เมื่อเห็นเ้าฮัสกี้สะอาดสะอ้านทั้งตัวจ้าวลี่อิ่งก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย เอ่ยด้วยความประหลาดใจ “อ้าว? ล้างสะอาดด้วยตัวเองจริง? ฮึ! ถือว่าเชื่อฟังนะ!”
เธอกางผ้าขนหนูสำหรับสัตว์เลี้ยงออก พลางบอกเ้าฮัสกี้ว่า“ล้างเสร็จแล้วก็ออกมาได้! คราวนี้ถึงตาฉันอาบบ้างแล้ว!!”
สวี่มั่วเดินมาถึงประตู แล้วผ้าขนหนูก็ถูกคลุมลงมาจาก้าสองมือกดผ้าขนหนูถูไถไปมาบนตัวเขา
เมื่อมุมผ้าที่บังดวงตาเลื่อนออกสวี่มั่วก็เห็นจ้าวลี่อิ่งที่กำลังนั่งยองอยู่ตรงหน้าผ้าขนหนูที่พันกายคลายออกเล็กน้อย
และจากมุมนี้…
“เ้าหมาหื่น!! มองอะไรของแกอีกแล้ว!!”
เสียงร้องใดังขึ้นจากนั้นหัวของสวี่มั่วก็ถูกพันด้วยผ้าขนหนูแ่า
“เสี่ยวอิ่ง เป็อะไรไป”
“พี่ซือซือ… ฉันว่าเ้านี่เป็หมาหื่นเอาแต่จ้องฉันด้วยสายตาลามกอยู่เรื่อย เ้าหมาหื่นเอ๊ย!!”
“…มันก็แค่สุนัขตัวหนึ่งเท่านั้นเอง”
“ไม่ใช่หรอก สายตามัน…”
“พอเถอะ เดี๋ยวฉันช่วยเป่าให้แห้งเอง เธอไปอาบน้ำเถอะ”
“ก็ได้…”
เสียงสนทนาของจ้าวลี่อิ่งกับหลิวซือซือดังลอดมา
สวี่มั่วสะบัดผ้าขนหนูออกจากหัว แล้วเงยหน้าขึ้นเห็นจ้าวลี่อิ่งเดินผ่านเขาไปด้วยท่าทีไม่พอใจก่อนจะตรงเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตู
มองไปข้างหน้า เห็นหลิวซือซือยืนมองเขาด้วยสายตาเ็าเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “คาบผ้าขนหนูมาเอง”
กล่าวจบก็หันหลังเดินออกไปทันที
สวี่มั่ว “…”
เมื่อสวี่มั่วคาบผ้าขนหนูมาถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นหลิวซือซือยืนอยู่ข้างรังนอนของสุนัขกำลังเสียบปลั๊กเครื่องเป่าผมเข้ากับเต้าเสียบ พอหันกลับมาเห็นเขาก็ใช้สายตาส่งสัญญาณไปยังพื้นที่ตรงหน้า พลางพูดว่า “มานี่”
…ช่างทำตัวเ็าเสียจริงเธอแน่ใจได้อย่างไรว่าฉันจะเข้าใจที่เธอพูด
สวี่มั่วคิดในใจ แล้วเกิดอยากจะลองแกล้งทำไม่สนใจขึ้นมาแต่ก็มองว่าออกจะทำตัวเด็กไปหน่อย จึงเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย
ในความเป็จริง หลิวซือซือแอบประหลาดใจอยู่เหมือนกันการที่สุนัขฟังภาษาคนออกนั้นไม่ใช่เื่แปลก แต่ก็ไม่ใช่ทุกตัวโดยเฉพาะเ้านี่ที่เธอเลี้ยงไว้ไม่กี่วัน มันกลับแสดงความฉลาดผิดคาดออกมา
โดยเฉพาะเหตุการณ์ช่วยชีวิตที่ริมแม่น้ำก่อนหน้านี้ทำให้เธอเริ่มมองมันต่างออกไป
วื้ด…
เสียงเครื่องเป่าผมดังขึ้น ลมอุ่นพัดกระทบร่างสวี่มั่วหลับตาพริ้มอย่างสบาย ปล่อยให้หลิวซือซือช่วยเป่าแห้งให้ขณะเดียวกันก็เรียกระบบออกมาอีกครั้ง
“ระบบ ฉัน้าเข้าอินเทอร์เน็ต”
[การใช้งานเครือข่ายนอกภารกิจ ค่าบริการชั่วโมงละ 10แต้ม ยืนยันหรือไม่]
“ยืนยัน!”
[เชื่อมต่อเครือข่ายสำเร็จ เริ่มนับเวลา]
หน้าจอระบบในสมองของสวี่มั่วกะพริบขึ้นมากลายเป็หน้าว่างที่เหมือนเว็บเบราว์เซอร์ ซึ่งเขาสามารถควบคุมได้ด้วยความคิด
เขาลองพิมพ์ที่อยู่ของเว็บไซต์ baidu[1] ลงไป ปรากฏว่าเปิดขึ้นมาได้จริง แสดงว่า baidu ของโลกนี้เหมือนกับโลกก่อนของเขา
จากนั้น สวี่มั่วก็เริ่มค้นหาข้อมูลต่างๆ
เขาลองค้นหาประวัติศาสตร์ของแผ่นดินจีนปรากฏว่าั้แ่อดีตจนถึงปัจจุบัน แทบไม่ต่างจากที่เขาจำได้เลยพอลองค้นหาประวัติศาสตร์ประเทศอื่นๆ ก็เป็เช่นเดียวกัน
ระบบเคยบอกว่า โลกคู่ขนานแห่งนี้มีความคล้ายคลึงกับโลกเดิมของเขาถึง 99% ซึ่งดูแล้วเหมือนจะจริง
แต่พอสวี่มั่วค้นหาต่อไปเรื่อยๆ ก็เริ่มพบความแตกต่างบางอย่าง
ด้วยข้อจำกัดของความรู้ เขาจึงค้นหาได้เพียงสิ่งที่ตนเองคุ้นเคยไม่ว่าจะเป็ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ วรรณกรรม หรือวงการบันเทิง
เมื่อพิจารณาถึงสถานะของจ้าวลี่อิ่งกับหลิวซือซือเขาจึงลองค้นหาข้อมูลวงการบันเทิงดูผลปรากฏว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เหมือนกับความทรงจำของเขา
เขาพบว่า ในโลกนี้ เหล่าดารานักแสดง ผลงานภาพยนตร์หรือบทเพลงมากมายที่เขาเคยรู้จักกลับไม่มีอยู่เลย!
หรืออาจจะบอกได้ว่า คนเ่าั้มีอยู่แต่ไม่ได้กลายเป็ดาราหรือศิลปิน หากแต่เดินบนเส้นทางชีวิตที่แตกต่างออกไปเช่นเดียวกับจ้าวลี่อิ่งและหลิวซือซือ
เขายังลองค้นหานิยายที่ตัวเองชอบอ่าน แต่ก็ไม่พบเช่นกัน!
เวรเอ๊ย! ถ้าฉันยังเป็คนอยู่ละก็ ต่อให้ไม่มีระบบ แค่คัดลอกนิยายเพลง หรือภาพยนตร์พวกนั้น ก็สามารถไต่ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตได้แล้ว!ทำไมถึงต้องมาเกิดใหม่เป็หมาด้วยเนี่ย!
สวี่มั่วคิดอย่างเ็ปราวจะร้องไห้ออกมา
[1]Baidu คือ เบาเซอร์สำหรับค้นหา พูดง่ายๆ ก็คือ กูเกิลของจีน
1K
