเ้ารออะไร! รีบตามไปเอานางกลับมาให้ได้”
“ขอรับนายท่าน”
สมุนสามสี่คนก้มหน้ารับคำด้วยความกลัวลนลานก่อนจะพากันวิ่งตามไปหลิวเสียะมองตามสองร่างด้านหน้าที่วิ่งหายลับตาด้วยความเป็ห่วงไม่ว่าจะสวี่ลี่หรือนางผู้นั้นที่ให้ความช่วยเหลือดูอ่อนแรงเกรงจะถูกจับได้ั้แ่ไม่ทันไปไหน
หยางซุนหยางเห็นท่าไม่ดีเมื่อโดนกระชับพื้นที่แคบลงจากคนหมู่มากจึงดันร่างคุณชายน้อยไปไว้ด้านหลังแล้วชักกระบี่ของนางมาขู่
“พวกเ้ากล้าก็เข้ามาเลย!”
“เอาดาบข้าคืนมา!” หลิวเสียะร้องเสียงหลงแต่อีกฝ่ายกลับกระตุกยิ้มมุมปากก่อนเอ่ย
“ข้ายืมก่อนน่าคุณชาย”
“กระบี่เ้าก็มีเหตุใดมายุ่งของข้าเล่า!” นางฮึดฮัดขัดใจและยิ่งต้องใเมื่อฝ่ายนั้นคนมากกว่ามาก
“วันนี้ข้าต้องเอาเืหัวพวกเ้าให้ได้”เ้าของโรงเตี๊ยมขู่
หยางซุนหยางฟังแล้วแสร้งหดคอแต่สีหน้าไม่สะทกสะท้านไม่พอกลับหัวเราะเยาะใส่ผิดกับคุณชายน้อยที่สีหน้าขึงขังพอไม่มีดาบก็หยิบมีดพกวาววับเตรียมรอ
“แทนที่จะเอาเืหัวข้า เอากระหม่อมบาง ๆของเ้าเตรียมแก้ตัวกับทางการก่อนดีหรือไม่เล่า” หนุ่มพเนจรยั่วยุอีก
คราวนี้คุณชายน้อยทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเป็เชิงห้าม“เ้าอย่ายั่วยุพวกมันได้หรือไม่...”
“อย่าทำเป็ถูกผีตีเอาสิ... คุณชายหน้าหวาน”
“เ้า! เ้ากล้าว่าข้าตระหนกเกินเหตุหรือ!”
“เถอะน่า ๆ” หนุ่มพเนจรลากเสียงล้อเลียนพลันหันไปทางเหยาเหอไป่“มาเลย! แน่จริงเข้ามา!”
“ระวังเงาหัวเ้าไว้!” คนถูกท้าประกาศกร้าว“ข้าอยากรู้นักว่าตอนใกล้ตายจะยังหัวเราะได้เช่นนี้หรือไม่พวกเ้าจัดการมันเดี๋ยวนี้!”
“โอ๊ยโหยว!ช่างน่ากลัวเหลือเกิน งั้นพวกเ้าต้องออมแรงให้หน่อยแล้วข้ากลัวศพไม่สวย พอดีเพิ่งเจอเนื้อคู่หากชาตินี้ยังไม่ได้เข้าหอแต่งภรรยา ข้าก็ยังตายไม่ได้”
ร่างอรชรในคราบคุณชายถึงกับตาค้างกับคำพูดห่ามห้วนยิ่งสายตาวาววับของหนุ่มพเนจรที่จ้องมองนางราวสื่อความนัยประหลาด
“เ้าคงได้ไปเข้าหอเอาชาติหน้าหากปากยังพาจนเช่นนี้”นางกระซิบหน้าเครียด “นี่มิใช่เวลาปั่นหัวพวกมันป่านนี้สวี่ลี่คงพาแม่นางคนนั้นไปไกลแล้ว ข้าก็ต้องไปด้วยยังไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่”
“แล้วข้าบอกเ้าหรือว่าเราจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ต้องพวกมันตายก่อนถึงจะถูก” หนุ่มพเนจรเหยียดยิ้มมุมปากแล้วยักไหล่ก่อนจะดีดนิ้วเป่าปากให้สัญญาณพลางร้องะโลั่น
“เ้าหน้าที่มาแล้ว!เ้าหน้าที่มา”
“เ้าหน้าที่อะไรของเ้า!” หลิวเสียะเหลียวตามสีหน้าแตกตื่นแต่อีกฝ่ายกลับกระตุกยิ้มเ้าเล่ห์เช่นเคย
“เ้ารอดูไป” ว่าพลางะโไปที่ประตูอีกรอบ“พวกทำโรงกษาปณ์เถื่อนอยู่ทางนี้ขอรับนายท่าน!”
สิ้นเสียงร้องของคนเ้าเล่ห์ ทั้งกลุ่มก็แตกฮือหันขวับไปตามกันเมื่อชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบทางการกรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือต่างกระเจิงหาทางหนีทีไล่ มีเพียงเ้าของสถานที่ที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้เพราะถูกดาบยาวคมวาววับนับสิบพุ่งจ่อคอหอย
“ข้าบริสุทธิ์! ไม่ใช่อย่างที่ใต้เท้าคิดนะขอรับ” เ้าของโรงเตี๊ยมร้องเสียงหลงพลันชี้มือไปอีกทาง“ข้าไม่ได้ทำผิด พวกมันสองคนใส่ร้ายข้า”
หยางซุนหยางยิ้มเยาะพลางก้าวอาดๆ มาหยุดตรงหน้าเ้าของโรงเตี๊ยมก่อนเอ่ย “อย่ามาทำตัวเป็มดบนหม้อน้ำร้อนเพราะเ้าทำตัวเองทั้งนั้น”
“ข้าเปล่าทำ!ข้าไม่ได้ทำ! มันใส่ร้ายข้า”
“มือปราบเนี่ย... ท่านเห็นหรือไม่ขอรับ มันทำผิดหายอมรับผิดไม่เช่นนั้นสมควรที่จะลงโทษมันให้หลาบจำ”
เ้าของโรงเตี๊ยมฟังแล้วถึงกับเข่าอ่อนคอหดแม้กลืนน้ำลายยังไม่สามารถทำได้เพราะดาบจ่อห่างจากคอหอยเพียงปลายก้านธูป
ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทางการตบบ่าอีกฝ่ายราวสนิทสนมก่อนจะหันมาแจ้งข้อกล่าหา“ข้าได้รับแจ้งจากคนผู้นี้ว่าที่นี่มีการซื้อขายมนุษย์และเปิดโรงกษาปณ์ผิดกฏหมายเ้ามีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่”
“ข้าถูกใส่ความขอรับ ข้าถูกใส่ความ!” เ้าของโรงเตี๊ยมยกมือไหว้ประหลก ๆ แต่ปากยังคาดโทษหนุ่มพเนจรอีก “ต้องเป็เ้าแน่ เ้าหาญกล้าใส่ความข้ารึไอ้คนจร ไหนกันหลักฐานของเ้า!”
“ตัวข้าคือหลักฐาน”หนุ่มพเนจรประกาศก้อง “คำพูดของข้าคือหลักฐานเอาผิดเ้า”
“คำพูดของมันเอามาเป็หลักฐานมิได้นะขอรับนายท่าน”เ้าของโรงเตี๊ยมโอดครวญต่อเ้าหน้าที่
หยางซุนหยางเหลือบมองด้วยความสมเพชก่อนยิ้มเยาะตอบ“พวกเ้าไม่เชื่อข้าก็ตามใจแต่ข้าบอกได้เพียงว่าการค้าผู้หญิงกับโรงกษาปณ์ผิดกฎหมายโทษสูงนักพวกเ้ารู้หรือไม่ ตอนนี้ฮ่องเต้ทรงส่งกำลังกวาดล้างเช่นนี้แล้ว พวกเ้าอย่าหวังว่าจะรอดข้านับหัวได้เลยว่าคนใดในพวกเ้าจะโดนโทษปะาเจ็ดชั่วโคตรบ้าง”
“เ้าโกหก!”
เหยาเหอไป่ที่โดนคุมตัวไว้คนละฝั่งกับเ้าของโรงเตี๊ยมกระแทกเ้าหน้าที่ทีเผลอจนหลุดก่อนจะชักดาบจากมือเ้าหน้าที่พุ่งตรงมาแต่ยังไม่ทันถึงตัวก็ถูกหนุ่มพเนจรขัดขาจนล้มลงดาบในมือกระเด็นห่างตัวร่างอ้วนพรวดพราดลุกแต่ไม่พ้นฝ่าเท้าหยางซุนหยางที่กดลงมากลางอกไปได้
“ทำร้ายอดีตเ้าพนักงาน เ้าโดนข้อหาหนักแน่” หยางซุนหยางกล่าวท้าทายดวงตาโขนแสงวูบหนึ่งก่อนลดระดับลงหันไปหามือปราบ“อย่าเสียเวลาฟังพวกมันเห่าหอนอีกเลยใต้เท้า คุมตัวมันไปได้เลย”
“ขอบใจเ้ามาก เอาไว้มีเวลาไปกินโต๊ะกัน” เ้าหน้าที่ยศใหญ่ตบบ่าแข็งแรงของหนุ่มพเนจรก่อนพยักหน้าให้เ้าหน้าที่คุมตัวเ้าของโรงเตี๊ยมกับพ่อค้าข้าวสารและสมุนออกไป
หยางซุนหยางเหยียดยิ้มพึงพอใจในผลงานแต่คำถามจากคุณชายน้อยทำให้ต้องหุบยิ้ม
“เ้าเคยเป็มือปราบหรือ”
“เ้าก็อย่าเพิ่งสนใจได้หรือไม่เล่า”
หยางซุนหยางส่ายหน้าระอาพลันคว้ามือคุณชายน้อยวิ่งออกไปผ่านทางดินลาดต่ำจนถึงราวป่าทางทิศตะวันออกแสงไฟจากหมู่บ้านก็เริ่มริบหรี่ไกลออกไป
หลิวเสียะที่โดนลากถูลู่ถูกังก็สะบัดมือหนุ่มพเนจรออกก่อนจะค้อมตัวลงสองมือจับเข่าทั้งสองข้างพยุงตัวพ่นลมหายใจเหนื่อยหอบ
“เ้าคนจร! เรามิได้ทำสิ่งใดผิดเหตุใดต้องคิดหนีด้วย”
“หลักฐานการซื้อขายคามือคาตาเ้าหน้าที่เช่นนั้นเ้าจะบอกว่ามิได้ร่วมประมูลหญิงงามกับพวกมันหรือ” คนจรว่าพลางส่ายหน้าระอา“หน้าตาเ้าหรือก็ฉลาดดี”
“เช่นนั้นผู้ใดเป็คนแจ้งกองปราบ เ้ารึ?”
“ข้าก็รู้เท่ากันกับเ้ามิใช่พ่อมดหมอผีจะได้หยั่งรู้ดินฟ้า”
“เ้าอย่ามาสามหาวกับข้า” คุณชายน้อยตวาดพลันนึกได้มองหาบ่าวคู่ใจ“ป่านนี้ไม่รู้ว่าสวี่ลี่จะพานางผู้นั้นไปถึงไหนแล้ว”
“ข้าหารู้ไม่” หยางซุนหยางเอ่ยไม่สะทกสะท้าน
คุณชายน้อยฟังแล้วลอบค้อน พลันเสียงสวบสาบคล้ายฝีเท้าเหยียบย่ำบนใบไม้แห้งก็ดังขึ้นทางเนินดินไม่ไกลบ่าวร่างอวบแหวกพงหญ้าลงมาพร้อมตัวต้นเหตุที่ยังคงตัวสั่นงันงกท่าทางลนลานของนางน่าสมเพชจนหลิวเสียะอดสงสารไม่ได้
“คุณชาย... ” สวี่ลี่โผเข้ากอดคุณชายของตนจับเนื้อตัวสำรวจด้วยความเป็ห่วงก่อนเอ่ย“ปลอดภัยดีใช่หรือไม่คุณชายน้อยของข้า”
“ข้าปลอดภัยดี” นางยิ้มอ่อนโยนพลางมองเลยไปด้านหลังแล้วเอ่ยถาม“แล้วเ้าเล่าเป็อย่างไรบ้าง”
“ข้ามิเป็ไร ขอบคุณคุณชายที่เมตตาช่วยเหลือข้า”
พูดจบร่างอรชรก็ตรงเข้ามาจับมือทั้งสองของหลิวเสียะพลันคุกเข่าลงตรงหน้าคุณชายหน้าหวานถึงกับสะดุ้งทรุดนั่งลงชันเข่าตรงข้ามสีหน้ากระอักกระอ่วนเช่นเดียวกับสวี่ลี่และหยางซุนหยางที่ต่างมองด้วยดวงหน้าเรียบเฉย
“ข้าไม่ได้กระทำสิ่งใดให้เ้าเลย อย่าถือเป็บุญเป็คุณ”
“คุณชายช่วยชีวิตข้าเอาไว้” นางพูดจบช้อนตามองอย่างซาบซึ้ง“ข้าซาบซึ้งใจขอมอบชีวิตเป็ทาสรับใช้คุณชาย”
“อย่าต้องถึงขั้นนั้น” หลิวเสียะรีบดึงมือออกเมื่อสบสายตาแฝงความหมายของนางจึงเอ่ย“แล้วบ้านเ้าไม่คิดกลับไปหรือ?”
“ข้าไม่มีที่ให้กลับไปแล้ว”
“แล้วเช่นนั้นจะทำอย่างไรต่อไป”
“ข้าสาบานจะขอติดตามคุณชายไปจนชั่วชีวิต” นางตอบเสียงหวานล้ำ สีหน้ามุ่งมั่นดวงตาเป็ประกาย “ข้าสัญญาจะไม่ทำให้คุณชายรำคาญใจ ต่อให้ขึ้น์หรือลงนรกข้าก็พร้อมพลีได้เพื่อคุณชาย”
++++++++++++++++++
2K
