บทที่ 27 ฉันจะแต่งงานกับนายทำไม?
ในเวลานี้ ยุวปัญญาชนหนุ่มสาวทุกคนกำลังเตรียมตัวเข้านอนแล้ว เมื่อเห็นตำรวจสองนายและเสิ่นตัวอวี๋ มาที่หน้าประตู พวกเขาก็ตกตะลึง
เสิ่นตัวอวี๋ ร้องไห้แล้วพูดว่า "ซ่งเวย ฉันแค่อยากจะถามว่า เธอเอาธัญพืชของฉันไปหรือเปล่า?"
ซ่งเวย ลุกขึ้นยืน มองเสิ่นตัวอวี๋ แล้วพูดว่า "นี่! อย่าพูดจาเหลวไหล ใครจะไปเอาธัญพืชของเธอกัน?"
เสิ่นตัวอวี๋ รู้สึกอับอาย "ถุงข้าวสารของฉันมันขาด ฉันเลยจะให้เธอดูว่านี่คืออะไร?"
ภายใต้แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าด มีข้าวสารจำนวนหนึ่งอยู่บนพื้น ใครจะไปสังเกตเห็นเท้าของตัวเอง?
สีหน้าของทุกคนในหอพักเปลี่ยนไป ซ่งเวย หัวเราะอย่างเ็า
"ข้าวสารพวกนี้มันตกลงบนพื้นโดยไม่ระวัง เธอลองเรียกมันดูสิ พวกมันจะตอบเธอไหม?"
เสิ่นตัวอวี๋ มองตำรวจอย่างอับอาย:
"ข้าวสาร 50 จินของฉันหายไป ถุงหนึ่ง แป้งสาลี 20 จิน เหล่านี้ล้วนเป็เ้าของร้านขายยาที่ให้ฉันมา
ดังนั้น บนถุงจึงมีอักษรสามตัวว่า เมี่ยวชุนถัง และเ้าของร้านขายยาก็สามารถเป็พยานให้ฉันได้"
ตำรวจเฒ่าพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม "ถ้าอย่างนั้นก็ค้นดู..."
ซ่งเวยก็มีท่าทางตื่นตระหนกขึ้นมาทันที กู้เอ้อร์ต้านได้ส่งธัญพืชสองถุงมาให้เธอจริง ๆ ในตอนเช้า และบอกให้เธอเก็บไว้ให้ดี
ชาวบ้านหมู่บ้านหมั่นโถวต่างยืนฟังอยู่ข้างนอก มีคนพูดว่า "ไม่จริงมั้ง! ยุวปัญญาชนหนุ่มสาวกล้าขโมยของคนอื่นด้วยหรือ?"
"จริงเหรอเนี่ย ซ่งเวยคนนี้ปกติหยิ่งยโส ไม่คิดเลยว่าจะเป็โจร! พวกเราต้องระวังตัวให้ดีนะ"
ซ่งเวย หน้าแดงก่ำ จ้าวเหวิน ที่อยู่ข้าง ๆ ะโ "พวกคุณชาวบ้านบ้านนอกอย่าพูดจาเหลวไหล พี่ซ่งเวยของเราที่บ้านรวยมาก จำเป็ต้องขโมยของคนอื่นด้วยหรือไง?"
"อาจารย์ นี่ใช่ธัญพืชสองถุงนั้นหรือเปล่า?" ในตู้เสื้อผ้าถูกค้นพบธัญพืชสองถุง
ถุงหนึ่งเป็ข้าวสาร อีกถุงหนึ่งเป็แป้งสาลี ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างฮือฮา
ในยุคปัจจุบัน สิ่งเหล่านี้ไม่ค่อยมีค่า แต่ตอนนี้เป็ยุค 70 ธัญพืชต่างหากที่เป็สิ่งที่มีค่ามากที่สุด
เมื่อธัญพืชสองถุงถูกลากออกมา ก็เห็นว่ามีอักษรสามตัว เมี่ยวชุนถัง เขียนอยู่บนนั้น
เสิ่นตัวอวี๋ตาแดงก่ำ "ซ่งเวย ทำไมเธฮถึงทำกับฉันแบบนี้? เป็ยุวปัญญาชนหนุ่มสาวเหมือนกัน ทำไมไม่ให้ทางรอดแก่ฉันบ้าง? ฮือๆๆ..."
ชาวบ้านต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กัน "เด็กคนนี้น่าสงสาร ไปทำงานที่กองผลิต ทุกวันทำงานหนักกว่าใครๆ แต่กลับได้ค่าแรงแค่สองคะแนน"
"นั่นสิ! กว่าจะได้ข้าวสาร แป้งสาลี มาสักหน่อยก็โดนโจรขโมยไป เพิ่งจะด่าว่าพวกเราเป็ชาวบ้านบ้านนอกไปเอง! เฮ้อ... ยุวปัญญาชนหนุ่มสาวที่มาจากในเมืองยังเป็ขโมยเลย!"
"ก็แค่ยุวปัญญาชนไม่ใช่หรือ? ทุกครั้งที่เห็นพวกเราก็วางท่า น่าขยะแขยง"
ชาวบ้านต่างพูดกันไปต่างๆ นานา ซ่งเวยหน้าซีดเผือด น้ำตาก็ไหลออกมา เธอเองก็ไม่คิดว่าธัญพืชสองถุงจะก่อให้เกิดเื่ใหญ่ขนาดนี้
"ธัญพืชนี้ไม่ใช่ของฉัน เป็ของ กู้เอ้อร์ต้านคนในหมู่บ้านที่ให้ฉันมา"
"แล้วทำไมกู้เอ้อร์ต้านไม่เก็บไว้กินเอง ทำไมเขาต้องเอามาให้เธอล่ะ?"
"ใช่ ขโมยเองแท้ๆ แต่กลับบอกว่าเป็คนในหมู่บ้านเราที่ขโมย น่าไม่อาย"
เสิ่นตัวอวี๋ พูดด้วยสีหน้าเ็ป "ซ่งเวย ถ้าเธอมีข้าวสารไม่พอ เธอมายืมฉันได้นะ! ถ้าฉันมีเหลือพอแบ่งให้ได้ฉันก็จะแบ่งให้ ทำไมต้องเป็ขโมยด้วย?"
"ดูยุวปัญญาชนเสิ่นคนนี้สิ ช่างเป็คนใจกว้างจริง ๆ ทั้งที่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็ขโมยยังจะดีกับเธออีก ฉันว่าควรจะตีเธอให้ตายมากกว่า"
"ตีเธอให้ตาย ตีเธอให้ตาย... เป็ตัวอันตราย หมู่บ้านหมั่นโถวของพวกเราจะปล่อยคนแบบนี้ไว้ไม่ได้เด็ดขาด!"
เสิ่นตัวอวี๋ ดีใจจนเนื้อเต้น ฮ่าๆ! ชาวบ้านหมู่บ้านหมั่นโถวน่ารักจริงๆ เธอชอบคนแบบนี้แหละ
ในชาติที่แล้ว ซ่งเวยปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็คนรับใช้ชั้นต่ำที่สุด ให้ข้าวกินก็ต้องให้เธอก้มกราบ ชาตินี้เสิ่นตัวอวี๋จะต้องกระชากหน้ากากจอมปลอมของเธอออกมา
ตำรวจพาตัวเธอไปที่สถานีตำรวจทันที หัวหน้าหมู่บ้านก็ออกมาเช่นกัน เขาเรียกประชุมชาวบ้านทันที
"สหายทั้งหลาย หมู่บ้านหมั่นโถวของเรามีวัฒนธรรมที่ดี ไม่มีใครเป็ขโมย การเป็คนต้องทำมาหากินสุจริต
อย่าคิดที่จะใช้วิธีการที่ผิด ถ้าคนในหมู่บ้านของเราขโมยเล็กขโมยน้อย แล้วถูกฉันจับได้ล่ะก็น่าดูแน่ ฮึ่ม..."
เลขาพรรคที่อยู่ข้างๆ มีสีหน้าที่ยากลำบาก เขาไม่คิดว่าเสิ่นตัวอวี๋ จะกล่าวหาคนอื่นก่อน
เื่นี้ยุวปัญญาชนคนนั้นจะต้องรับผิดชอบ ลูกชายของเขาจะกลายเป็ขโมยไม่ได้เด็ดขาด
วันต่อมา ซ่งเวยก็ถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานลักขโมย และต้องติดคุกเป็เวลาหลายเดือน
ซ่งเวย บ้านรวยหรือ? รวยบ้าอะไร พ่อของเธอก็แค่ลูกน้องของพ่อลู่จวิน
ดังนั้น เธอจึงเชื่อฟังลู่จวินทุกอย่าง ลู่จวินได้รับข่าวว่าซ่งเวยถูกส่งตัวไปที่สถานีตำรวจ เขาจึงรีบมาจากหมู่บ้านอู่หลี่ถุนั้แ่เช้าตรู่
ทันทีที่เสิ่นตัวอวี๋ เปิดประตูเธอก็เห็นลู่จวินยืนอยู่ที่หน้าประตู เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มองเสิ่นตัวอวี๋ แล้วพูดว่า "ตัวอวี๋ ทำไมเธอถึงทำร้าย ซ่งเวย ถึงยังไงก็เป็คนบ้านเดียวกัน"
เสิ่นตัวอวี๋ ยิ้มแล้วพูดว่า "เกี่ยวอะไรกับฉัน? คนที่ขโมยคือเธอ คนที่จับเธอคือตำรวจ ฉันก็แค่คนที่ถูกขโมยของ จะมาพูดแบบนี้กับฉัน มันไม่ถูกนะ"
ลู่จวินดูเศร้าสร้อย:
"ตัวอวี๋ เธอไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน ทำไมถึงเปลี่ยนไป? เธอชอบฉันไม่ใช่เหรอ?
ถ้าเธอปล่อยซ่งเวยไป ฉันจะแต่งงานกับเธอ จะรักและซื่อสัตย์ต่อเธอคนเดียว ตลอดไป ดีไหม?"
"แค่ก... ฮ่าๆๆๆ..."เสิ่นตัวอวี๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เธอหัวเราะเยาะเย้ยลู่จวิน "ลู่จวิน นายเคยส่องกระจกดูตัวเองบ้างไหม?"
คำพูดนี้ทำให้ลู่จวินตะลึง เสิ่นตัวอวี๋จึง "จุ๊ ๆ ๆ" พลางพูดว่า
"ดูสารรูปนายสิ นี่คงเป็ชุดที่ดีที่สุดของนายแล้วใช่ไหม?
หน้าตาก็ขี้เหร่ ใส่ชุดที่ดูเหมือนคนขึ้นมาหน่อย นับดูสิ คนในหมู่บ้านนี้มีใครบ้างที่หน้าตาแย่กว่านาย?"
เสิ่นตัวอวี๋โบกมือ "พวกนายเข้ามา มากันให้หมด..."
กู้เหลียน และพวกกลุ่มหนึ่งรอเธออยู่ไม่ไกล
กู้เหลียนพาเหล่าพี่น้องเดินเข้ามาเสิ่นตัวอวี๋ดึงกู้เหลียนเข้ามาทันที:
"ดูผู้ชายคนนี้สิ หน้าตาก็ดี รูปร่างสูงโปร่ง
แล้วดูนายสิ หน้าตาเหมือนนกกระทา ไหล่ก็ห่อ ดูแล้วนึกว่าเต่าหดหัว..."
"แค่ก ฮ่าๆๆๆ..." กู้ตงเทียนทนไม่ไหว หัวเราะออกมา
เสิ่นตัวอวี๋พูดต่อ "ฉันจะแต่งงานกับนายไปทำไม?"
สีหน้าของลู่จวินในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก เขาพูดอย่างไม่ทันคิด
"ตัวิ่บอกฉันเองว่าเธอชอบฉัน ชอบมาหลายปีแล้ว อย่ามาเสแสร้งหน่อยเลย?"
เมื่อได้ยินเขาพูดถึงเสิ่นตัวิ่เสิ่นตัวอวี๋ก็ยิ้มกว้างขึ้น ที่แท้ตอนนั้นทั้งสองคนก็ติดต่อกันแล้ว
ลู่จวินพูดว่า "เธอขโมยของที่บ้านไปจนหมด ทำไมตอนนี้เธอถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้?"
ที่แท้เขาก็รู้ทุกอย่าง น่าเสียดายที่เขาแสร้งทำเป็คนดี
เสิ่นตัวอวี๋พูดอย่างเ็า
"อย่ามาพูดจาเหลวไหล ฉันจะไปขโมยของได้ยังไง?
อีกอย่าง ของในบ้านฉัน นายที่เป็คนนอกจะมาวิพากษ์วิจารณ์ได้ยังไง? ลู่จวิน อย่ามายุ่งกับฉัน ไม่อย่างนั้นก็ลองดู"
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป ชาติที่แล้วเธอตายก็เพราะไม่คิดว่าเสิ่นตัวิ่ติดต่อกับลู่จวินมาตลอด บางทีชาติที่แล้วลู่จวินอาจจะคิดว่าไม่มีทางกลับไปได้แล้ว จึงแต่งงานกับเธอ
ช่างมันเถอะ เื่พวกนี้ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว ชาตินี้เธอจะตั้งใจหาเงิน อยู่ห่างไกลจากผู้ชายเลวและผู้หญิงชั่ว เธออยากจะดูว่าคนทั้งสองจะไปได้ไกลแค่ไหน?
543
![รักนะนายตัวแสบ [เคะท้องได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1589355432_81710566.webp)
