“อิน เธอเป็ยังไงบ้าง ปลอดภัยดีมั้ย” พิมพยายามติดต่ออินด้วยความเป็ห่วง
“ฉันปลอดภัยดีพิม ไม่ต้องห่วงหรอกนะ” อิมพูดยิ้มๆ
“ไหนว่าจะกลับบ้านไง” พิมไปหาอินถึงที่บ้านแต่ไม่เจอตัว
“คือว่า ฉันต้องฝึกงานน่ะ” อินจำต้องโกหก
“เธอต้องระวังตัวนะ เพราะมีผู้หญิงถูกฆ่าตายอีกศพเมื่อคืนนี้ และผู้หญิงคนนั้นก็เป็เด็กที่คอยเสิร์ฟเหล้าให้เสี่ยสรอรรคด้วย” พิมแอบสงสัยว่าเสี่ยเป็ฆาตกร
“เธอก็เลยสงสัยเสี่ยเขางั้นสิ” อินเดาจากคำพูดเพื่อน
“ใช่ พี่กฤษก็คิดแบบนั้น แต่ยังหาหลักฐานไม่ได้” พิมกล่าว
“แต่ถ้าผู้หญิงเสียชีวิตเมื่อคืนนี้ แสดงว่าเสี่ยไม่ใช่คนร้ายหรอกพิม” อินพูดอย่างมั่นใจ
“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะ” พิมสงสัย
“เอ่อ คือว่า เมื่อคืนฉันกับเสี่ยเดินทางไปอยุธยาด้วยกันน่ะ” อินยอมเล่า
“ไปทำไมที่นั่นน่ะ” พิมสงสัย
“ฉันขับรถหลงทาง ก็ฉันไม่เชี่ยวชาญเส้นทางในกรุงเทพนี่” อินแอบรู้สึกผิด
“งั้นฉันจะบอกพี่กฤษให้ก็แล้วกันนะ ว่าแต่ถ้าเขาไม่ใช่ฆาตกร แล้วจะเป็ใคร” พิมสงสัยหนักกว่าเดิม
“เหตุหึงหวงหรือเปล่า ฆาตกรอาจเป็ผู้หญิงก็ได้นะ” อินคาดเดา
“ยังไงก็ยังไม่มีหลักฐานอยู่ดี” พิมถอนหายใจ
“งั้นฉันจะลองพิสูจน์ให้” อินพูดไปอย่างนั้นเอง
“หมายความว่ายังไง พิสูจน์ยังไงน่ะอิน มันอันตรายเกินไปนะ” พิมเป็ห่วง
“ฉันจะระวังตัวก็แล้วกัน” อินพยายามหาทางเพราะไม่อยากให้มีเหยื่อรายต่อไป
สักพักอินก็วางสายไป เพราะเธอก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะพิสูจน์ยังไงและสืบหาตัวคนร้ายได้ยังไง
****************************************************************
ณ ผับแห่งหนึ่ง
“คุณเอาอะไรให้ผมกินน่ะจูดี้” เสี่ยรีบถามเสียงดุ
“จูดี้รักคุณนะคะเสี่ย”
เสี่ยเริ่มรู้แล้วว่ามันเป็ยาปลุกอารมณ์ เขาพยายามตั้งสติให้ได้มากที่สุด แต่มันเริ่มจะทนไม่ไหว เลยรีบผลักจูดี้ไปที่โซฟา แต่แทนที่เสี่ยจะเดินเข้าไปหาจูดี้ตามอารมณ์ปรารถนา เขากลับเรียกลูกน้องให้เข้ามา พร้อมกับช่วยให้มาพยุงตัวเขาออกไปจากผับทันที
“เ้านายเป็อะไรครับ”
“ฉันโดนวางยา นายรีบพาฉันกลับบ้านเร็วเข้า” เสี่ยบอกคนขับรถ
“ครับ ครับ นาย”
คนขับพยายามขับรถกลับบ้านให้เร็วที่สุด ในขณะที่เสี่ยก็พยายามปิดกลั้นอารมณ์ของตัวเอง และแล้วก็ขับมาถึงบ้านจนได้
“นายรีบนำยานอนหลับมาให้ฉันเลยนะ”
“ครับเสี่ย”
เสี่ยรับยามาจากลูกน้อง และรีบทานทันที แทนที่เสี่ยจะกลับห้องของตัวเองแต่กลับเดินไปเคาะประตูห้องของเ้าอิน โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
“มีอะไรอีกฮะ มันดึกมากแล้วนะ” อินงัวเงียลุกจากเตียงแล้วมาเปิดประตูให้เ้านาย
เสี่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาก็เลยผลักอินเข้าไปในห้องนอน แล้วจู่โจมทันที
“คุณเป็อะไรไปน่ะเสี่ย ผมเป็ทอมนะ อย่าลืมสิ” อินใกับพฤติกรรมของเสี่ย และพยายามผลักเขาออกไป
“อิน ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันโดนวางยา”
“คุณก็เข้าไปในห้องคุณสิ และรีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้” อิมพยายามแกะมือเขาออกแต่ก็ไร้ผล
เสี่ยเข้าโอบกอดจูบอินอย่างไม่ยั้ง อินรีบผลักสุดแรง จนเสี่ยล้มไปนอนบนเตียง เธอรีบวิ่งไปที่ประตู แต่เสี่ยลุกขึ้นมาแล้ววิ่งไปดักเธอไว้ อินจำใจต้องปีนตู้แล้วขึ้นไปอยู่ข้างบน
“ลงมาเดี๋ยวนี้อิน” เสี่ยะโ
“เสี่ยตั้งสติหน่อยสิฮะ” อินพยายามหลบมือของเสี่ย
เสี่ยพยายามะโและเอื้อมไปจับขาสาวทอม อินจึงรีบตีเขาสุดแรง
สักพักเสี่ยก็เหนื่อยแล้วยอมเดินออกไปแต่โดยดี
อินเองก็เหนื่อยและคิดว่าเสี่ยคงยอมรามือ ดังนั้นเธอก็เลยค่อยๆ ลงมาจากตู้ และกำลังเดินไปล็อคประตู แต่ทว่าเธอดันหลงกล เพราะเสี่ยยังไม่ได้ออกไปพร้อมกับรีบจับอินอุ้มพาดบ่าแล้วพาไปที่ห้องของเสี่ยเอง
“ปล่อยผมนะเสี่ย อย่าทำกับผมแบบนี้ ถ้าเสี่ยทำแบบนี้ คุณจะคืนดีกับพิมไม่ได้นะฮะ” อิมพยายามอ้างชื่อพิม
แต่เสี่ยหาฟังไม่ เขาก็ยังคงพาอินเข้าไปในห้องพร้อมกับวางเธอไว้บนเตียง ไม่เพียงเท่านั้นเขาก็รีบนำเชือกมามัดข้อมือหญิงสาวกับหัวเตียง
“ปล่อยผมนะเสี่ย อย่าทำแบบนี้ ช่วยด้วย” อินรีบะโขอความช่วยเหลือ
เสี่ยก็เลยนำผ้ามารัดปากเธอไว้
“อื้อ อื้อ” แม้ไม่มีเสียง อินก็พยายามร้อง เผื่อมีคนยอมเข้ามาช่วยเธอ
เสี่ยคร่อมตัวหญิงสาว พร้อมกับฉีกเสื้อผ้า จนอินน้ำตาไหล
“อื้อ”
เสี่ยทั้งจูบพรมไปทั่วทั้งใบหน้าและคอของหญิงสาว
และแล้ว เสี่ยก็สลบไปด้วยฤทธิ์ยานอนหลับ
นั่นทำให้อินถึงกับโล่งอก แต่ทว่าเธอกลับหนีไปไหนไม่ได้ เพราะทั้งโดนมัดและเสี่ยก็กอดเธอไว้อย่างนั้นถึงเช้า
เช้าวันรุ่งขึ้น เสี่ยตื่นขึ้นมาก็เพิ่งรู้ตัวว่าเขานอนกอดสาวทอม พอมองเห็นสภาพของเธอก็ต้องใที่เธอถูกมัด เสื้อผ้าฉีดขาดและถูกรัดปาก
พอเสี่ยค่อยๆ แกะเชือก อินก็ใตื่นและรีบผลักเขาด้วยอาการหวาดกลัว
“ฉันขอโทษอิน เมื่อคืนฉันโดนวางยา” เสี่ยรู้สึกผิด
“แล้วทำไมคุณต้องเข้าห้องผมด้วย และทำไมต้องทำกับผมอย่างนี้ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าผมเป็ทอม” อินน้ำตาไหล
“ฉันคงเกิดอารมณ์รุนแรงมั้ง” เสี่ยก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
“ผมจะกลับบ้าน” อินรีบลุกจากเตียงของเสี่ย
“เดี๋ยว! เธอจะออกไปสภาพเสื้อขาดวิ่นแบบนั้นได้ยังไง อะ นี่ นายสวมเสื้อของฉันไปก่อน” เสี่ยยื่นเสื้อเชิ้ตที่เพิ่งนำออกมาจากตู้เสื้อผ้า
“แบบนี้ก็ยิ่งทำให้คนอื่นเข้าใจผิดสิฮะ” อินไม่อยากใส่
“แล้วเสื้อขาดแบบนั้น คนอื่นไม่เข้าใจผิดหรือยังไง รีบไปใส่ซะ” เสี่ยสั่ง
อินจำใจรับเสื้อเชิ้ตเขามาสวม แล้วเดินออกไปจากห้องนอนของเสี่ย แต่ทว่าพอเปิดประตูออกมาก็เจอคุณสุนทรี
“ทำไมเธอถึงอยู่ในห้องของพี่สรอรรคน่ะ หรือว่า” สุนทรีใ
“คุณสุนทรีฮะ ฟังผมก่อนนะฮะ มันเป็เื่เข้าใจผิด” อินพยายามอธิบาย
เสี่ยเดินเข้าไปกอดอิน พร้อมกับประกาศให้น้องสาวและลูกน้องว่า “อินเป็เมียฉัน ต่อไปเธอจะเป็นายหญิงของที่นี่”
“คุณบ้าไปแล้วหรือฮะเสี่ย พวกเราไม่ได้มีอะไรกันเสียหน่อย” อินใกับคำพูดของเสี่ย
“ภาพก็เห็นชัดอยู่แล้ว ไม่ต้องมาแก้ตัวหรอกอิน” สุนทรีเชื่อตามที่เห็น
“ไม่ใช่จริงๆ นะฮะ คุณสุนทรี” อินรีบแย้ง
สุนทรีตั้งใจจะเซอร์ไพร์สพี่ชายตัวเอง แต่เธอดันเจอเื่เซอร์ไพร์สกว่าเพราะพี่ชายมีอะไรกับสาวทอมอย่างอิน
เสี่ยก็เลยสั่งให้สาวใช้ไปขนข้าวของของอินมาไว้ในห้องเสี่ย
“คุณบ้าไปแล้วหรอเสี่ย คุณ้าอะไรกันแน่ ไปหลอกทุกคนอย่างนั้นทำไม” อินโวยวาย
“แล้วจะให้ฉันอธิบายว่ายังไง บอกว่าฉันนำเธอมาไว้ในห้องเพื่อนอนกอดเล่นเฉยๆ งั้นหรอ แล้วใครจะเชื่อ” เสี่ยกล่าว
“ผมจะกลับบ้าน” อินไม่อยากอยู่ที่นี่
“ฉันไม่ให้กลับ เธอต้องอยู่ที่นี่” เสี่ยบังคับ
อินกำลังเดินออกไปโดยไม่สนใจเสี่ย แต่เสี่ยรีบดึงตัวอินเข้ามากอดและกำลังจะหอมแก้มเธอ
“พอแล้วเสี่ย ผมยอมอยู่แล้ว แต่อย่าทำแบบนี้อีก” อินกล่าวเพราะรู้ตัวว่าสู้แรงผู้ชายไม่ได้
“ก็แค่นี้ ต่อไปเธอต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองได้แล้ว แต่งตัวเป็ผู้หญิงด้วย” เสี่ยบังคับอีก
“ไม่ หากคุณอยากให้ผมอยู่ด้วย คุณก็ต้องยอมรับตัวตนของผมได้ด้วยสิ” อินกล่าวเสียงแข็ง
เสี่ยถอนหายใจ เขาก็เลยยอมปล่อยให้อินแต่งตัวเป็สาวทอมดังเดิม ยอมให้ลูกน้องคนอื่นๆ นินทาว่าเขาเปลี่ยนรสนิยมมาชอบทอม
อินเริ่มรู้สึกว่าเสี่ยกลั่นแกล้งเธอด้วยวิธีใหม่ จากที่คอยสั่งให้อินทำนั่นโน่นนี่ในฐานะลูกน้อง กลายเป็ว่าเขาทั้งหอมแก้มทั้งกอดและโอบเอวอย่างไม่เกรงใจ
“โอ๊ย ไม่ต้องแสดงละครแบบนี้ก็ได้เสี่ย” อินโวยอีก
“มันจะได้สมจริงไง” เสี่ยแกล้งเพราะแอบหมั่นไส้
ในตอนแรกอินก็คิดว่าบางทีเสี่ยสรอรรคอาจมีใจให้กับเธอ แต่พอมาถึงวันหนึ่ง คือวันแต่งงานของพิมกับสารวัตรกฤษ เสี่ยพาอินไปเปิดตัวในฐานะแฟนของเขา
อินเดินไปพร้อมกับเสี่ย และเธอก็เริ่มสังเกตเห็นว่าเสี่ยสรอรรคมองพิมอย่างอาลัยอาวรณ์ เขาพาอินมาเพื่อบังหน้าเท่านั้น และที่ยืนยันได้ดีที่สุดก็คือ ตอนที่เสี่ยขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
อินแอบเดินตามไปก็เห็นเสี่ยแอบเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวเ้าสาว
“พี่สรอรรคมาทำอะไรในห้องนี้คะ” พิมใเมื่อเห็นสรอรรค
“พี่ยินดีด้วยนะพิม” เสี่ยกล่าว
“ขอบคุณค่ะ แต่ตอนนี้พี่ออกไปก่อนนะคะ ถ้าพี่กฤษมาเห็นเข้าอาจมีเื่ก็ได้” พิมกังวล
“พี่อยากเห็นหน้าพิมเท่านั้น เดี๋ยวพี่ก็ไปแล้ว” เสี่ยกล่าวเสียงเศร้า
“พิมยินดีด้วยนะคะ ที่พี่เริ่มต้นชีวิตใหม่กับอิน” พิมรีบเปลี่ยนเื่
“พิมรู้จักอินด้วยงั้นหรอ” เสี่ยสงสัย
“รู้….” พิมพูดไม่จบเพราะได้ยินเสียงพี่กฤษ
“พิมครับ เสร็จหรือยังเอ่ย” เ้าบ่าวะโถามแต่ไม่กล้าเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว
“พี่กฤษนี่คะ พี่สรอรรครีบออกไปเถอะ เดี๋ยวมีเื่” พิมรีบไล่แฟนเก่า
“แต่พี่บริสุทธิ์ใจนี่” เสี่ยไม่ยอมออกไป
อินที่แอบดูอยู่เห็นท่าไม่ดี เธอรีบวิ่งเข้าไปดักหน้าสารวัตรไว้ “ยินดีด้วยนะคะพี่กฤษ”
“อ้าว อิน ทำไมแต่งตัวเป็ทอมบอยแบบนี้” กฤษสงสัย
“ลองเปลี่ยนสไตล์เฉยๆ ค่ะ พิมยังแต่งตัวไม่เสร็จนะคะ เธอฝากบอกว่าจะรีบตามไปค่ะ” อินรีบพูดเพราะกลัวกฤษเข้าไปในห้องแต่งตัว
“งั้นพี่ออกไปรอที่ซุ้มถ่ายรูปนะ” กฤษฝากให้อินไปบอกเ้าสาว
อินพยักหน้าให้ และเธอก็โล่งอกที่เ้าบ่าวกับเสี่ยสรอรรคไม่ได้เผชิญหน้ากัน
พิมมองเห็นอินก็เลยรีบเดินออกมา
“พี่กฤษรอที่ซุ้มถ่ายรูปน่ะ รีบออกไปต้อนรับแขกเถอะพิม” อินกระซิบบอกเพื่อน
“พี่สรอรรคอยู่ข้างในนะอิน เข้าไปได้เลย” พิมเองก็กระซิบเช่นกัน
อินยืนมองเพียงหน้าประตูห้องแต่งตัว แล้วเธอก็รีบเดินออกไปจากงานด้วยความโมโห ในใจคิดว่า “คุณจะควงฉันมาบังหน้าเพื่ออะไร ในเมื่อคุณก็ไม่เคยลืมพิมได้เลย หรือทำแค่ทำให้พิมสบายใจขึ้นเท่านั้น”
อินพิมพ์ข้อความผ่าน facebook แล้วส่งให้กับเสี่ย “เลิกแสดงละครเถอะนะเสี่ย ในเมื่อพวกเราก็ไม่ได้เป็อะไรกัน คุณไม่จำเป็ต้องรักษาชื่อเสียงของผมเลย ตอนนี้ผมขอลาออกแล้วจริงๆ พวกเราคงไม่ได้เจอกันอีก ลาก่อนนะเสี่ย รักษาตัวด้วย”
อินนั่งรถแท็กซี่กลับบ้านตัวเอง เธอไม่จำเป็ต้องแสดงเป็อินทิพัฒน์อีกแล้ว ตอนนี้เธอได้กลับมาเป็อินกมลเสียที ในใจเธอก็แอบเคว้ง เพราะเธอได้ใกล้ชิดคู่หมั้นตัวเองเกือบตลอดเวลา และเขาก็ไม่ได้เป็เสือผู้หญิงดังที่เขาเล่าลือกันไว้เลยสักนิด เขาเป็คนรักเดียวใจเดียวจริงๆ
เสี่ยสรอรรคใเมื่อเห็นข้อความนั้น เขารีบออกตามอินจนทั่วงานแต่งงาน แต่หาตัวเธอไม่เจอ ดังนั้นเสี่ยสรอรรคจึงรีบโทรติดต่อเสี่ยอันนพแต่เช้า
“หลานมีอะไรงั้นหรอ” เสี่ยอันนพกล่าวทั้งๆ ที่อินเองก็นั่งอยู่ข้างๆ พ่อของตัวเอง
“เอ่อ อินอยู่กับอาหรือเปล่าครับ” เสี่ยสรอรรครีบถาม
“อ้อ เ้าอิน เขากลับไปทำงานที่ต่างจังหวัดแล้วล่ะ” เสี่ยอันนพกล่าวตามที่ลูกสาวกระซิบบอก
“จังหวัดอะไรครับ” เสี่ยไม่ยอมแพ้
“มีอะไรงั้นหรอ เ้าอินไม่ให้บอกใคร เพราะกลัวมีคนมาเก็บหนี้” เสี่ยอันนพกล่าว
“ผมแค่มีเื่คุยกับเขาน่ะครับ” เสี่ยสรอรรคกล่าวเสียงเศร้า
“อาเสียใจจริงๆ อาช่วยอะไรไม่ได้เลย” เสี่ยอันนพกล่าว
เสี่ยสรอรรคจนปัญญา เขาจึงทำได้เพียงปล่อยอินไป แม้ว่าเขาจะคิดถึงเธอมากแค่ไหนก็ตาม
130
