กัญญาภัครอคอยให้เขาปลดปล่อยเธอจากทุกสิ่งที่กลุ้มรุมในเมื่อชีวิตมันพลาดไปแล้วเธอก็ไม่สนใจอะไรอีก ครอบครัวเธอยังมีน้องสาวที่จะเป็หลักให้ยึดแทนเธอธุรกิจของบิดาก็จะได้ความช่วยเหลือจากสามีของน้องสาวทุกอย่างจะเรียบร้อยเมื่อไม่มีเธอ ในวันนี้ขอให้เธอได้ทำอะไรตามใจจะผิดหรือถูกก็ช่างมันสิ
เพราะไม่มีอะไรให้ต้องคำนึงหรือกังวลอีกแค่เซ็กซ์ วันนี้แล้วจบเธอจะได้รู้ว่าชีวิตสนุกสุดเหวี่ยงได้แค่ไหนที่ผ่านมาเธอวางตัวในกรอบมาตลอด แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรดีหลังจากนี้เธอจะทำทุกอย่างเพื่อตัวเองบ้าง ทุกอย่างที่ใจปรารถนาจะทำ
ร่างหนาใหญ่ของคณินกำลังขะมักเขม้นโอ้โลมเธอปากและมือของเขาช่างคล่องแคล่วเจนจัด ทรวงอกสล้างสองข้างถูกเขาฟอนเฟ้นสลับกับดูดดื่ม เลียไล้จนเธอเสียวซ่านไปหมด
“อื้อ”กัญญาภัคคราง สติหลุดลอยจากสิ่งที่คิดเมื่อครู่ มาจดจ่อกับการกระทำตรงหน้าใบหน้าหล่อคมที่กำลังสาละวนพรมจูบไปทั่วตัว คนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักแวบหนึ่งเธอคิดอยากถอย แต่แล้วยังไงล่ะ เขาคลีน เธอคลีน สนุก ปลดปล่อย แล้วจบ
“คุณสวยมาก”
กัญญาภัคพอใจกับคำชมคณินก้มลงจูบไปทั่วตัว เขาเร่าร้อนดิบเถื่อน กระแทกกระทั้นจนเธอครางเสียวซ่าน ในเวลานี้เธอ้าแค่คนที่ทำให้เธอมีความสุขไม่ต้องเครียด ไม่ต้องกังวลถึงปัญหารุมเร้าที่อยู่เื้ัเธอไม่มีอะไรต้องรับผิดชอบอีกแล้ว สิ่งที่กำลังทำและจะเกิดขึ้นต่อจากนี้เธอมีสติรับรู้และตัดสินใจเองร่างกายนี้เป็ของเธอ และตอนนี้เธอจะขอทำทุกอย่างที่ทำให้ตัวเองมีความสุขมากที่สุด ในเมื่อเป็คนดีแล้วแต่ไม่มีใคร้า ทำดีไปไม่เห็นผลก็ขอทำตามใจตัวเองให้สุดเหวี่ยงไปเลย
“อุแว้”
ทารกน้อยแผดเสียงร้องหลังจากหลุดพ้นครรภ์มารดาทารกหญิงน้ำหนักสองพันแปดร้อยกรัม ผิวแดง หน้าตากลมแป้น ดวงตาปิดสนิทแต่ปากกำลังส่งเสียงร้องดังลั่นห้องคลอดเมื่อได้ออกมาพบกับโลกกว้างใหญ่ใบนี้มารดาของเด็กหญิงมองด้วยสายตารักใคร่เมื่อครู่ผ่านความเ็ปแทบตายเพื่อคลอดลูกสาวคนนี้ออกมา และตอนนี้ก็คุ้มค่ากับความเ็ปมาตลอดสี่ชั่วโมงั้แ่เริ่มปวดท้องคลอด
กัญญาภัคยิ้มอย่างมีความสุขลูกสาวคลอดออกมาปลอดภัย ร่างกายครบสามสิบสองแค่นี้คนเป็แม่ที่อุ้มท้องมาเก้าเดือนก็พอใจมากแล้ว
เมื่อพยาบาลนำเด็กหญิงน้ำใสกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยอีกครั้งกัญญาภัคซึ่งกลับมาพักฟื้นที่ห้องผู้ป่วยก็รับลูกสาวมาเข้าเต้ากินนมเธอมองทารกน้อยที่พยายามอ้าปากงับ แต่ว่ายังงับไม่ถูกจนเธอต้องช่วยด้วยการจับปากเล็กๆประกบเข้ากับเต้าแม่ เสียงจ๊วบๆ ของลูกน้อยบอกว่าเธอมีน้ำนมให้ลูกได้แต่คงยังไม่ทันใจเท่าไรนัก
“น้ำใสค่อยๆกินลูก” เธอมองท่าทางฮึดฮัดแล้วอมยิ้ม น้ำใสท่าทางจะเป็เด็กเอาแต่ใจไม่น้อยเลยไม่รู้เหมือนใคร แวบหนึ่งกัญญาภัคอดคิดถึงคนเป็พ่อของลูกไม่ได้
คืนนั้นที่เธอมีวันไนต์สแตนด์กับผู้ชายคนนั้นเขาชื่อคณิน นอกจากความหล่อแล้วเธอก็ไม่รู้ว่านิสัยใจคอเขาเป็อย่างไรคืนนั้นที่มีอะไรกันเธอกับเขาไม่ได้ใช้เครื่องมือป้องกันใดๆมีแต่คำพูดของเขาที่บอกว่าจะเอาออกทัน เธอไม่ท้องแน่ แต่แล้วเป็ยังไงล่ะ
น้ำใสกำลังนอนดุกดิกในอ้อมแขนเธออยู่ตอนนี้แต่เธอไม่โทษเขาหรอก และไม่คิดจะบอกเขาให้รู้ด้วยว่าที่เขาประกาศกร้าวมาตอนมีเซ็กซ์กับเธอน่ะว่าไม่ท้องแน่ๆ มันพลาด มันใช้ไม่ได้ และเธอท้อง
ปากเล็กที่มีเพียงเหงือกที่ดูดดุนน้ำนมแรงขึ้นเพื่อบีบให้น้ำนมไหลเร็วๆให้ทันกับความหิวเรียกสติของกัญญาภัคให้กลับมาก้มมองลูกน้อย
“ใจเย็นๆ นะคะน้ำใสค่อยๆ กินลูก”
แม่หนูไม่ได้รับรู้แต่ยังออกอาการฮึดฮัดเพราะหิว น้ำนมแม่ออกมาไม่ทันใจน้ำใสจึงพยายามดูดให้แรงขึ้นจนกัญญาภัคเบ้หน้าด้วยความเจ็บแต่มันเป็ความเจ็บที่เจือไปด้วยความสุข กระทั่งลูกกินอิ่มนอนหลับกัญญาภัควางลูกลงในรถเข็นเด็ก แล้วกลับมานอนมองมนุษย์ตัวน้อยที่หน้าตาประพิมพ์ประพายคล้ายเธอ แต่ส่วนหนึ่งก็คล้ายกับผู้ชายคนนั้น
ตอนที่กัญญาภัคกำลังพักผ่อนเสียงประตูก็เปิดเข้ามา พอเห็นคนที่เข้ามาใหม่กัญญาภัคก็ยกมือไหว้
“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่”
“เป็ยังไงบ้างลูกแม่ไหนหลานแม่” คุณกาญจนาถามหาหลานสาวทันที
“นอนหลับปุ๋ยไปแล้วค่ะ”
กัญญาภัคมองบิดามารดาที่เดินไปล้อมวงดูแม่หนูน้อยซึ่งหลับปุ๋ยไปแล้วแววตาของท่านทั้งสองทอดมองหลานสาวตัวน้อยด้วยความเอ็นดูแค่นี้ก็ทำให้คนทำผิดยิ้มออกเล็กน้อย
เธอทำให้บิดามารดาขายหน้าเสียชื่อเสียง ั้แ่ตัดสินใจหนีงานแต่งไปภูเก็ตและกลับมาอีกทีพร้อมกับลูกในท้องโดยไร้ซึ่งพ่อของลูก เธอไม่ได้แต่งงานใครต่อใครถามว่าสามีของเธอคือใคร เธอก็ไม่ได้บอกใครแม้กระทั่งบิดามารดาเธอก็บอกว่าพ่อของน้ำใสคือเพื่อน
ใช่เพื่อนสนิทกันวันเดียว
กัญญาภัคไม่ได้รู้สึกว่า้าให้คณินมาช่วยเหลือเลี้ยงดูเธอเป็แม่เลี้ยงเดี่ยวได้ และพร้อมจะเดินหน้าต่อไปอย่างเข้มแข็งยิ่งในตอนนี้บิดามารดาให้อภัยเธอแล้วเธอจึงบอกตัวเองให้ลืมอดีตที่ผิดพลาดครั้งเก่าไปให้หมดั้แ่ที่เธอกลับมาบ้านเมื่อตอนที่ตั้งท้องได้ห้าเดือน บิดามารดาดีใจมากที่เธอยอมกลับมาท่านไม่ได้ดุด่าว่ากล่าวที่เธอท้องกลับมาด้วย นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดมากไปอีกและตั้งใจว่าหลังจากนี้จะไม่ทำให้ท่านเสียใจอีกเป็ครั้งที่สอง
“หน้าตาน่าเกลียดน่าชังจริงๆ”คุณกาญจนาเอ่ยสัพยอก “กั้งเป็ยังไงบ้างลูก เจ็บแผลไหม”
“เจ็บนิดหน่อยค่ะคุณแม่คะ กั้งกลับไปต้องกินเมนูเร่งรัดน้ำนมด่วนๆ แล้วละค่ะ น้ำใสท่าจะเซี้ยวมากนมออกมาไม่ทันใจนางก็หงุดหงิดมากค่ะ”
“แม่จะทำกับข้าวเรียกน้ำนมให้เองนี่ยังดีนะที่กั้งมีน้ำนมั้แ่วันแรก ของแม่เสียอีกวันแรกยังไม่มีน้ำนมเลยแล้ววันนี้แม่จะนอนเป็เพื่อนกั้งเองนะลูก”
“ไม่ต้องหรอกค่ะกั้งดูแลตัวเองได้”
688
