ความซวยพามาเยื่อนต่างโลก

  ผมเคยอ่านนิยายมาต่างๆมาไม่ว่าจะเรืองไหนพระเอกของเรื่องจะต้องเป็นคนที่ดวงดีจึงจะอยู่รอดหรือไม่ก็มีสิ่งที่พ่อแม่ผนึก หมามาให้ในตัวไม่ก็มาจากดาวนักต่อสู่สินะ ผมก็อยากเป็นพระเอกบ้าง นี้สินะที่ทำให้ผมกระโดดไปจะช่วยผู้หญิงคนนึงตอนที่เธอกำลังจะโดนรถชน   พอลองนึกย้อนไปตอนช่วงเช้า มึนคือวันที่จะต้องพร้อมสอบสำหรับวิชาเลข ซึ่ง   ผมมั่นใจว่าในข้อสอบนั้นผมได้หนึ่งร้อยคะแนนเต็มแต่
  ทำไม
  ทำไม
  ทำไม 
ผมถึงไม่ทำเรื่องง่ายอย่างเขียนชื่อตัวเองในกระดาษคำตอบกัน ฟะ !!!! พอถึงคาบ 4 ผมก็โดนอาจารย์ประจำวิชาเรียกไปด่า สะนิแถมโดนโทรไปบอกแม่อีกซึ่งเวลาแม่ผมโกรธนี้มันยิ่งกว่าจอมมารหรือนางยักษ์สะอีก หลังจากเตรียมใจเสร็จผมก็ได้เดินทางกลับบ้าน แต่ก็เกิดเรืองไม่คาดฝันขึ้นผมได้เห็นมีผู้หญิงคนนึงกำลังโดนรถชน ผมได้แต่วิ่งไปและกระโดดไปช่วยในขณะที่กระโดด ไปนั้นเอง พอลองนึกดีๆเรานี้ก็พระเอกนี้หว่าช่วยชีวิตสาวสวย ในขณะที่กำลังดีใจยุนั้นเองผมกลับนึกไม่ถึง ว่าไอตรงที่ผมโดดนั้นกำลังทำท่อน้ำ  ซึ่ง......
มันไม่ได้ปิดฝ่าท่ออออออ!!! ในขณะที่กำลังตกท่อผมได้หลับตาและพูดว่า(555ทำไมชีวิตตรูจะช่วยคนทั้งทีก็ทำไม่ได้ฟะ!!!)
และผมก็สลบไปหลังจากนั้นไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหรผมก็ได้ลืมตามาอย่างช้าๆ เพราะมีแสงแดดส่องเข้าตามา หลังจากตาเริมปรับกับแสงได้ผมก็ได้มองไปรอบๆ แต่ทิวทัศน์กับเป็นพื้นป่าไม้เขี้ยวชอุ่ม มีไม้หลายพันธ์ที่ผมไม่รู้จัก ผมได้ลุกขึ้นแล้วเดินไปเรื่อยๆเพื่อหวังว่าจะเจอคนแล้วขอความช่วยเหลือได้ ในระหว่างเดินนั้น ก็ ได้มีพุ่มไม้ขยับอยู่ ผมจึงได้มองเข้าไปใกล้ๆ แล้วลองนึกดู เห้ยในมังงะหรือในนิยายที่เคยอ่านก็มีฉากอย่างนี้นี่หว่า มันจะต้องมีหมาป่าไม่ก็มีเด็กสาวโผล่ออกมาแน่ๆ ผมจึงพูดกับตัวเองว่า
[จะดีรึฟะถ้ารอจนหมาป่าออกมาได้วิ่งหนีเหมือนเด็กแว่นวิ่งหนีไอหมูต้อนกับจิ้งจอกแน่แต่ถ้าเป็นผู้หญิงออกมาละมันจะดีมากเลย]  ในระหว่างที่คิดอยู่นั้น อยู่ ก็มีบ้างสิ่ง ไม่สิ บ้างคนออกมาจากต้นไม้ เขาไม่ใช้ทั้งหมาป่า หรือ สาวสวย แต่อย่างใด แต่เขาเป็นชายแก่อายุราวๆ 40-50 ปี  กำลังบาดเจ็บมีมีดเล่มนึงปักที่อกซ้ายของชายแก่ ผมได้จับมีดแล้วกำลังจะดึงออกชายแก่คนนั้นก็ได้พูดกับผม
ชายแก่ : เจ้าหนูๆๆ
ผม      : มีอะไรหรอลุง
ชายแก่ : เจ้าเป็นใครทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ละ
ผม      : ผมก็ไม่รู้เหมือนกันลุงแต่ที่แน่ๆน่าจะเพราะผมกระโดดตกท่อน้ำละมั้ง
ชายแก่ : ตกท่อน้ำหรอ 555 เจ้านี้ ข้ากำลังจะตายอยู่แล้วยังจะทำให้ข้าหัวเราะได้อีกนะเนีย
ผม      : อย่าเพิ่งพูอะไรเลยลุงแถวนี้ไม่มีโรงพยาบาลหรอ 
ชายแก่ : เจ้าพูดเรืองอะไร โรงพยาเบื่อน จะไปมีได้ยังไง 
ผม      : ไม่ใช้โรงพยาเบื่อน พยาบาลๆ อะ หมายถึงที่ใช้รักษานะ
ชายแก่ : งั้นคงหมายถึงเรื่อนรักษา
ผม      : นั้นละๆเรื่อนรักษาอยู่ที่ไหนละลุงผมจะได้พาลงไป
ชายแก่ : ไม่ต้องหรอกข้ามาถึงปลายชีวิตแล้วแต่ข้าจะฝากข้อความให้เจ้าไปบอกลูกสาวข้าหน่อย
ผม      : อย่าพูดยังงั้นสิลุง แล้วมีอะไรจะฝากบอกละ
ชายแก่ : ข้าคือ จอมมาร ดยุธ มาโอรอธ 
ผม      : จอมมารลุงเนียนะ 
จอมมาร: ใช้แต่ข้อความที่ข้าอย่างจะบอกเจ้าคือนำพลังของข้าไปแล้วนำไปให้ลูกสาวข้า             ชื่อของเธอ คือ ริสา มาโอรอธ แล้วบอกเธอว่า พลังนี้ข้าจะโปรดมันให้แก่เธอ  
ผม      : โอเคลุง แต่จะเอาออกมาได้ยังไง
จอมมาร: ยื่นมือมาสิ
ในขณะตอนที่ผมยื่นมืออกไปนั้น จอมมารได้จับมีดที่แท่งตัวเองอยู่แล้วท่องคาถา บ้างอย่างเอ๊ะ!!! ผมได้เผลอหลุดตกใจไปเพราะอยู่ๆมีดเล่มนั้นก็กล่ายเป็นเขาแล้วจอมมารก็ให้ผมมา แต่[เอ๊ะเดวนะพลังกล่ายเป็นเขาควา* ไปได้ไงฟะเนีย] 
จอมมาร: ทำไมเจ้าดูไม่ตกใจเลยทั้งที่ข้าก็เป็นถึงจอมมาร 
ผม(พูดในใจ): ฮ่าๆ จะว่าไงดีก็เคยอ่านนิยายมาเยอะทั้งจอมมารที่เป็นคนดีและคนไม่ดี
ผม      : เพราะผมมองว่าท่านดูเป็นคนใจดีมากเลยไม่ค่อยกลัวละมั้ง
จอมมาร: ฮ่าๆ เจ้านี้ตลกจริงๆ เฮือก!!! ข้าคงจะถึงเวลาไปแล้วละฝากเรืองที่ข้าบอกด้วยละ              สุดท้ายนี้สิ้งที่ข้าจะบอกเจ้าก็คือ ลูกสาวข้านั้น น่ารักที่สุดดดดดดดดด
แล้วจอมมารก็ได้สลายไปต่อหน้าต่อตา แล้วอยู่ๆก็มีคนวิ่งเข้ามาเต็มไปหมดใสชุดเกราะสีเงินกับตราสุนัขแดง  พวกเขาได้ตะโกนบอกว่า นั้นไงจอมมารจับมัน ในขณะนั้นสิ่งที่ผมคิดคืออ้าวเมื่อกี้จอมมารเพิ่งสลายไปนี้หว่า แล้วเขาพูดถึงใคร  ผมได้มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใคร ผมจึงได้นำนิ้วชี้ที่ตัวผมแล้วพูดว่า[อย่าบอกนะว่าพวกคุณเห็นผมเป็นจอมมาร] ทหารคนนึงได้พูดว่า พวกเราจับมันในขณะที่ตกใจอยู่นั้นเองก็มีบ้างอย่าเข้ามากระแทกใสหัวผมอย่างจัง อ้าวสลบอีกแล้วรึตรู....