วันถัดมาทางด้านแม่ทัพอู๋จัดงานเลี้ยงฉลองอย่างยิ่งใหญ่มันเชิญบุคคลสำคัญมากมายทั่วทั้งสารทิศของเมืองดารา์มันประกาศกึกก้องเกี่ยวกับความสำเร็จของบุตรชายสุดรักของมัน ไม่ว่ามิตรหรือแม้แต่ตระกูลที่เป็ศัตรูคู่อาฆาตมันล้วนเชิญมาด้วยกันทั้งสิ้น คนอย่างอู๋ซางมันไม่เคยเกรงกลัวอะไรสำหรับบุตรชายมันคือบิดาผู้แสนดีแต่สำหรับบุคคลภายนอกมันทั้งโเี้ไร้ใจ
มันไม่เคยเลือกวิธีการเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่้า ยศถาบรรดาศักดิ์ที่มันได้มาไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วยแต่มันได้มาจากการหลั่งเืของเหล่าอริศัตรูมือของมันนั้นเปื้อนเืผู้คนมามากมาย การฆ่าคนสำหรับมันก็ไม่ต่างอะไรกับการเชือดไก่
แรกเริ่มเดิมทีในตอนที่มือของมันเปื้อนเืเป็ครั้งแรกจิตใจของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสงสารบางวันถึงกับเก็บไปฝันแต่เมื่อระยะเวลามันค่อยๆผ่านไปและผ่านไปจากความหวาดกลัวเริ่มเป็ความด้านชาและไร้ซึ่งความรู้สึก การกระทำการณ์บ่อยๆทำให้จิตใจของมันคุ้นชินจากคนที่เคยอ่อนโยนกลายเป็คนที่เหี้ยมโหด
แรกเริ่มเดิมทีตระกูลอู๋เป็เพียงแค่ตระกูลชั้นต่ำของเมืองดารา์เท่านั้นสาเหตุที่ตระกูลอู๋มีอำนาจและยิ่งใหญ่จนถึงทุกวันนี้ได้เป็ผลมาจากน้ำพักน้ำแรงของแม่ทัพอู๋ที่ช่วยยกระดับฐานะขึ้นมามีคนหลายร้อยหลายพันชีวิตที่อยู่เื้ัของมันตัวมันต้องแบกรับผู้คนไว้มากมายหากมันอ่อนแอมันย่อมถูกผู้อื่นกลืนกิน จากที่มันเป็คนดีจิตใจใสซื่อบริสุทธิ์สภาพแวดล้อมที่มันได้พบเจอจนถูกหล่อหลอมจนกลายเป็แม่ทัพอู๋ซางที่เหี้ยมโหดได้จนทุกวันนี้
ในการที่อู๋ซวงสามารถเข้าไปโรงเรียนนายทหารได้นั้นทำให้ตระกูลอู๋ได้ผลกระทบไปในทางที่ดีอย่างใหญ่หลวงไม่ว่าจะเป็อิทธิพลและอำนาจสามารถเพิ่มไปได้อีกระดับและนี่เด็กหนุ่มยังสามารถเข้าไปเป็ 1 ในศิษย์อัจฉริยะได้นี่ย่อมสามารถสร้างความสั่นะเืในหัวใจได้ของคนทุกคน มันคือเื่ราวที่ชวนฝันดีเหล่ามิตรสหายแต่นั่นมันคือฝันร้ายของเหล่าศัตรู
ในยามนี้นั้นมีแขกเข้ามารวมงานหลายร้อยคนพวกมันแต่ระคนล้วนมีความตั้งใจที่ดีเพื่อแสดงความยินดีต่อแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองดารา์ทางด้านตระกูลที่ไม่ค่อยถูกกับตระกูลอู๋นักพวกมันก็มากันอย่างพร้อมหน้าถึงคนอื่นจะหวาดกลัวในตัวแม่ทัพอู๋แต่พวกมันนั้นไม่ไม่ว่าจะฐานะทางการเงินหรือพลังอำนาจในยามนี้นั้นถือว่าอยู่ในระดับเดียวกันแต่ภายในอนาคตนั่นก็ไม่แน่จากการประสบความสำเร็จจากอู๋ซวงในครั้งนี้พวกมันเพียงแค่นั่งจิบชาและฟังเพลงบรรเลงเท่านั่นที่มันมาร่วมงานเพราะมันเป็ห่วงหน้าตาของมันหากไม่มาอาจจะถูกกล่าวหาว่าหวาดกลัวได้
"จุ จุแม่นางช่างงดงามเหลือเกินสนใจกลับไปอยู่กับข้าไหมตัวข้านั้นจะเลี้ยงดูเ้าอย่างดี
"ท่านพูดอะไรของท่านกันพวกข้าคือ ภรรยาของนายน้อย อู๋ซวงนะ เหม่ยหวางพูดอย่างเหลือ อด เพราะไม่เคยมาก่อนเลยว่าจะมีคนกล้าทำตัวเยี่ยงนี้ต่อหน้าแม่ทัพอู๋อีกด้วย
"ฮ่า ฮ่า ข้าไม่เคยเห็นได้ยินมาก่อน สนใจมาเป็เมียเก็บของข้าไหมไม่มีสิ่งไหนที่ข้าผู้นี้จะเทียบเ้านั่นไม่ได้
"เชอะ คนอย่างเ้าล่ะนะจะมาเทียบกับอู๋ซวงได้เขาเป็ถึงศิษย์อัจฉริยะของโรงเรียนนายทหาร แต่เ้าวันๆเอาแต่พึ่งบารมีของตระกูลเ้าไม่คู่ควรแม้แต่น้อยที่จะมาเปรียบเทียบกับสามีของข้า หลิงเอ๋อ พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกเพราะเธอเกิดความลำคาญใจอย่างมากที่มีคนมาพูดจาเสียมารยาทกับเธอและไม่ใหเกียรติเ้าของสถานที่นี้เลยแม้แต่น้อย
"แก…อย่างพวกแกมันก็เป็ อีแค่โสเภณี โง่ๆที่ถูกนายน้อยอู๋เลี้ยงดูเอาไว้ล่ะว่ะฉือเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงและน่าตาดูถูกราวกับเห็นพวกหนอนแมลงที่ไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว
ทางด้านหลงอู๋มันคอยระวังความปลอดภัยให้กับนายหญิงทั้ง 3 อยู่ห่างๆมันรู้สึกมีเื่ราวที่ไม่ค่อยดีนักเกิดขึ้นมันเรียบเดินมาหาพวกนางทันทีส่วนทางด้านแม่ทัพอู๋เองก็นั่งดูอย่างใจเย็นเหมือนมันกำลังคิดอะไรบางอย่างแววตาของมันนั้นคมกริบเ้าคนที่แหกปากเสียงดังนั่น คือ บุตรชายคนโตของตระกูลฉือเื่โง่เง่าต้องยกให้มันเป็ที่หนึ่งเพราะตำแหน่งนี้มันสามารถขึ้นมาแทนอู๋ซวงแล้วฉายา กากเดนแห่งเมืองดารา์
"เกิดอะไรขึ้นขอรับนายหญิงหลงอู๋กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมต่อผู้เป็นาย
"หลีกทางไปเ้าด้วนเป็แค่คนพิการแท้ๆ ไร้ค่าแท้ๆหัดเจียมตัวเสียบ้าง….
ฟิ้ววว ตู๊มมมมมม
หลงอู๋ตบไปที่ใบหน้าของมันฟันของนายน้อยแห่งตระกูลฉือถึงกับหลุดรอยกระเด็นออกจากปากพร้อมทั้งหลุดรอยเข้าไปในภาชนะอาหารแขกผู้ร่วมงาน
หน้าของมันยังคงชาด้านไม่หายพร้อมทั้งเืกบปากหน้าของมันถึงกับสั่นด้วยความหวาดกลัว
"ท่านพ่อ ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย เ้าทาสผู้นี้มันกล้าทุบตีข้า
ตู๊มมมมมมมม เสียงะเิลมปราณดังขึ้นด้วยความโมโหโกรธา
"แม่ทัพอู๋เ้าดูแลคนของเ้าประสาอะไรถึงกับกล้าปล่อยให้มันมาทำร้ายบุตรชายของข้าเยี่ยงนี้
มันก็คือ แม่ทัพเยี่ยนฉือ อีกหนึ่งศัตรูตัวฉกาจของ อู๋ซางขุมพลังของพวกมันนั้นถือว่าอยู่ในระดับเดียวกัน ไม่มีใครกลัวใครทั้งสิ้นตัวมันเองนั้นก็เห็นว่าบุตรชายของมันกระทำตัวเยี่ยงใดก่อนที่จะตกในสภาพน่าอดสูเช่นนี้แต่มันเลือกที่จะทำตัวหูหนวกตาบอด
"ก็บุตรชายของเ้ามันสวะ ริอาจมายุ้งกับภรรยาของลูกข้าเ้าเด็กนั่นมันเพียงแค่้าจะปกป้องนายของตนเท่านั่นไม่เห็นว่าทำอะไรเกินกว่าเหตุตรงไหนแม่ทัพอู๋พูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาไม่ทุกไม่ร้อน
"มันไม่เกินไปหน่อยเหรอที่คนชั้นต่ำเยี่ยงมันมาทุบตีลูกข้าจนมีสภาพเช่นนี้
"แล้วเ้าจะเอายังไง เยี่ยนฉือความอดทนของข้านั้นมีจำกัดเ้า้าทำอะไรก็พูดมาเลยอย่าได้เสียเวลา
"เืต้องล้างด้วยเื ข้าจะส่งยอดฝีมือไปประลองเป็ตายกับมันไม่ว่าผลจะเป็เช่นไร ถือว่าข้อพิพาทเป็อันสิ้นสุดลง
ทางด้านแม่ทัพอู๋เองก็ชักที่จะเริ่มคิดหนักเพราะเ้าเด็กนี่ดันเป็คนในความดูแลของอู๋ซวงหากมันเป็ไรไปบุตรคนนี้คงจะโกรธตนเองเป็แน่
"เ้าจะเอายังไง หลงอู๋ เขา้าท้าประลองเป็ตายกับเ้าแม่ทัพอู๋เอยถามด้วยความเอ็นดู
"ไม่มีปัญหาขอรับปัญหานี้ล้วนเกิดจากตัวข้าตัวข้าย่อมต้องแก้ปัญหาด้วยตนเอง
ผู้คนล้วนยืนล้อมรอบเป็วงกลมราวกับเป็เวทีการประลองขนาดย่อมการต่อสู้ในครั้งนี้ไม่ใช่เป็การแรกเปลี่ยนวิชาแต่เป็การประลองเป็ตาย
ตัวแทนของตระกูลฉือ มันคือมือสังหารที่ยอดเยี่ยมที่สุดและมือดีที่สุดและเป็ดั่งมือขวาของเยี่ยนฉืองานมืดและงานสว่างมันผู้นี้ล้วนอยู่เื้ัทั้งสิ้น
เอาล่ะเริ่มการประลองเป็ตายได้ เป้ง !!!!
ตู๊มมมมมมมมมมมม พริบตาเดียวก็เกิดเสียงลมปราณดังขึ้น พร้อมทั้งเสียงโหยหวนราวกับสุนัขภาพตรงหน้าและสายตาของทุกผู้คนล้วนแต่แข็งค้างตื่นตะลึงและพร้อมทั้งเสียงของดาบที่เก็บเข้าไปในฝัก
ภาพของนักฆ่าระดับสูงตอนนี้นั้น ขาของมันทั้งสองข้างล้วนถูกตัดขาดเืที่ไหลนองเต็มพื้นที่ประลองโจมตีหนึ่งครั้งขาของมันกับขาดกระเด็นไปทั้งสองข้างหมดสิ้นสภาพการต่อสู้ในทันที
"ข้าจะไม่ฆ่าเ้าหลงอู๋กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยชะตากรรมของผู้แพ้ล้วนขึ้นอยู๋กับผู้ชนะ
แขกร่วมงานทั้งหมดยังไม่หายจากอาการใเพราะมันทั้งรวดเร็วและเด็ดขาดจนเกินไปทางด้าน
แม่ทัพเยี่ยนฉือ เองก็เช่นกันมันรู้ดียิ่งกว่าใคร เพราะคนผู้นี้นั้นเป็มือดีที่สุดของมันแล้วแต่กับมาโดนจัดการโดยพริบตาตัวมันไม่แม้แต่จะคาดคิดมาก่อน
"พวกเรากลับ มันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หดหู่คนของมันนั้นช่วยกันแบกร่างของสุดยอดนักฆ่าผู้นี้พร้อมทั้งจากไปอย่างรวดเร็วพอผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจพวกมันกำลังผ่านไปพ้นสุดขอบสายตา
หลงอู๋จึงค่อยๆเดินออกไป
"นี่เ้าจะไปไหน แม่ทัพอู๋กล่าวด้วยน้ำเสียงใคร่รู้เพราะปกติมันผู้นี้จะอยู่เคียงข้างนายหญิงของมันแทบจะไม่คาดสายตาตัวมันรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติจึงกล่าวถามออกไป
"ข้ากำลังจะไปเก็บกวาดขยะ อีก 3 วันข้าจะกลับมาหลงอู๋กล่าวน้ำเสียงที่นอบน้อมอยู่บ้างเพราะชายตรงหน้าคือบิดาของผู้เป็นาย
"เก็บกวาดขยะ งั้นรึหืมในระหว่างที่เ้าไม่อยู่ข้าจะให้คนดูแลนายหญิงของเ้าอย่างดีแม่ทัพอู๋บอกกล่าวในทันดีอย่างไม่ต้องคิด
"ขอบพระคุณนายท่านและข้าจะรีบกลับมาหลังอู๋หายไปจากสายตาของผู้คนทั้งหมดทันทีราวกับไม่มีตัวตนอยู่
"ท่านแม่ทัพข้าว่าเ้าหมอนี่มันคือตัวอันตรายชัดๆจะเก็บมันไว้เลี้ยงดูจะดีเหรอขอรับ
ลู่หานกลัวด้วยน้ำเสียงปนความหวาดกลัวเพราะหลงอู๋แข็งแกร่งและเหี้ยมโหดเกินไป
"ข้าไม่ได้เลี้ยงแต่เป็บุตรชายข้าต่างหากมันจะไม่จงรักภักดีต่อข้าก็ช่างหัวมันขอให้มันดีกับบุตรชายข้าเป็พอเ้าก็แก่แล้วหัดใจกว้างเสียมั้งสิ ลู่หาน
"ขอรับนายท่าน
ทางด้านหลงอู๋นั้นตามติด ตระกูลฉือไม่ไกลและห่างจนเกินไปไม่มีใครสามารถััและรับรู้ความคงอยู่ของมันได้ใบหน้าของหลงอู๋ในยามนี้ดูไร้อารมณ์จนน่ากลัวมันคอยติดตามอย่างใจเย็นจนกระทั่งไปถึงทางตอนใต้ของเมืองดารา์อันเป็อาณาเขตของตระกูลฉือในยามค่ำคืนตัวมันในยามนี้อยู่บนตนไม้ท่ามกลางความมืดและแสงจันทร์ดูราวกับหมาป่าที่รอคอยเหยื่อ
13K
