เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนในชุดราตรีหรูหรา บรรยากาศภายในห้องบอลรูมของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองคึกคักไปด้วยผู้คนวัยทำงานที่มารวมตัวกันในงานเลี้ยงรุ่น
"ลิน" ถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะยืนหลบมุมอยู่ข้างเสาต้นใหญ่ มือเรียวเล็กกระชับกระเป๋าคลัทช์ใบหรูแน่น เธอรู้สึกอึดอัด... ไม่ใช่เพราะผู้คนแปลกหน้า แต่เป็เพราะชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่เธอสวมใส่อยู่ต่างหาก
แม้ว่าเธอจะจงใจเลือกชุดที่ตัดเย็บแบบเรียบง่าย ไม่เว้าหน้าไม่ผ่าหลัง และมีขนาดโคร่งกว่าตัวเล็กน้อยเพื่ออำพรางรูปร่าง แต่ดูเหมือนว่าธรรมชาติจะไม่ยอมให้เธอซ่อนความโดดเด่นเอาไว้ได้มิดชิดนัก
ด้วยส่วนสูง 162 เิเ และเอวที่คอดกิ่วเพียง 23 นิ้ว มันควรจะทำให้เธอดูเป็ผู้หญิงตัวเล็กบอบบางน่าทะนุถนอม ทว่าสิ่งที่ขัดแย้งกับโครงร่างเล็กๆ นั้นคือหน้าอกหน้าใจขนาดมหึมาถึง 41 นิ้ว ที่แม่ให้มาเกินความจำเป็ มันดันเนื้อผ้าไหมซาตินจนตึงเปรี๊ยะ ยิ่งเวลาเธอหายใจเข้าออก หน้าอกคู่โตที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราลูกไม้นั้นก็กระเพื่อมไหวจนคนรอบข้างต้องลอบมองด้วยสายตาหลากหลายความหมาย ทั้งชื่นชม อิจฉา และ... หื่นกระหาย
"เฮ้อ... ถ้ารู้ว่าน่าเบื่อขนาดนี้ นอนดูซีรีส์อยู่กับพี่นัทที่บ้านดีกว่า" ลินบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางนึกถึง "นัท" แฟนหนุ่มแสนดีที่คบกันมาเกือบสามปี
นัทเป็ผู้ชายที่เพอร์เฟกต์ สุภาพ เรียบร้อย การงานมั่นคง เขาดูแลเธอดีทุกอย่าง แต่ติดอยู่เื่เดียว... เื่บนเตียง นัทเป็คนจืดชืด ไร้รสชาติ เขาทำทุกอย่างเหมือนตารางงานที่ต้องติ๊กให้จบๆ ไป ความนุ่มนวลของเขาบางครั้งก็น่าเบื่อจนลินเผลอหลับกลางอากาศมาแล้วหลายครั้ง แต่เธอก็ต้องกดเก็บความ้าอันมากล้นของตัวเองเอาไว้ภายใต้ภาพลักษณ์กุลสตรีที่นัทภูมิใจ
"อ้าว! ลินใช่มั้ยเนี่ย? จำแทบไม่ได้เลย"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ลินสะดุ้งสุดตัว ขนอ่อนตามแขนลุกชันขึ้นมาอย่างประหลาด เธอค่อยๆ หันกลับไปมองเ้าของเสียงนั้น และวินาทีที่สบตา โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ
"คิน..."
ชื่อของชายหนุ่มหลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มอย่างแ่เบา
ตรงหน้าเธอคือ "คิน" แฟนเก่าสมัยมหาวิทยาลัย ผู้ชายที่เธอเคยรักแทบตายและเกลียดแทบตายในเวลาเดียวกัน ภาพจำของคินในหัวลินคือเด็กหนุ่มแบดบอยเกเร ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาดๆ แต่คินที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้... เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
เขาสวมสูทคัตติ้งเนี้ยบสีดำสนิทที่ขับเน้นรูปร่างสูงโปร่ง 185 เิเให้ดูสง่างาม ่ไหล่กว้างผายออกบ่งบอกถึงการดูแลตัวเองอย่างดี ผิวสีแทนเข้มขึ้นเล็กน้อยดูคมเข้มรับกับใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มเ้าเล่ห์ประดับอยู่ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงมองเธอด้วยสายตาที่อ่านยากเหมือนเดิม... สายตาที่เหมือนจะมองทะลุเสื้อผ้าของเธอเข้าไปถึงเนื้อใน
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลิน สวยขึ้นจนฉันเกือบไม่กล้าทัก" คินเอ่ยปากชม น้ำเสียงของเขานุ่มทุ้มแต่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง
"คินเองก็... ดูดีขึ้นมากนะ" ลินตอบกลับไป พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ได้ข่าวว่าทำธุรกิจส่วนตัว รวยแล้วสินะ"
"ก็พอมีพอกินครับ" คินหัวเราะในลำคอ พลางขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกลิน มันเป็กลิ่นที่อันตราย... แต่กลับหอมหวานอย่างน่าประหลาด
"มาคนเดียวเหรอ? แฟนใหม่ล่ะ?" คินเลิกคิ้วถาม สายตาของเขากวาดมองสำรวจเรือนร่างของลินอย่างจาบจ้วง โดยเฉพาะ่หน้าอกที่นูนเด่นออกมาจนผิดธรรมชาติ
"พี่นัทติดงานน่ะ" ลินรีบยกมือนำมาอดอกเพื่อบังสายตาคู่นั้น แต่การทำแบบนั้นกลับยิ่งทำให้ต้นแขนของเธอดันหน้าอกให้ชิดกันจนเห็นร่องลึกชัดเจนกว่าเดิม "แล้ว... คินล่ะ?"
"ฉายเดี่ยวเหมือนกัน" คินยิ้มพราย ก่อนจะหันไปหยิบแก้วค็อกเทลสีสวยสองแก้วจากบริกรที่เดินผ่านมา "ดื่มหน่อยมั้ย? เพื่อมิตรภาพเก่าๆ"
ลินลังเลเล็กน้อย ปกติเธอไม่ใช่คนคอแข็ง แต่บรรยากาศที่กดดันและความประหม่าที่ได้เจอแฟนเก่าทำให้เธออยากหาอะไรมาดับความร้อนรุ่มในใจ "แก้วเดียวนะ"
"แน่นอน แก้วเดียว... สำหรับคนพิเศษ" คินส่งแก้วค็อกเทลสีฟ้าใสให้เธอ รอยยิ้มของเขาดูลึกซึ้งขึ้น
ลินรับแก้วมาถือไว้โดยไม่ทันสังเกตแววตาของผู้ล่าที่ฉายชัดในดวงตาของคิน เธอจิบเครื่องดื่มนั้น รสชาติหวานอมเปรี้ยวของบลูคามิคาเซ่ทำให้ดื่มง่าย เธอกระดกมันจนหมดแก้วเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า
ทว่า สิ่งที่ลินไม่รู้คือ ในแก้วใบนั้นไม่ได้มีแค่แอลกอฮอล์... แต่มันผสม "ยา" ชนิดพิเศษที่คินเตรียมมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ ยาที่จะช่วยกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดของผู้หญิงออกมา
เวลาผ่านไปเพียงสิบห้านาที ลินเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
ใบหน้าสวยหวานเริ่มแดงระเรื่อ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามไรผม ความร้อนวูบวาบเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้องและแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ขาของเธอเริ่มสั่นระริกเหมือนไม่มีแรงยืน
"เป็อะไรหรือเปล่าลิน? หน้าแดงเชียว" คินที่ยืนสังเกตอาการอยู่ตลอดแสร้งถามด้วยความเป็ห่วง
"มะ... ไม่รู้สิ สงสัยจะเมา... ร้อนจังเลยคิน" ลินพึมพำเสียงแหบพร่า มือข้างหนึ่งยกขึ้นพัดใบหน้า อีกมือเกาะขอบโต๊ะไว้เพื่อทรงตัว เธอรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่ใส่อยู่มันช่างเกะกะและเสียดสีผิวเนื้อจนน่ารำคาญ โดยเฉพาะบริเวณยอดอกที่ตอนนี้แข็งขึงจนเจ็บแปลบไปหมด
"งั้นไปสูดอากาศตรงระเบียงหน่อยไหม คนเยอะ อากาศคงไม่พอ" คินเสนอทางเลือกพร้อมกับถือวิสาสะโอบเอวคอดกิ่วของเธอเพื่อพยุง
ััจากฝ่ามือร้อนผ่าวของคินที่แนบลงบนเอวบางผ่านเนื้อผ้าทำให้ลินสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเธอตอบสนองต่อัันั้นอย่างรุนแรงจนน่าใ แทนที่จะผลักไส เธอกลับเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว
"อื้อ... ขอบใจนะ"
คินประคองลินเดินเลี่ยงผู้คนออกมายังระเบียงทางเดินด้านหลังที่เชื่อมต่อไปยังโซนลิฟต์ บริเวณนี้แสงไฟสลัวและเงียบสงัด ปราศจากผู้คนพลุกพล่าน
ทันทีที่พ้นสายตาคน คินก็ดันร่างบางของลินเข้าไปในมุมมืดของหลืบเสา แผ่นหลังของลินแนบชิดกับผนังเย็นเฉียบ ตัดกับความร้อนรุ่มในร่างกายที่กำลังปะทุเดือด
"คิน... จะทำอะไร..." ลินถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่เริ่มแตกซ่าน
"ชูว์... ไม่ต้องกลัว ฉันแค่จะช่วย" คินกระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดต้นคอขาวเนียนจนลินขนลุกซู่ "ตัวเธอสั่นไปหมดแล้วนะลิน... ร้อนใช่ไหม?"
"อือ... ร้อน... ร้อนมาก..." ลินครางรับอย่างไม่อาจปฏิเสธ สติของเธอเริ่มพร่าเลือนเพราะฤทธิ์ยาและแอลกอฮอล์ สิ่งเดียวที่รับรู้ได้ชัดเจนคือความ้าบางอย่างที่กำลังตีตื้นขึ้นมากลางหว่างขา ความเปียกชื้นเริ่มซึมออกมาจนกางเกงในตัวจิ๋วเริ่มอับชื้น
มือหนาของคินเริ่มไม่อยู่นิ่ง จากที่โอบเอว เขาค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้ไปตามแนวสันหลัง ผ่านชุดเดรสเนื้อนิ่ม ก่อนจะวนมาด้านหน้า
"อ๊ะ!"
ลินหลุดเสียงครางออกมาเมื่อมือใหญ่หยาบกร้านคู่นั้นตะปบเข้าที่หน้าอกูเาไฟขนาด 41 นิ้วของเธอเต็มแรง คินไม่ได้ทำแค่วางมือ แต่เขาบีบขยำเนื้อนุ่มหยุ่นนั้นอย่างมันเขี้ยว นิ้วมือจิกลงไปในเนื้อนิ่มผ่านชุดเดรส จนเนื้อหน้าอกส่วนเกินล้นทะลักออกมาตามง่ามนิ้วของเขา
"ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่าเนี่ย... เต็มไม้เต็มมือชะมัด" คินพึมพำอย่างหยาบโลน สายตาจับจ้องไปที่เนินอกขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวตามแรงบีบ "ไอ้นัทมันคงจะมีความสุขน่าดูเลยสินะ ที่ได้นอนกอดนมใหญ่มโหฬารแบบนี้ทุกคืน"
คำพูดหยาบคายของคินควรจะทำให้ลินโกรธ แต่แปลกที่ร่างกายของเธอกลับตื่นตัวกับคำพูดเ่าั้ ยอดอกสีหวานภายใต้บราลูกไม้แข็งเป็ไตสู้มือเขาจนเห็นเป็จุดนูนชัดเจนผ่านชุดเดรส
"ยะ... อย่าพูดแบบนั้น... อื้อออ... คิน อย่าบีบ..."
ปากบอกปฏิเสธ แต่มือไม้ของลินกลับอ่อนแรงจนไม่สามารถปัดป้องมือปลาหมึกของคินได้เลย ยิ่งเขาบีบแรงเท่าไหร่ ความเสียวซ่านก็ยิ่งวิ่งพล่านไปทั่วร่าง โดยเฉพาะจุดกึ่งกลางลำตัวที่ตอนนี้เริ่มกระตุกตุบๆ
คินยิ้มร้ายกาจ เขาโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวที่เขาเคยหลงใหล "จำได้ไหมลิน... สมัยก่อนเธอชอบให้ฉันทำแบบนี้ ชอบให้ฉันขยี้หัวนมเธอแรงๆ จนเธอร้องไห้... ร่างกายเธอมันจำฉันได้นะ ดูสิ แข็งสู้มือขนาดนี้"
เขากดนิ้วโป้งลงบนยอดอกที่นูนดันเสื้อผ้าแล้วบดขยี้วนไปมา ลินเข่าอ่อนจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นถ้าไม่ได้ท่อนแขนแข็งแรงของคินโอบเอวไว้
"อ๊าาา... ซี๊ดดด... คิน... พอแล้ว... เดี๋ยวใครมาเห็น..." ลินแหงนหน้าขึ้น หอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าสวยหวานตอนนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ราคะที่ปิดไม่มิด ดวงตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำใสๆ
"ไม่มีใครเห็นหรอก... หรือถ้าเห็นก็ช่างหัวมันสิ" คินกระซิบชิดริมฝีปากบาง ก่อนจะฉกจูบลงไปอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนของเขาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวาน ควานหาความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ลินเผลอจูบตอบอย่างลืมตัว ลิ้นเล็กๆ เกี่ยวตวัดรัดรึงกับลิ้นของแฟนเก่าอย่างโหยหา
รสจูบของคินช่างแตกต่างจากนัท... นัทจูบอย่างสุภาพ นุ่มนวล แต่คินจูบเหมือนจะสูบิญญา จูบด้วยความดิบเถื่อนและเร่าร้อนที่ทำให้ลินรู้สึกเหมือนจะขาดใจ แต่ก็เสพติดมันอย่างรุนแรง
มือของคินเริ่มซุกซนมากขึ้น เขาล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงชุดเดรส ลูบไล้ต้นขาขาวเนียนขึ้นมาเรื่อยๆ จนััได้ถึงความร้อนระอุบริเวณเป้ากางเกงใน
"แฉะขนาดนี้แล้วเหรอลิน... ไหนบอกว่าอย่าไง..." คินถอนจูบออกแล้วกระซิบเยาะเย้ย แววตาเป็ประกายวาวโรจน์ "อยากโดนเอาแล้วใช่ไหม?"
คำถามตรงๆ ที่ไร้ยางอายทำให้ลินหน้าแดงจัดจนแทบะเิ แต่เธอก็เถียงไม่ออก เพราะหลักฐานความเปียกชื้นที่นิ้วของคินกำลังััอยู่นั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ
"คิน... พาเรา... ออกไปจากตรงนี้ที..." ลินขอร้องเสียงสั่นพร่า เธอไม่ไหวแล้ว สติสัมปชัญญะเื่ศีลธรรมถูกตัณหาราคะเข้าครอบงำจนหมดสิ้น เธอ้าที่ระบาย ้าให้ใครสักคนช่วยดับไฟราคะที่กำลังเผาไหม้ร่างกายเธออยู่ตอนนี้ และคนคนนั้นต้องเป็คินเท่านั้น
"ได้สิคะคนดี... เดี๋ยวพี่คินจะพาไปรำลึกความหลังให้สาสมเลย"
คินแสยะยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขากระชับอ้อมกอด ประคองร่างอ่อนปวกเปียกของลินเดินตรงไปยังลิฟต์แก้วที่อยู่อีกด้านหนึ่ง กดปุ่มเลือกชั้นห้องพักโรงแรมที่เขาเปิดเตรียมไว้ล่วงหน้า
ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับภาพของหญิงสาวในชุดเดรสหรูที่ยืนพิงอกแกร่งของแฟนเก่า ใบหน้าของเธอแดงก่ำ หอบหายใจรวยริน ดวงตาปรือฉ่ำไปด้วยแรงอารมณ์... ลินรู้ตัวดีว่า ทันทีที่ประตูห้องพักเปิดออก เธอจะไม่มีวันกลับมาเป็ลินคนเดิมได้อีกต่อไป
1K
