นายตัวป่วนกับก๊วนออนไลน์ (BEO)

Brave Empire Online มีเนื้อเรื่อง และภารกิจต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการกอบกู้ และปกป้องดินแดนต่างๆของเหล่าผู้กล้า ให้เพลเยอร์ได้ไปผจญภัยค้นหาความลับของเรื่องราวเหล่านั้น โดยที่มีสิ่งตอบแทนเป็นไอเทมในตำนาน หรือสกิลลับที่ร้ายกาจเป็นเป้าหมายสูงสุด แต่ระหว่างนั้นกว่าจะไปถึงจุดหมายได้เพลเยอร์ก็ต้องผ่านเควสเล็กๆไปก่อน ตั้งแต่การช่วยส่งของให้NPCชาวบ้าน การหาไอเทมวัตถุดิบให้กับNPCมาสร้างเป็นไอเทมใช้งาน การสร้างไอเทมให้กับNPCเฉพาะทาง การขับไล่มอนสเตอร์ที่ยึดแหล่งวัตถุดิบเอาไว้ จนไปถึงการตามหาสถานที่ลับที่NPCซ่อนตัวอยู่ และยังมีสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่เหล่าเพลเยอร์ของเกมที่เปิดตัวใหม่อย่าง BEO นี้ยังคงไม่รู้ก็คือมีทางเลือกอีกทางหนึ่งนอกจากการเดินตามวิถีแห่งผู้กล้า นั่นก็คือการเดินตามวิถีแห่งมารหนทางที่นำพาเพลเยอร์ไปสู่การเป็นจอมอสูรผู้ทำลายล้างเหล่าผู้กล้านั่นเอง ณ ทางเดินใต้ดินอันมืดมิด ชั้นใต้ดินของเมืองทราซิทฮิลล์“ฉันไม่ชอบกลิ่นอับใต้ดินนี่เลย” หญิงสาวในฮู้ดสีแดงผ้าคลุมสีขาวกล่าวขึ้นกับเพื่อนของเธอ“ไม่มีใครชอบหรอกน่าเครน พวกเราก็ต้องทนกันทั้งนั้นแหละ เกมนี้ก็สร้างมาสมจริงเกิ๊น!” ชายในฮู้ดสีน้ำเงินกล่าวให้เพื่อนทำใจ แต่ตัวเองก็บ่นออกมาเช่นกัน“เฮ้อ! พวกนายนี่ก็บ่นกันมาตลอดทางเลยนะ เดี๋ยวเลี้ยวซ้ายข้างหน้าก็จะเจอประตูแล้ว ระวังตัวด้วยล่ะ” ฟ็อกซ์ผู้นำทางที่ถือทั้งคบเพลิง และแผนที่เดินนำทางทีมของตนอยู่“ฉันก็ระวังตัวอยู่ตลอดนั่นแหละน่าฟ็อกซ์ แล้วทางด้านหลังเราเป็นไงบ้างพีค็อก” ชาร์คจอมเวทย์ในฮู้ดสีนำเงินหันไปถามเพื่อนฮู้ดเขียวเข้มที่ด้านหลัง“ก็ไม่มีปัญหาอะไร” นักธนูหนุ่มกล่าวตอบเพียงสั้นๆ“เฮ้อ! พูดให้มากกว่านี้หน่อยก็ได้นะเพื่อน เดี๋ยวคนอื่นเขาจะคิดว่านายเป็นใบ้” ชาร์คแซวคนพูดน้อย“แต่ว่าชาร์ค ถ้านายพูดน้อยลงก็ดีนะ ไม่มีใครคิดว่านายเป็นใบ้หรอก” พีค็อกตอกกลับเพื่อนจนนักเวทย์หนุ่มต้องหน้าหงายเลยทีเดียว เพลเยอร์แกนนำทั้งสี่ของกิลด์บลูมูนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้ธรรมดาบานหนึ่ง ซึ่งพวกเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าถ้าเปิดประตูเข้าไปแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ผู้นำการสำรวจอย่างฟ็อกซ์จึงเสนอให้ติดต่อไปที่ไวท์วูฟผู้นำกิลด์ทางช่องแชทก่อน“คุณไวท์วูฟครับ ทีมของเรามาถึงที่หน้าทางเข้าห้องลับแล้ว แต่ผมมีเรื่องจะปรึกษาก่อนเข้าไป” ฟ็อกซ์เปิดระบบลำโพงเพื่อให้ทั้งทีมได้ฟังด้วยกัน“อืม ว่ามาสิ” หัวหน้ากิลด์ตั้งสติเล็กก่อนเพื่อรับฟังปัญหา“ผมคาดเดาจากหลายๆเควสที่ได้ทำมา หลังจากที่ผ่านเข้าประตูไปแล้ว พวกผมคงจะติดต่อคุณไม่ได้ ก็เลยอยากถามว่าถ้าเควสมีการให้เลือกสายพลัง หรือสายการต่อสู้พวกผมควรจะเลือกยังไงดีครับ?” ชายร่างเล็กที่มีผมหน้าม้าลงมาปิดตาถามกับหัวหน้า ด้วยที่ว่าการพัฒนาความสามารถนั้นถ้าเป็นไปในทางที่ซัพพอร์ตกิลด์ได้ดีก็สมควรที่จะเลือกก่อน“อ้อ ถ้าเป็นเรื่องนี้ก็แล้วแต่พวกนายเลย การพัฒนาความสามารถตัวอวตารของเรานั้นควรให้ไปในทางที่ถนัดจะดีกว่า นายไม่ต้องกังวลว่าจะมีผลต่อภาพรวมของกิลด์หรอกนะ พวกเราไม่ได้เน้นไปที่การทำสงคราม ฉันอยากให้พวกเราเล่นเกมให้สนุกมากว่า ไม่ต้องกังวล เลือกสิ่งที่คิดว่าใช่สำหรับตัวเราก็พอ” แต่หัวหน้ากิลด์อันดับสองของเกมอย่างไวท์วูฟ กลับบอกให้ลูกทีมของเขาเลือกในสิ่งที่ชอบได้เลย ซึ่งทำให้ทั้งสี่คนดีใจเป็นอย่างมาก“จริงเหรอครับ ขอบคุณมากครับคุณไวท์วูฟ” ฟ็อกซ์กล่าวขอบคุณหัวหน้าแทนทุกคน ใบหน้าของชายหนุ่มตัวเล็กกลับแดงขึ้นมาด้วยความรู้สึกชื่นชมในความใจกว้างของหัวหน้า แต่ท่ามกลางความมืดนั้นก็ไม่ได้มีใครเห็นสีหน้าของเขา“เอาล่ะพวกเรา ไปลุยกันเถอะ เออะ เออะ เออะ...” เครนหญิงสาวนักดาบผู้เลือดร้อนตะโกนออกมาเสียงดัง ซึ่งทำให้เสียงก้องไปทั่วทางเดินคับแคบนี้“โธ่ ยัยบ้าปวดหูเว้ย ตะโกนออกมาได้” ชาร์คบ่นออกมาเบาๆหลังจากที่เสียงก้องหายไป“พวกนายไม่ต้องเถียงกันแล้ว ตั้งสมาธิกับภารกิจตรงหน้าดีกว่า ฟ็อกซ์เปิดประตูได้เลย” ก่อนที่เครนจะเถียงกลับชายหนุ่มนักเวทย์ พีค็อกก็เข้ามาห้ามทัพไว้ก่อน แล้วก็บอกให้ผู้นำทีมเริ่มงานทันทีเพื่อเป็นการตัดบทชายหนุ่มในฮู้ดแดงติดหูจิ้งจอก เริ่มอ่านคาถาที่บอกไว้ในแผนที่ในมือของเขาเพื่อปลดผนึกประตูลับ แทนที่ประตูจะเปิดออก กลับกลายเป็นว่ามันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เบื้องหน้าของทั้งสี่คนปรากฏคนผู้หนึ่งมีผ้าคลุมฮู้ดปิดทั้งตัว นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมเล็กๆกลางห้องที่มีเพียงแสงเทียนสลัวส่องสว่างอยู่เพียงเล่มเดียว“ทั้งสี่คนตรงนั้น เข้ามาสิ” เสียบแหบแห้งชวนสยองของชายชราดังมาจากคนที่นั่งอยู่กลางห้องนั้น อีกทางด้านหนึ่ง ณ โรงพยาบาลประจำเมืองทราซิทฮิลล์ภายในอาคารสี่เหลี่ยมผืนผ้าชั้นเดียวที่สร้างอย่างเรียบง่ายนั้น มีอยู่เพียงสองห้องเท่านั้น หนึ่งคือห้องพักเจ้าหน้าที่ซึ่งมีขนาดไม่ใหญ่นัก มันมีไว้สำหรับเก็บของใช้สำหรับผู้ป่วย และให้พยาบาลเฝ้าไข้ได้พักผ่อนเท่านั้น ส่วนอีกห้องหนึ่งคือห้องพักผู้ป่วยขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นแบบห้องรวมมีเพียงฉากผ้ากั้นแบ่งเตียงเท่านั้น เคออสที่ได้รับยาถอนพิษ และล้างกรดออกจากตัวแล้ว กำลังนอนพักอยู่บนเตียงผู้ป่วยขนาดพอดีตัวหลังหนึ่ง ชายหนุ่มผมดำยาวในชุดผู้ป่วยสีขาวบางๆกำลังอ่านข่าวเกี่ยวกับเกม BEO อยู่อย่างสบายใจ การที่เคออสเลือกที่จะมาใช้บริการของโรงพยาบาล มากกว่าการไปซื้อยาจากร้านขายยานั้นก็มีเหตุผลอยู่สองประการ อย่างแรกคือเขาถูกNPC ป้าเจ้าของร้านขายยาหมายหัวเกลียดขี้หน้าไปแล้ว จนทำให้ราคาสินค้าสำหรับตัวเขาแพงขึ้นกว่าปกติ และประการที่สองคือการรักษาในโรงพยาบาลครั้งแรกนั้น ฟรี! เรื่องการรักษาฟรีในครั้งแรกที่มาโรงพยาบาลนั้นแปลกมากที่ไม่ค่อยมีคนรู้ แต่ในความเป็นจริงที่ว่าเมื่อเพลเยอร์บาดเจ็บพลังชีวิตก็สามารถเพิ่มกลับมาได้เอง โดยไม่ต้องรักษาหรือทานยาก็ได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลาสักพักเท่านั้น ทำให้ไม่มีใครสนใจหาทางเลือกอื่น แต่สำหรับชายหนุ่มนั้น เมื่อเขาได้รับรู้เรื่องนี้จากค็องที่มีประสบการณ์ในเกมมากกว่า ก็คิดว่าการรักษาทั้งพิษ กรด และเพิ่มเลือดในคราวเดียวฟรีๆนั้นย่อมคุ้มค่ามากกว่า ที่สำคัญยังใช้ได้ถูกจังหวะพอดีก่อนที่พลังชีวิตของเขาจะหมดตัว แต่ต้องเสียค่าคัมภีร์วาร์ปกลับเมืองราคา 1 เหรียญเงินเป็นค่าแลกเปลี่ยนเช่นกัน โดยรวมแล้วการวาร์ปกลับเมืองเพื่อใช้สิทธิ์รักษาฟรีครั้งแรก อาจจะไม่คุ้มค่าเงินเท่าไร แต่สำหรับเคออสเองถือว่าจ่ายเป็นค่าความรู้ไปละกัน และการมานอนโรงพยาบาลครั้งนี้ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ยืนยันให้กับตัวของชายหนุ่มเองได้ว่า เควสของ BEO นั้นมีอยู่ทุกที่ทุกทางจริงๆ แม้แต่ขณะที่นอนอยู่เฉยๆก็ตาม“ทั้งหมดจัดแถว! เตรียมของให้พร้อมอย่ามัวชักช้า เราต้องจับพวกผู้นำของบลูมูนให้ได้ นี่เป็นคำสั่งโดยตรงจากแม็กซิมัส!” เสียงผู้ชายวัยกลางคนตะโกนสั่งเพลเยอร์อีกหลายสิบคนเสียงดังจากนอกรั้วโรงพยาบาล แต่มันดังมากจนเข้ามาถึงภายในห้องพักผู้ป่วย“โอ๊ย คนป่วยจะหลับจะนอนไม่ได้เลยรึไง!” เสียงหญิงชราเตียงด้านข้างเคออสบ่นออกมา“ยายครับเอานี่อุดหูไว้หน่อยไหม” ชายหนุ่มผมดำยื่นห่อสำลีสีขาวให้กับหญิงชรา พร้อมกับชี้ไปที่หูของตัวเองที่มีสำลีอุดอยู่ ซึ่งเขาขอมาจากพยาบาลเพื่อมาอุดหูตัวเองตอนนอนป้องกันเสียงรบกวน“โอ้ ดีเลยพ่อหนุ่ม ขอบใจมากนะ ข้าให้สิ่งนี้ตอบแทนเจ้าก็แล้วกัน” NPCคุณยายผู้ผอมแห้งยื่นใบไม้สีเขียวสี่แฉกให้กับชายหนุ่ม ซึ่งเคออสก็รับมาโดยไม่ได้คิดอะไรมาก“ขอบคุณมากนะครับยาย” ชายหนุ่มตอบรับตามมารยาท ติ๊ง! ‘เพลเยอร์เคออสได้รับ ใบโคลเวอร์สี่แฉก 1 ชิ้น’

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 23

นิยายแนะนำ

นายตัวป่วนกับก๊วนออนไลน์ (BEO)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 23

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้