"หึ!"
กู่หนานมองกงหวางเซาที่พุ่งมาหาตน ก็อดขบขันไม่ได้ขึ้นมา พลันพลางยกมือขึ้นมาและปลดปล่อยพลังลมปราณพุ่งไปหยุดการเคลื่อนไหวของกงหวางเซา
กงหวางเซาที่ถูกทำให้หยุดการเคลื่อนไหว พลันตวาดใส่กู่หนาน"แกปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! แกไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อรึไงถึงกล้าโจมตีใส่ข้ากันหา!!"
"ท่านผู้าุโ! โปรดใจเย็นลงก่อน อย่าวู่วาม! เขาเป็นายน้อยของสำนักเพลิงอัคคี หากเขาเกิดาเ็ขึ้นมามันอาจจะทำให้เป็เื่ใหญ่ขึ้นมาได้!"
เซียโม่เอ๋อรีบพูดขึ้นเพื่อหวังให้กู่หนานอย่าพลั้งมือทำร้ายกงหวางเซาหากกงหวางเซาเกิดาเ็ สำนักบุปผาคงต้อง หาคำอธิบายที่ชัดเจนให้สำนักเพลิงอัคคี หากไม่เกรงว่าสำนักบุปผาอาจถูกสำนักเพลิงอัคคีบุกโจมตีเป็แน่ เมื่อเห็นว่าเซียโม่เอ๋อถึงกับเอ่ยปากออกมาเช่นนี้ กู่หนานจึงไม่คิดอะไรมากและคลายพลังลมปราณออกจากกงหวางเซา
"นายน้อยกง ท่านกลับไปก่อนหากข้า้ารับข้อเสนอนั้นเมื่อใด เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะไปหาท่านเอง"
กงหวางเซาทำได้แค่เค้นเสียงใส่กู่หนาน ก่อนจะก้าวออกไป
หลังจากกงหวางเซาออกไปได้สักพักหนึ่ง เซียโม่เอ๋อก็หันมาจ้องมองกู่หนานด้วยสายตาดุดันคมกริบ
"ท่านเป็ใครกันแน่! มีจุดประสงค์อะไรถึงได้มาหอการค้าบุปผา! และยังไม่รวมกับเื่ที่ท่านทำให้นายน้อยกงหวางเซารู้สึกขุ่นเคืองอีก"
"ข้าก็บอกเ้าไปแล้วไม่ใช่รึไง?"
เซียโม่เอ๋อพลันขมวดคิ้วและโกรธเกรี้ยวขึ้นทันที"นี่..ท่าน!!"
"เฮ้อ.. ดูเมื่อว่าเ้าจะยังไม่เชื่อข้างั้นรึ!"
จากนั้นกู่หนานจึงหยิบป้ายหยกขึ้นมาโชว์ต่อหน้าเซียโม่เอ๋อ ทันทีที่เซียโม่เอ๋อเห็นป้ายหยกตรงหน้า ยังคงไม่ได้สนใจอะไรมาก นางจึงยื่นมือออกไปหยิบเอาป้ายหยกพร้อมกับตรวจสอบป้ายหยกในมือของนาง ว่าจะเป็จริงเช่นกู่หนานกล่าวหรือไม่
"ป้ายหยกของหอการค้าบุปผา! มีเพียงผู้าุโเท่านั้นที่มีสิทธิ์ป้ายหยกเหล่านี้"
แววตาเซียโม่เอ๋อที่มองกู่หนานราวกับว่าไม่ใช่เื่จริงเป็แน่ เพราะนางได้เสียมารยาทต่อผู้าุโของหอการค้าไปแล้วเช่นนั้นนางต้องถูกทางหอการค้าบุปผาลงโทษเป็แน่ ร่างกายของนางสั่นขึ้นและขาทั้งสองก็งอลงลงกระแทกพื้นอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง กู่หนานเมื่อเห็นเช่นนั้น พลันตื่นใกับภาพตรงหน้าและรีบก้าวเท้าไปพยุงร่างของเซียโม่เอ๋อให้ลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้
"เ้าไม่เป็อะไรใช่หรือไม่! ให้ข้าตรวจดูอาการของเ้า"
'นี่ ระบบช่วยตรวจดูอาการของเซียโม่เอ๋อได้หรือไม่?'
[ ติ๊ง! สตรีนาม: เซียโม่เอ๋อ อายุ 20 ปี ]
[ ร่างกายาเ็ภายใน เกิดจากพิษของหญ้าเซียนหิมะ! อาการาเ็ที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับอาการาเ็ภายใน! ]
ไม่ใช่อาการาเ็หรืออาการาเ็ภายในเช่นนั้นนางทำไมนางถึงได้ล้มลงกัน หรือเื่ที่ข้าเป็ผู้าุโของหอการ ค้าบุปผา กู่หนานหันมองเซียโม่เอ๋อและพูดขึ้น
"อาการาเ็เ้าดีขึ้นแล้วหรือยัง? ทำไมเ้าถึงล้มลงเช่นนั้น ใช่เื่ที่ข้าเป็ผู้าุโรึเปล่า?"
"ไม่ๆ เื่นั้นข้าไม่ระวังจึงทำให้ล้มลงเช่นนั้น! เื่นี้ไม่เกี่ยวกับท่าน"เซียโม่เอ๋อ กล่าว
"ท่าน... เป็ผู้าุโจริงๆ หรือ?"
"ใช่! ป้ายหยกนั้นน่าจะพิสูจน์ได้ว่าข้าเป็ผู้าุโของหอ การค้าแห่งนี้ แล้วทำไมสีหน้าเ้าดูซีดขาวเช่นนี้?"
กู่หนาน กล่าวถามด้วยความสงสัย ทว่าสายตาที่เขาจ้องมองเซียโม่เอ๋อนั้น กลับเป็แรงกดดันต่อตัวนางเช่นเดียวกัน
"คือ... ข้า รู้สึกกลัวและใเพราะว่าข้าได้ล่วงเกินต่อท่านผู้าุโ ตามกฎของหอการค้าบุปผา หากว่าใครที่เกิดเสียมารยาทต่อผู้ที่เป็ถึงผู้าุโของหอการค้า ไม่ว่าจะเหตุ ผลสิ่งใด ยกเว้นว่าผู้าุโผู้นั้นจะไม่กล่าวโทษหากไม่ ผู้นั้นก็จะต้องถูกลงโทษ!"
"เป็เช่นนั้นงั้นรึ! งั้นก็ไม่เป็ใดข้าไม่ถือเอาความต่อเ้าเพราะเ้ากับข้าต่างก็พึ่งเจอกันเป็ครั้งแรก"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเซียโม่เอ๋อก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก
"ข้าต้องขออภัยท่านผู้าุโที่เสียมารยาทต่อท่าน ข้าขอแนะนำตัวข้าอีกครั้ง ข้าเซียโม่เอ๋อ เป็เ้าของหอการค้าบุปผาไม่ทราบว่าท่านผู้าุโมาถึงที่แห่งนี้้าสิ่งใดหรือไม่?"
กู่หนานครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวจุดประสงค์ของการมา
"ข้ามีเื่บางอย่างที่ต้องให้เ้ามาออกหน้าช่วยเหลือข้าเ้ายินดีจะช่วยเหลือข้าหรือไม่!"
เซียโม่เอ๋อที่ไม่รู้ว่าจะให้นางช่วยเหลือเื่อะไร แต่ทว่านางก็พยักหน้าตอบกลับ"ค่ะ! ข้าจะช่วยเหลือท่านไม่ว่าสิ่งใดก็ตาม"
"อืม ข้ารู้ว่าเ้าจะต้องช่วยเหลือข้า! แต่จะให้เ้าเข้ามาช่วยเหลือข้าอย่างเดียวโดยไม่มีสิ่งตอบแทนก็ไม่ได้"
"ไม่! ท่านผู้าุโอย่าตอบแทนเลย มันเป็สิ่งที่ข้าควรทำเพื่อผู้าุโอยู่แล้วค่ะ!"เซียโม่เอ๋อ กล่าว
"เ้า... ไม่อยากจะรักษาอาการาเ็ภายในของเ้ารึ!!"
3K
