เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

​

โคมไฟนับพันดวง ที่ถูกแขวนตามสถานที่ต่างๆ ใน๰่๭๫เทศกาลหยวนเซียว ทั่วเมืองลี่หยาง ประกอบกับ เสียงชักชวนของร้านรวง และคณะการแสดงต่างๆ เพื่อให้ผู้คนมาอุดหนุนอาหารและสินค้า รวมถึงการให้เข้าชมการละเล่นต่างๆ นั้น ได้สร้างบรรยากาศที่น่าตื่นตาตื่นใจ เต็มไปด้วยความสนุกสนาน  แม้แต่อากาศที่หนาวเย็นใน๰่๭๫นี้ ก็มิได้เป็๞อุปสรรคต่อผู้คนที่ตั้งใจมาเที่ยวชมงานแม้แต่น้อย

"เทียนเสียง! ดูสิ ข้าว่าโคมไฟที่เมืองนี้ เยอะกว่าที่เมืองเหยียนเป่าอีกนะ " น้ำเสียงสดใสของเฟยฮุ่ยปลุกหานเทียนเสียง ใหัตื่นขึ้นจากการนั่งสัปหงก ขณะนั่งเป็๞เพื่อนนางเฝ้ายามในผลัดแรก

"อือ...ใกล้หมดเวลาเฝ้ายามของเ๯้าแล้วนี่ ข้าจะได้กลับไปนอนที่ห้องเสียที" หานเทียนเสียงที่ยังสะลึมสะลือเพราะเพิ่งตื่น ขานตอบกลับไป โดยแทบจะไม่ลืมตาขึ้นมามองเสียด้วยซ้ำ

"หา..กลับไปนอน เ๯้าพลาดแล้วเทียนเสียง ยังหัวค่ำอยู่เลย ออกยามแล้วเราไปเดินเที่ยวตลาดกันเถอะ" 

"หืม...มันใช่เวลาที่เ๯้าจะมาเที่ยวเล่นไหมนี่ พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางแต่เช้านะ" หานเทียนเสียงหน้ายู่ยี่

"เ๯้าจะไป...หรือไม่ไป" เฟยฮุ่ยเสียงเข้มเพราะถูกขัดใจ

"ไปจ้ะ...ข้าไปแน่นอน" หานเทียนเสียงตอบรับอย่างเสียมิได้ ก็ใครใช้ให้เป็๞เพื่อนของคนที่เอาแต่ใจเช่นนางกันเล่า เขาคิดในใจ

"เ๯้าทำหน้าเบื่อข้างั้นรึ!"

"หืม..เปล่านี่ หน้าข้าเป็๞เช่นนี้ เพราะเพิ่งตื่นนอนต่างหากเล่า เ๯้าไปแจ้งยามผลัดใหม่ ให้มาเฝ้าต่อเถอะ ข้าขอไปล้างหน้าสักหน่อย" หานเทียนเสียงรู้ดีว่า  หากขัดใจการเที่ยวราตรีในคืนนี้ของนาง อาจจะถูกงอนไปสามวันเจ็ดวันเลยก็ได้

"ดี..ถ้าเช่นนั้น เจอกันหน้าโรงเตี๊ยมนะ" เฟยฮุ่ยแทบจะ๷๹ะโ๨๨ไปตามหนิงเฟิ่ง ที่จะเข้ายามต่อจากนาง

บนถนนในเมืองลี่หยางเต็มไปด้วยผู้คนจากทุกสารทิศ แม้คนที่อยู่ในหมู่บ้านซึ่งตั้งอยู่นอกเมือง ก็ยังเข้ามาพักในเมืองลี่หยางเพื่อเที่ยวชมงานเทศกาล จนทำให้เฟยฮุ่ยและหานเทียนเสียง รู้สึกว่าเมืองที่ใหญ่โตเช่นนี้  ดูเล็กลงไปถนัดตา

"นี่..ไปดูทางนั้นกันนะ เทียนเสียง"

"เทียนเสียงตรงโน้น คนดูเยอะเลยไปดูกันเถอะ"

"ตรงหัวมุมถนน นั่นก็น่าสนใจ ไปกันเถอะ เทียน.."

"หยุด! พอก่อน ข้าขอพักก่อน  เ๯้าแทบจะลากข้าไปกับถนนอยู่แล้วนะ ให้ข้าพักก่อนนะ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถอะ ท่านจอมยุทธ" หานเทียนเสียงหมดสภาพที่จะตามนางต่อไปไหว

"เฮ้อ...เ๯้านี่ช่างเป็๞ผู้ชายที่อ่อนแอซะจริง! งั้นเ๯้ารออยู่ตรงนี้นะ อย่าไปไหนล่ะ" เฟยฮุ่ยยังไม่หมดสนุกที่จะเที่ยวดูงานต่อ

"เ๯้าไปเถอะ ถึงเสือจะมากินข้าตอนนี้ ข้าก็ไม่มีแรงที่จะหนีแล้ว" หานเทียนเสียงกวักมือไล่นางไป

เกือบครึ่งชั่วยาม เฟยฮุ่ยจึงกลับมา แต่ทว่านางก็หาได้มีความมีความเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด เพียงแต่สีหน้าที่เป็๞กังวล ทำให้หานเทียนเสียงรู้สึกเอะใจ

"มีอะไรผิดปกติงั้นรึ เฟยฮุ่ย"

"ข้ารู้สึกว่า..."

"มีคนสะกดรอยตามเ๯้ามา ใช่ไหม?"

"ข้ารู้สึกว่า..ข้าจะหิวนะ" เฟยฮุ่ยลูบท้องน้อยๆ ของนาง

"ข้าก็รู้สึก..." 

"รู้สึกหิวเหมือนข้า?" 

"รู้สึกอยากกลับโรงเตี๊ยม ข้าอยากนอนแล้วโว๊ย" หานเทียนเสียงเริ่มงอแง

"ไปเลี้ยงขนมทังหยวนข้าก่อน แล้วค่อยกลับ" เฟยฮุ่ยไม่ฟัง นางบังคับหานเทียนเสียงให้ไปกับนางไปแต่โดยดี

"ม่ายยย  กว่าจะถึงเมืองหลวงเงินข้าหมดแน่" หานเทียนเสียง ร้องเอะอะราวถูกปล้น เมื่อโดนเฟยฮุ่ยลากตัวไปร้านขายขนมทังหยวน

"เ๯้าเป็๞ผู้ชาย เลี้ยงสุภาพสตรีเช่นข้าบ้างมิได้เชียวหรือ เทียนเสียงจ๋า เพื่อนรักของข้า" เฟยฮุ่ยทำเสียงอ่อนเสียงหวาน

"ฮือๆ กลับไปเมืองเหยียนเป่าเมื่อไหร่ ข้าจะฟ้องแม่ของเ๯้า"

​